Gelukkig Nieuwjaar

Luisteraars,

ja, dat woordje 'luisteraars' is mijn vaste begroeting. Maar hoe begroeten we elkaar in deze week? Juist, u weet het.

Gelukkig – nieuw jaar. Gelukkig, alle drukte van de decembermaand ligt achter ons. We mogen gelukkig tot rust komen. December is natuurlijk een vreselijk leuke maand, maar vermoeiend en duur.

Het begint al met Sinterklaas. Nou die cadeautjes, daar gaat het mij niet om. Maar de gedichten er bij, daar kan ik zo van genieten. Op smakelijke wijze worden al je tekortkomingen uitgestald. Een paar onhandigheden van het afgelopen jaar ben je al bijna vergeten, maar nu worden ze met geestig commentaar nog eens in herinnering geroepen. Ik laat die gedichten altijd door iemand anders voorlezen. Bril vergeten of zo. Na een paar woorden schiet ik al in een daverende lach, zodat niemand meer iets verstaat. Om de geestigheid van het gedicht te onderstrepen, sla ik met mijn hand op tafel. Als dat nog niet genoeg de aandacht afleidt, gaat met een onhandig gebaar een kopje koffie om. Een paar spetters op de mooie jurk van tante Jozien. Die moeten eerst worden weggepoetst. Vijf minuten later zit iedereen weer aan tafel. Tante Jozien met op haar jurk een grote watervlek waar eerst twee koffievlekjes zaten. Ondertussen heb ik mijn cadeau uitgepakt en ligt de prop papier met het gedicht ergens onvindbaar tussen het afval.

Hebben we Sinterklaas gehad, dan komt Kerstmis, met veel Kerst en weinig mis. De boom, de versieringen, weer cadeautjes kopen – de duurdere deze keer - en dan is het zover. Terwijl Sinterklaasavond met een uur of zes bekeken is, duurt Kerst twee volle dagen. Hadden we dit jaar ook nog een aanleunende zondag, dus drie dagen achtereen lekker eten. En veel. Onze buiken meer dan rond. 'Dik voor de bakker', roepen we dan. In dit geval natuurlijk Sonja Bakker. En tussen alles door proberen we nog een echt kerstmoment te vinden.

Dan gaan we in de beste stemming op weg naar het oudejaar. Natuurlijk niet met zomaar de eerste de beste oliebollen, maar met de lekkerste. Voor waar je je dan moet vervoegen staan lijstjes in de krant. Waar ze de allerbeste oliebol bakken. Ruime keuze. De echte nummer 1 vind je niet op die lijst. Dat zijn wij zelf. Uiteindelijk bakt niemand de oliebollen zo lekker als u en ik.

Terwijl we aan het bakken waren knalde al volop vuurwerk. De weersverwachting was dat het om twaalf uur zou regenen, dus de liefhebbers wilden best al wat knallen ten beste geven.

Maar toen het middernacht was, was het droog en zacht weer. Bijna lente. Een mooi begin van het nieuwe jaar voor pessimisten. Die genieten er van om te vertellen dat het helemaal mis gaat met onze planeet. Die hoge temperatuur, u weet wel. De aarde warmt snel op en vooral de winters zijn te warm.

Laten we de somberaars eens helpen. We schaffen de winter eenvoudig af. De jaargetijden zijn dan lente, zomer, herfst, lente zomer, herfst, lente. Het is echt eenvoudig. Doet u maar even mee: lente zomer, herfst, lente zomer, herfst. Het went zo. Drie jaargetijden van elk vier maanden. Zo is het probleem van de warme winters definitief opgelost. Wat niet bestaat kan ook niet te warm zijn.

Als je dan na de nieuwjaarsdag denkt dat het rustig wordt moet je nog even de tandjes op elkaar zetten. Want nu barsten de nieuwjaarsrecepties los. Eerst een rondje familie en vrienden. Dan op het werk en bij clubs. Tenslotte ook nog het gemeentebestuur.

Daar gaat-ie dan. Van de één een slap handje, van de ander een stevige knuist. Maar dan… Dan moet er gekust worden. Eén keer, twee keer, drie keer, al naar gelang van sociale klasse en/of religie. Nou ben ik wel een liefhebber van kussen en zelfs van zoenen, maar dit gedoe met nieuwjaar is echt niks. Het floddert maar een beetje langs elkaar heen. Een pufje, een zuchtje, een smakje. In de nieuwe bijbelvertaling noemt Prediker dit lucht en leegte.

En mannen willen nu ook al andere mannen zoenen. Hoeft van mij niet. Zoals gezegd, ik ben een liefhebber, maar ik selecteer graag zelf wie met mij zoent. Het allerergste: de accolade. Dat is Frans van huisuit. Twee kerels vallen elkaar om de nek en leunen dan een poosje tegen elkaars schouders. 'Wat een zalig dee-ootje heb jij! Dat van mij is allang uitgewerkt. Sorry.'

Net zo als die deodorant, gaat alles voorbij. Maar het jaar is nog jong. We ontdekken weer wat een voortreffelijk medium de radio is. Als spreker en als luisteraar zitten we op meer dan een armlengte van elkaar af. Zonder het risico van lichamelijk contact kan ik u van harte wensen: Gelukkig Nieuwjaar.

6 januari 2007 (786 woorden)