Een Nederlandse militair gedood in Irak.

Een vrouw voortaan zonder haar man.

Twee kinderen voortaan zonder hun vader.

Hoe vertel je deze kinderen over wat er gebeurd is?

Waarom is hun vader gedood?

Had hun vader een vijand?

Was hun vader een vijand van iemand?

Is hij gestorven voor de herverkiezing van George W. Bush?

Is hij gestorven, omdat we zijn voorgelogen over massa vernietigingswapens?

Is hij gestorven, omdat hij de westerse belangen wou dienen of is hij gestorven, omdat het hem wel avontuurlijk leek?

Het verhaal, dat de kinderen te horen zullen krijgen, lijkt afhankelijk te zijn van de politieke visie van degene, die het gaat vertellen.

Een vader, die in een oorlogssituatie wordt vermoord door de vijand, moet toch en beetje een held zijn en een held blijven voor zijn kinderen. Zijn dood moet toch op de een of andere manier zin hebben gehad. Het kan toch niet zo zijn dat hij zonder een echt goede reden is gestorven, dat hij simpelweg pech heeft gehad. Op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats. Als een soort van verkeersongeluk. Er is toch geen troost in pech hebben. Maar of er troost is in een militaire begrafenis en een postuum lintje is ook twijfelachtig. Het lijkt even mooi, heroïsch, maar na een tijdje helpt het niet tegen het gemis en de pijn.

Wat blijft, is de vraag naar het waarom en of het ergens goed voor was. Er is geen troost als je vader naar een ver land wordt gestuurd om te sterven voor belangen, die je nauwelijks kunt vermoeden.

Mogen de kinderen nu elk jaar gratis op vakantie naar Irak, aangeboden door het dankbare, bevrijde Irakese volk?

Er is geen troost te bieden door de politiek.

Er is geen troost te bieden door de Koningin.

Een beetje troost kan komen van denken aan de grapjes, die hun vader altijd maakte en de manier, waarop hij van hun hield.

Politiek gaat aan het eind van de dag natuurlijk altijd over leven en dood. Dat zouden de politici der wel eens bij mogen vertellen. Want sterven voor de herverkiezing van een president van een ander land is toch een hele schrale troost.

Zeker voor kinderen, die wel oud genoeg worden geacht om hun vader te moeten verliezen, maar die te jong worden beschouwd om zelf te mogen stemmen.

Lieve kinderen zonder vader.

Soms heb je pech in het leven.

Shit happens.

Kom, dan huilen we samen.

© Lourens Portasse

LOK # 152, 15 mei 2004