Ouderkerk

Luisteraars,

nu al een half jaar mag ik elke zaterdagochtend een verhaaltje voor uw omroep, de Lokale Omroep Krimpen, vertellen. Dat is leuk. Maar wat nog veel leuker is, dat zijn de vele reacties die ik van de luisteraars, dus van u, ontvang. Brieven via de postbus en e-mails op de computer. Vriendelijke complimenten, maar ook kritische opmerkingen, aanvullingen en correcties. Scherpe vragen, zoals: houd jij wel voldoende contact met de werkelijkheid? Neem je de waarheid wel serieus?

Ach, wat is waarheid? En mijn werkelijkheid is een slingerende microfoon op twintig centimeter voor mijn neus. Maar daar gaat het eigenlijk niet om. Ik wil niet opscheppen met mijn fanmail, maar iets signaleren wat mij al een tijd opvalt bij die reacties. Voor alle zekerheid heb ik de stapel post nog eens doorgenomen en de ingekomen e-mails bekeken. Berichten komen overal vandaan. De meeste natuurlijk uit Krimpen aan den IJssel waar de kabel via 87 punt 5 ons geluid bij u in huis brengt. Maar ook in de omgeving van ons dorp waar men het open net op 106 punt 0 FM ontvangt. Het mooiste zijn natuurlijk de reacties van uit de hele wereld. Dat zijn degene die kijken en luisteren via www.lokaleomroepkrimpen.nl. De kleurige speldenknoppen op de wereldkaart in mijn werkkamer lachen mij toe. Daar wordt er allemaal naar mij geluisterd.

Wat mij nu zo opvalt is dat er tussen al die reacties er geen, maar dan ook geen enkele uit Ouderkerk is gekomen. Hoe kan dat? Wat zit daar achter?

Ouderkerk. Het schijnt te bestaan. Je hoort er over praten. Soms lees je er iets over in een huis-aan-huis-blaadje. Maar langzamerhand ga ik twijfelen. Je hoort zo vaak over dingen praten, die alleen als idee bestaan. Dingen komen en gaan. Wat is, kan verdwijnen. Ik moet ineens denken aan een boek dat ik als tienjarige las: Bram Vingerling en de verdwenen stad. Kijk als een hele stad kan verdwijnen, kan dat zeker ook een dorp. Zo wordt Ouderkerk hoofdpersoon in een spannende roman. Verdwenen – en natuurlijk komen er dan geen reacties.

Maar misschien is het veel poëtischer. U kent het verhaal van het leven in de gelukzalige vallei, ergens in Tibet. Daar is alleen rust, orde en vrede. Shangri-La. Er is altijd naar gezocht – nooit gevonden. Eindelijk, denk ik dan, is het Oosterse paradijs ontdekt. Ouderkerk heeft zich ontpopt als Shangri-La. Waar eeuwen en eeuwen naar gezocht is, blijkt zo dicht bij te liggen. Onkundig van geluk en leed, van plan en overleg, dichtte Anthonie Donker. Allicht dat vanuit zo'n plaats niet gecommuniceerd wordt met stervelingen in een gewoon buurdorp.

Wat zou er verder met Ouderkerk aan de hand kunnen zijn? Waarom zouden we vandaar geen reacties ontvangen. Atlantis, schiet mij nu te binnen. Ooit ook een fantastisch oord - volgens Plato, later door de zee verzwolgen. Zoiets? Ouderkerk in de IJssel?

Om mijn twijfel weg te werken, moet ik er op af. Ik ga er heen met de vraag: waarom horen we vandaar niets? Terwijl Ouderkerk juist het dorp is waar we door de kabel als een duimdikke navelstreng mee verbonden zijn. Zou het een gevoeligheid zijn voor de naam van de omroep? "Lokale Omroep Krimpen." Marketingtechnisch misschien niet zo slim om een belangrijk deel van je doelgroep onbenoemd te laten. Maar naamswijziging van een geheid merk, dat al twintig jaar bestaat, is ook niet aan te bevelen. L.O.K., wat doe je daar mee? Nog eens over nadenken. Eerst maar eens op bedevaart naar O. Want ik denk toch dat het bestaat.

Die gedachte haal ik uit een uitgave van de VVV Het Groene Hart. De titel doet weer een beetje denken aan de eindeloze gelukzaligheid van Shangri-La. Het boekje heet: 365 dagen vakantie. Daarvoor is Ouderkerk buitengewoon geschikt. "Een historisch dorp van boeren, burgers, schippers en steenbakkers", staat er. De VVV heeft het over 365 dagen vakantie. Ik reserveer er een van mijn vakantiedagen voor om nog eens te zoeken naar Shangri-La. Dan kom ik misschien wel in Ouderkerk uit.

En, o ja, die afkorting. L.O.K. Daar maken we van Luister, Ouderkerk en Krimpen.

24 februari 2007