Balkenende IV

Luisteraars,

we hebben het verkeerd gedaan. Niet zozeer u en ik in het bijzonder, maar wij allemaal. Wij, kiezers van Nederland, hebben verleden jaar met z'n allen een nieuw parlement gekozen en op het resultaat kunnen we niet echt trots zijn.

Niets kwaads over de dames en heren die dank zij onze stemmen hun ambities om volksvertegenwoordiger te worden verwezenlijkt zagen. Maar wat daarna gebeurde! De formatie van een kabinet. Tenenkrommend! Eerst een snelle afvaldans met wat partners die uit hun mond riekten of om een andere reden niet mee mochten spelen en toen die genante vertoning van het vriendenclubje. Twee verliezers die zich vastklampten aan een onverwachte winnaar. De stoere taal die men uitsloeg. Serieus, vriendelijk, welwillend, het droop er af. De zekerheid dat er geen alternatief was gaf hun branie

Het circus dat begon in Beetsterzwaag en zich door het land bewoog. Het regeeraccoord met prachtige volzinnen en weinig inhoud. En heel snel was daar een kabinet, dat niet ging regeren, maar met gewone burgers ging praten. Als een eikenprocessierupsenplaag verspreiden de bewindslieden zich over het land. Ze wilden weten wat er speelde in het land. Dat wisten ze namelijk niet. Ze waren hard toe aan een inburgeringscursus. En zij wilden weten wat wij wilden.

Hier beet de slang zich in zijn staart. In een democratie zegt een burger wat hij wil via de verkiezingsprogramma van de politieke partijen. Dat is wel eens een beetje lastig, want meestal ben je het met geen enkel partijprogramma voor honderd procent eens. Maar goed, uiteindelijk maakt de burger een keuze. Als het goed is doen alle burgers dat en op basis van het resultaat van al die voorkeuren komt er een kabinet dat gaat regeren. Dan hoef je dus niet opnieuw te vragen wat wij willen. De antwoorden op die vraag zijn hooguit individuele ideetjes. Daar kan je een ideeënbus voor openstellen.

Maar ik heb al toegegeven dat wij met z'n allen niet goed gekozen hebben. Dat red je niet meer met zo'n ludieke rondvraag. De uitslag werd als een goede doelen-loterij in een televisieshow gepresenteerd.

Het kon niet op. Lucht en ledigheid, daarvoor heb je aankleding nodig. Dus deze week werd de pers ontvangen in een feesttent om het beleidsplan aan te horen. Het moet leuk blijven. Het beleidsplan kwam uit in een aardig boekje met foto's. Het moet leuk blijven.

En het is leuk wat dit kabinet van plan is. Een meldpunt voor gestolen fietsen. De eerste drie die daar worden aangemeld zijn die van mij. Kan ik gelijk even toetsen of Balkenende iets van de ambities waar kan maken. Als die drie fietsen binnen drie weken terug zijn, nou nee, binnen drie maanden, nou nee, niet alle drie, twee is voldoende, als die twee fietsen binnen drie maanden terug zijn, dan neem ik al mijn kritische woorden over Balkenende IV terug.

Dan zijn er nog de maatregelen voor respect en fatsoen. Geen harde maatregelen van het kabinet, want respect en fatsoen moeten wel van de burgers komen. Zo ontspringt Bokito mooi de dans.

We kunnen ons wel veel veiliger gaan voelen. Maar liefst 19% minder geweldsdelicten mogen we verwachten tijdens de regeerperiode van het kabinet-Balkenende IV. Jammer dat ze net niet de twintig procent halen. Eénvijfde minder geweldsmisdrijven. Ach meneer, Balkenende, een procentje erbij, nog minder geweldsmisdrijven.

Nou ja, dat is een klein verschil. Bij al die andere ambitieuze beleidsplannen zullen de verschillen wel groter zijn. Wie veel belooft, moet ook veel waar maken. De show was prachtig, nu nog de werkelijkheid.

Tegen de tijd dat we die onder ogen krijgen, bent u, luisteraars het wel met mijn eens: Die verkiezingen van verleden jaar, dat hebben we met z'n allen verkeerd gedaan.

16 juni 2007