Politiepost

Luisteraars,

In de afgelopen dagen viel ook bij u de publiekskrant van de politie bij u in de bus. Het is een prachtblad, mooi opgemaakt en voortreffelijk fotowerk. Alleen al de naam van deze krant is zo heerlijk troostrijk. ‘Politiepost’ heet het blad, een guitige woordspeling. Want post is datgene wat u in uw brievenbus vindt, maar ook de uitrukbasis van de politie. In ons dorp hebben we zelfs een echt politiebureau. Maar op een bureau houdt men natuurlijk bureautijden aan. Doorgaans lopen kantoortijden van acht uur ’s ochtends tot vijf uur ’s middags. Werktijden van inbrekers zijn vaak niet zo gunstig. In continudienst moeten ze het vaak stellen een gesloten politiepost. Geen politiepost is dan ook wel vervelend voor een bedreigde burger. Maar nu hebben wij onze eigen politiepost in huis gekregen. Een veilig gevoel. Meestal vinden wij post van de politie onder de ruitenwisser en dan is op de deurmat wel zo aangenaam.

Het blad dat iedereen in Rijnmond heeft gekregen lees je met genoegen. De tekst straalt het blijmoedig optimisme uit dat zo gewaardeerd wordt door onze minister-president. De veilige kant van de V.O.C. Het goud van de nieuwe gouden eeuw wordt goed bewaakt.

Wat een prachtige thema’s in deze krant. Politie en bewoners werken samen. Een gestolen auto wordt via Automatische kentekenplaatherkenning zo bij u teruggebracht. Winkeldiefstallen geef je gemakkelijk aan via internet.

Niet dat er geen vervelende dingen gebeuren. Ook daarover lees je wat in deze krant. Een kleuter raakt in coma. Ergens wordt geprobeerd in te breken. Een scooter knalt tegen een auto. Huiselijk geweld en kindermishandeling. Geen voorrang voor voetgangers op de zebra. Uitpuilend afval op een aanhangwagentje. Het gebeurt allemaal in Rijnmond en misschien zelfs in die twee lieflijke dorpen aan den IJssel. Maar dan is daar de politie. Alles komt goed. Of bijna goed. Of niet goed, maar wel met een troostend woord. Goed dat de politie er is.

Misschien bent u wat nonchalant geweest met deze publiekskrant van de politie. Zelfs zo’n glanzend drukwerk verdwijnt wel tussen de reclame bij het oud papier. Het is de moeite waard het blad nog eens te bekijken.

Het positivisme gaat er bij ons in als koek. De politie is niet te beroerd om de hand in eigen boezem te steken. Het blad opent zelfs met de kop ‘Verkeersregels ook voor de politie’.

Het gaat over mogelijke verkeersovertredingen door de politie. Een heikel punt. Vaak is er een goede reden waarom politiewagens te hard rijden, de vluchtstrook nemen of rood licht negeren. Haast natuurlijk, maar die moet natuurlijk wel van bijzondere aard zijn. Haast hebben we allemaal. Zoals de minister van verkeer die haar chauffeur dik over de toegestane snelheid liet rijden om niet te laat te komen. Zo’n excuus kunnen we zelf wel verzinnen, maar het antwoord is dan: dan had u maar eerder van huis moeten gaan. Voor de politie bestaat die mogelijkheid niet. Die wordt opgeroepen en moet dan zo snel mogelijk ter plaatse zijn.

Toch vindt bijna de helft van de politiemensen dat kritiek van burgers op hun gedrag in het verkeer terecht is. Het gaat om de integriteit van de individuele politieman of –vrouw en om die van het hele corps. Regels zijn regels, wie je ook bent.

Met weemoed denken we dan aan de wijkagent in onze jongen jaren. Hij was voorzien van een degelijke fiets, waarmee hij zijn ronde reed. Juut, bal in je zak, was de vaste kreet van de voetballende jongens. Meestal bleef de fiets aan de hand van de diender. Zo liep hij zijn wijk door. De agent liep op het trottoir waarbij hij zijn fiets op de weg voortduwde langs de stoeprand. Want het rijwiel mocht niet op het trottoir komen en de wandelaar niet op de rijweg. Soms kwam de agent in de problemen als een auto op de weg geparkeerd stond. Dan stapte hij van de stoep af en was even door overmacht gedwongen om de verkeersregels te overtreden. Het woord integriteit kende men nog niet.

Goede oude tijd. Maar wat ze toen misten hebben we nu: een mooie politiepost in huis.

11 november 2006