Ons kind beschermen tegen geweld
De column van Lourens Portasse
20 januari 2004 Lourens Portasse
Het is weer zover!
Ik moet mijn zoon van negen jaar oud geruststellen.
Hij mag bepaalde televisie programma’s niet zien, omdat die te gewelddadig zijn. Video spelletjes mogen niet, omdat die te gewelddadig zijn. Te agressief.
Allen maar punten verzamelen door mensen op de bek te slaan of omver te rijden of dood te schieten. En dat ook nog met indrukwekkende geluidseffecten en magnifieke kleuren.
Die spelletjes komen er bij ons niet in. Aan die spelletjes gaan wij geen geld uitgeven. Toch maar geen Playstation, Game Cube of Nintendo platform.
Ons kind beschermen tegen geweld.
Hem de kans geven zolang als mogelijk als kind de wereld te laten bekijken. Zo onbekommerd als mogelijk.
Ik moet mijn zoon van negen gerust stellen.
Die grote boze wereld heeft ons weer eens ingehaald, heeft ons weer eens doen schrikken. Het waren eerst vliegtuigen in gebouwen, het is nu een moord op een school.
“Nee, zo’n schietpartij gebeurt niet op jouw school” en
“die jongen is waarschijnlijk ziek in zijn hoofd”, hoor ik mezelf zeggen.
Opmerkingen en vragen over de Turkse afkomst van de vermoedelijke dader ga ik wat mompelend en wegwuivend uit de weg. Want voor je het weet, zeg ik iets in de trant van: “als iemand hier niet uit de voeten kan met zijn waarden en normen, moet hij misschien een land of streek zoeken, waar die zich wel thuis voelt, wel begrepen voelt, waar je wel een gelukkig mens kunt zijn”.
Maar ik zwijg. Ik zou verkeerd begrepen kunnen worden.
Terwijl ik mijn zoon probeer gerust te stellen, merk ik, dat ik er zelf niet zo gerust op ben.
Want dit vermoorden van een onderwijzer in een volle kantine is misschien het begin van nieuw tijdperk.
Voor de dag om is zullen waarschijnlijk deskundigen ons uitleggen, dat “we aan deze dingen moeten wennen, dat dit soort dingen nou eenmaal horen bij een samenleving waar culturen botsen inplaats van ontmoeten”.
Gerust stellen en uitleggen.
Het lijkt tegenstrijdig.
Gerust stellen, uitleggen en de neiging onderdrukken om te vluchten.
De neiging onderdrukken om nog meer spelletjes te verbieden, om nog meer televisie programma’s op de verboden lijst te zetten.
Het is de boze wereld, die ik uit zijn leven wil bannen.
Maar, ik heb niet zoveel te willen.
Ik kan hem vertrouwen geven in zijn eigen oordeel, vertrouwen in zijn eigen manier van naar de wereld om hem heen kijken.
Nog even en hij zal mij gerust stellen.
Dan zit mijn taak er in ieder geval op.
© Lourens Portasse
