Peter R

Ik zal het maar eerlijk bekennen. Ik behoor ook tot die groep van 7 miljoen Nederlanders. En dat is nooit meer goed te maken. Als je stopt met roken of met drinken, kun je nog zeggen: “Ik hoor er niet meer bij”. Maar in dit geval is het onomkeerbaar.

Ik ben er in getuind. Peter R. de V. had ons de sensatie van de eeuw beloofd en had ons al een week staan wenken, als een portier die het publiek een louche nachtclub in wil lokken. Ik heb de verleiding niet kunnen weerstaan en ben medeschuldig geworden aan de hetze die Peter R. tot meerdere glorie van zichzelf ontketend heeft. Hij heeft 7 miljoen mensen, waaronder ik, voor zijn journalistieke mediakarretje gespannen, dat hij met vaardige hand en dollartekens in de ogen niet alleen door Nederland, maar nu ook door Amerika stuurt. Daar heeft hij 12 miljoen mensen achter de tv weten te krijgen.

O ja, hij heeft goed werk gedaan en de zaak tegen Joran van der S. weer vlotgetrokken. Een nobele daad. Want het kwaad moet bestraft worden. Die Joran is inderdaad een abjecte jongen, gewetenloos, drugs- en gokverslaafd. Hij maalt niet om het leven van een ander, alleen zijn eigen hachje telt. Mededogen lijkt niet in zijn woordenboek voor te komen. Hij is helaas niet de enige. Deze week kwam aan het licht dat een paar brugklassers (brugklassers ja!) hun buurtgenootjes een half jaar in een soort terroristische tang hadden genomen. Ze waren slecht genoeg om het ook nog op hun mobieltjes vast te leggen. Op een andere plek hadden jeugdige criminelen een oude vrouw in elkaar geslagen. En weer ergens anders was een autitische jongen het slachtoffer van niets ontziend pestgedrag. Dat zijn verschrikkelijke dingen waar we vooral niet soft over moeten denken en waarbij we ons zeker niet moeten neerleggen.

We zouden Peter R. eens moeten vragen hier aandacht aan te besteden. Zijn speurneus zou eens moeten onderzoeken hoe het komt dat er zoveel jongeren ontsporen.

Ik wil de onderzoeksvragen wel formuleren:

Zijn deze jongeren de vrucht van onze hedonistische en individualistische samenleving waar ieder voor zichzelf zoveel mogelijk probeert binnen te halen? Zijn deze jongeren het product van een platvloerse genotscultuur, waarin alle materiële en seksuele behoeften direct bevredigd moeten worden? Wat is dat voor een samenleving waarin de ander een soort wegwerpartikel is geworden dat je gebruikt voor eigen profijt en weer weggooit als je er genoeg van hebt?

Zou er een verband zijn tussen groezelige televisieprogramma’s als De Gouden Kooi en jongeren die geen middel schuwen om anderen tot in de grond te vernederen.

Wat voor wereld hebben wij volwassenen voor onze jongeren geschapen? We hebben ze alles gegeven: mobieltjes, internet met You Tube en gore sites en nog veel meer, maar zijn we niet vergeten ze te leren hoe ermee om te gaan? Hebben we ze wel genoeg in aanraking gebracht met begrippen als bescheidenheid, respect, vertrouwen, medemenselijkheid?

Vragen te over. Wat zou het mooi zijn als onze misdaadverslaggever daar eens een programma over maakte. Als het hem werkelijk te doen was om een gezonde en rechtvaardige samenleving, dan zou hij die uitdaging aangaan. Dan had hij de veroordeling van een jonge crimineel aan justitie over kunnen laten. Dan had hij niet de hele Nederlandse bevolking tot scherprechter hoeven te bombarderen. Dan had hij de moeder van het verdwenen meisje in Amerika en met rust kunnen laten.

Zijn kas en zijn ego zouden misschien wat minder zijn gespekt, maar ik ben ervan overtuigd dat hij de samenleving een grotere dienst had bewezen.

Maar wat kan ik zeggen? Ik hoor bij die 7 miljoen. Ik ben bij volle bewustzijn voor de tv gaan zitten. Ik heb Peter R. de Vries de ruimte gegeven tot deze mediahype en ben er deel van geworden. Ik had niet moeten kijken.