Pfc. Lynndie England points at a hooded and naked Iraqi prisoner at Abu Ghraib prison near Baghdad.

Kijk Mamma, je eigen kind met naakte Arabieren aan de slag!

Oorlog voeren heeft alleen maar zin als het thuisfront de moedige verhalen krijgt te horen en te zien.

Soms gaat dat via internet, soms via de telefoon, vaak ook via foto of video.

Het Amerikaanse leger in Irak is uitstekend uitgerust voor het maken van toeristische kiekjes.

Zittend en staand op een omvergetrokken standbeeld van het verdreven staatshoofd. Alweer maanden geleden.

Voor iedereen thuis een kiekje.

Eerst een standbeeld vernederen en beschimpen. Moet toch kunnen nietwaar. Het is maar een ding, een symbool.

Even de agressie afreageren. Wat kan oorlog toch mooi en opwindend zijn. Ver weg van huis even lol met een beeld.

Het was, blijkt nu, niets anders dan een generale repetitie voor het vernederen en martelen van levende mensen.

Gevangenen vernederen, martelen. Even lol met echte mensen.

Je net zo gedragen als de vijand, die je net hebt weggejaagd.

Boys will be boys, girls will be girls, war will be war.

Het maakt echt niet uit door wie je gemarteld wordt.

Van je vijand kun je nog zoiets verwachten, maar als je bevrijders aan het martelen slaan, vervliegt het laatste beetje hoop. Tegen de willekeur en eigen richting van het machtigste land ter wereld is niet te vechten.

Een land, dat er een gewoonte van maakte, zijn gekleurde medemens aan de hoogste boom op te hangen, te lynchen als straf voor diefstal of het brutaal kijken naar een blanke vrouw, vergrijpt zich nu aan de arabieren in Irak.

Zo langzamerhand is het de Verenigde Staten duidelijk, dat je binnenlands geen indianen en zwarten meer kunt uitroeien. Maar buiten de Verenigde Staten, waar de barbaren en andere vreemde snuiters leven, gelden helaas andere regels. Daar hoeven de regels van de westerse democratische rechtstaat niet toegepast te worden.

Laat ze daar in barbarenland eerst maar eens beschaafd worden.

Het moet trouwens voor Amerikaanse militairen een heerlijk machtswellustig gevoel zijn om gevangenen in Irak uit te kleden, ze te vernederen, martelen en belachelijk te maken.

Vervolgens foto’s en video opnamen maken. Kijk mamma, je eigen kind met naakte Arabieren aan de slag.

De tepel van Janet Jackson maakte duidelijk hoe gefrustreerd, achterlijk en hypocriet de Amerikaanse samenleving zich voordoet. De foto’s van mishandelde naakte gevangenen in Irak maken duidelijk, dat de Verenigde Staten deze achterlijke seksuele frustratie ook aan het exporteren is.

Amerika is nu boos, omdat de foto’s zijn gepubliceerd, omdat de soldaten betrapt zijn. Amerika is niet echt boos om wat op de foto’s te zien is.

Het toppunt van democratie schijnt nu te zijn als je soldaten zich misdragen, het vervolgens uitkomt, je dan tandenknarsend de waarheid moet erkennen, dan niemand echt verantwoordelijk schijnt te zijn, de daders bestempel je als zijnde niet langer behorende bij ons en dit alles in live – breaking – news.

( the horror of abu ghraib )

Hoe wijs was het van Amerika om het Internationale Gerechtshof in Den Haag niet te erkennen.

Je zou het een vooruitziende blik kunnen noemen.

© Lourens Portasse

LOK # 151, 8 mei 2004