Eind goed, al goed

Luisteraars,

hebt u het ook in de gaten? Het gaat eigenlijk verrekte goed met ons vaderland. Misschien kijkt u wel eens op de beurspagina van uw krant. Dan ziet u dat de beurskoersen in jaren niet zo hoog zijn geweest. De AEX, dat is de gemiddelde koers van alle belangrijke ondernemingen, staat op het ogenblik boven de 550. Dat is meer dan het dubbele van enkele jaren geleden, toen het financieel helemaal mis ging na het ineenstorten van de gekte rond internet.

Het gaat goed – en aan wie hebben we dat te danken? Aan het kabinet-Balkenende IV roept u nu misschien enthousiast. Maar let op. Dat kabinet is nog steeds niet aan regeren toegekomen. Ze hebben zich eerst honderd dagen gegund om het volk – u en mij dus – te leren kennen. En onze problemen. Daar denken ze over na. Nadenken kan nooit kwaad. Maar het is iets anders als regeren.

Als je de oorzaak van de goede gang van zaken bij het kabinet wilt leggen, zou je moeten zeggen dat het zo goed gaat omdat ze niet regeren. Maar dat is natuurlijk flauw. Ze doen natuurlijk wel iets aan de voorbereiding van het regeren. Dat zullen we straks wel merken met Prinsjesdag. U weet wel: de Troonrede, zo gevoelig voorgedragen. Een beetje als dissonanten zijn de plannen van het kabinet daarin verpakt.

Voorlopig lijkt het nog windstilte, althans binnenskamers. De grote strijd moet nog beginnen. Nu zijn de dames en heren voor de grote strijd een beetje aan het intrappen. Zoals voetballers doen. Soms hoor je daar wat van, en dat is al de moeite waard.

Zo wil minister Rouvoet iedere jonggeborene voorzien van een super-nanny om te zien of het wel goed gaat met de kleine. Zo'n nanny is er niet zozeer voor de baby als wel voor de ouders van de lieveling. Want dat zijn zelf vaak niet zulke lievelingen. Of ze zijn dom. Oliedom.

Zoals die andere minister van de Christen Unie, die te ver voor de troepen uit liep. Dat moet je nooit doen, zeker niet als minister van defensie. Hij heeft toch zeker op de S.R.O. ook les gehad in strategie en tactiek. Met zo'n bewindsman win je de oorlog niet.

Een andere speler op het oefenveldje is de minister van Sociale Zaken Donner. Die wil toch echt het ontslagrecht liberaliseren. Zelf is hij nog niet zo lang geleden plotsklaps de laan uitgestuurd. Hij vindt dat anderen ook sneller op straat gezet moeten kunnen worden. Bij deze actie trof hij met zijn schot de kwetsbare coalitiebeker. Want er zijn partijen die daar anders over denken. In de coalitiebeker zit nu het eerste barstje.

Snel over naar het damesvoetbal, dat toch al te weinig aandacht krijgt. Mevrouw Vogelaar is een rijke vrouw, in haar functie. Van haar rijkdom wil ze uitdelen. Om van probleemwijken prachtwijken te maken. Dat gaat ze niet zelf doen. Daarvoor heeft zij woningbouwcorporaties. Dat waren eens sympathieke organisaties die ook de burger met een kleine beurs aan een fijne woning hielpen. Leuke flatjes met bordkartonnen tussenwandjes, een lavet en een heerlijk balkon van één bij anderhalve meter. Maar de managers van de huidige woningbouwcorporaties zijn onherkenbaar geworden. Ze ontpoppen zich als grootondernemers die in nieuwbouwprojecten stappen, die ontwikkelingsplannen van de grond brengen en die een veelvoud verdienen van wat hun voorgangers binnenbrachten.

Deze big bosses moeten mevrouw Vogelaar nu helpen om van de probleemwijken prachtwijken te maken. Maar ze moeten wel goed naar haar luisteren. Zij zal zeggen hoe het geld wordt besteed en waaraan. Daar voelen de corporatiebazen weinig voor. Bureaucratie. Gebrek aan vertrouwen. En dan te moeten luisteren naar iemand die nog niet een derde verdient van wat ze zelf toucheren?

Kijk, dat is weer zo'n dreigende blessure in het oefenpartijtje. Het loopt niet lekker. En of het ooit lekker zal lopen?

De coach van dit team staat met een vastgebakken glimlach langs de lijn. Hij heeft zijn mooiste moment gehad. Zijn finest hour. Die heerlijke knuffel van JP met Angela. Dat is toch een geweldig mens. En JP weet hoe hij haar moet bespelen. Van de Eurotop kwam hij met een heel mooi resultaat naar huis.

Hij staat nog wat te mijmeren. Het was heerlijk daar in Brussel. Maar wat nu? Hoe stelt hij het resultaat veilig? Liever geen referendum over de uitgeklede Europese grondwet, dat ging toch zo gek, de vorige keer. Maar als het moet: geen zorgen. Het vaderland zal dit keer toch wel begrijpen dat wat er nu ligt fantastisch goed voor ons land? Het volk zal zich dankbaarder opstellen dan de vorige keer en vóór stemmen.

Hoe zat het de vorige keer ook alweer? Stemden we over die Grondwet, die slechts een enkeling had gelezen of ging het om gevoelens? Zoals: afkeer van Brussel met zijn regeltjes. Ongenoegen over een regering die onverdroten haar eigen weg ging en waar de gewone man wel eens mee wilde afrekenen. Kortom: niet wat in Brussel werd bereikt bepaalt de stemming in het referendum, maar hoe het kabinet-Balkenende IV zich verder ontpopt. Dan wordt het dus oppassen dat de spelers bij het oefenpartijtje niet direct blessures oplopen. Ach, het zou nog wel eens goed kunnen komen.

Laten we elkaar maar een beetje vertrouwen. Eind goed, al goed.

7 juli 2007