Feelgoodmovie

Luisteraars,

de wereld is een tranendal. Een beetje ouderwetse manier van zeggen. U hebt het natuurlijk vaker gehoord. Dus u begrijpt wel wat ik bedoel. Misschien hebt u het zelf al ondervonden, dat de wereld een tranendal is. Dan hoef ik helemaal niets meer te zeggen.

Dat doe ik toch wel. Want met dat tranendal is niet alles gezegd. Het tranendal is de wereld zoals u hem meemaakt. Er zijn mogelijkheden daaraan te ontsnappen. Los te komen van alle ellende die u via radio, krant en televisie voorgeschoteld krijgt. Er is een andere wereld, die beter is toegesneden op wat u zou willen. Die wereld wordt u in films gepresenteerd. In zo'n film zijn eerst wel wat problemen, er dreigt een ruzietje en de grote vraag is natuurlijk: krijgen ze elkaar? Ja hoor, er is een gelukkig slot. Een happy end zo gezegd. We hebben dan al heel wat geestige scènes gehad in de film, maar aan het eind kent het echte geluk geen grenzen. Zelfs in die mate dat er toch weer tranen aan te pas komen. Maar die zijn dan van een andere soort dan waar dat dal mee gevuld is. Zoete tranen, geen zoute.

Zo'n film weet u in een heel andere stemming te brengen. U deelt in het geluk dat daar van het scherm afstraalt. U bent een ander mens. Niet iedere film verloopt zo. Het is een genre. Zo'n film heet een feelgoodmovie.

Pas even op. Ik zou u nu niet direct naar de kruidenier of de drogist of de kantoorboekhandel willen sturen. Daar halen we tegenwoordig onze film vandaan. Maar als u daar naar binnen stapt willen ze u alleen of Kruistocht in Spijkerbroek of Zwartboek verkopen. Dat zijn nou juist voorbeelden van feel bad movies. Je wordt daar bepaald niet gelukkig van. Vraag naar een echte feelgoodmovie

Zoiets als we deze week op de televisie zagen. Dat was een feelgoodshow. Na het succes van hun oud-collega Nawijn wilde nu het hele koortje van ministers en staatssecretarissen wel eens op de tv. Het was een heel mooie uitzending. De leden van het kabinet-Balkenende (het vierde al weer, de tijd gaat zo snel) praatten met gewone mensen. Mensen zoals u en ik. En ze spraken zo aardig. Ze waren zo geïnteresseerd wat u en ik er van vonden. En ze zouden hun voordeel er mee doen. En Balkenende sprak van die ferme taal, hoe hij het nu allemaal hartstikke goed ging doen. Hoe hij het in zijn drie vorige kabinetten had gedaan, daarover sprak hij maar niet. Het was ook allemaal zo lekker positief getoonzet. Dat was echt een uitzending waar je je goed van ging voelen. Als er iets een feelgoodmovie genoemd kan worden was het wel die smurfenshow.

Mag ik even dwars liggen? Alleen al zo'n begrip als feelgoodmovie. Het geeft niet wat er met je aan de hand is, of de wereld vergaat, als je je maar goed voelt. Het zijn gevoelens van de meest oppervlakkige soort, die je ingespoten krijgt als morfine bij een zwaar zieke. Daarom alleen al zou een minister-president zich niet moeten verlagen tot zo'n vertoning. Laat hij normaal zijn werk doen.

Moeten we helemaal afzien van een goed gevoel? Nee, natuurlijk niet, maar het moeten dan wel echte gevoelens zijn. Zoals?

Zoals van de week, toen we eindelijk weer eens genoten van prachtig weer. Weer ook, zonder schuldgevoelens. In april hadden we ook al zoveel mooi weer, maar dat mocht eigenlijk niet. In april mooi weer betekent dat het klimaat veel te veel opwarmt. Maar in mei mag zoiets wel.

Als je de kans hebt loop je een blokje om in het dorp. De zon schijnt lekker, het is net niet te warm. Er rijdt een enkele auto voorbij. Zowaar in een beschaafd tempo. Ergens uit een huis klinkt radiomuziek. Het is allemaal toeval, maar wat er klinkt is wel een van mijn geliefde liedjes. Barbara Streisand zingt People. Over mensen, die andere mensen nodig hebben. Op het schoolplein zorgen de kinderen in de pauze voor afwisselender geluiden. Een onbekende groet me; ik groet terug. Alles in harmonie met de hele sfeer in het dorp.

De dichter Bloem schreef dat hij 'Domweg gelukkig in de Dapperstraat' was. Zo'n gevoel krijg ik nu ook op een gewone doordeweekse dag in een doodgewoon dorp.

Dan hebben we geen feelgoodmovie nodig.

26 mei 2007