Trots

Luisteraars,

de afgelopen dagen voelde ik mij weer eens echt trots. Trots op Nederland. Dat heeft niets te maken met de beweging van die mevrouw. Ach, die arme mevrouw. Op Ameland maakte ze even een verkeerde beweging op weg naar de keuken en nu loopt ze weer met krukken. Het is allemaal zo zielig dat ik daar geen grapjes over wil maken.

En het kon nog erger. Ze had zich zoveel voorgesteld van een politieke beweging. Niet met een gewone partij zou zij premier van ons goede vaderland worden, maar met een beweging. Een gewone partij heeft leden. Die leden houden op gezette tijden een ledenvergadering. De leider van een partij moet op zo'n ledenvergadering verantwoording afleggen over wat hij of zij gedaan heeft of niet heeft gedaan. Nu heeft die mevrouw sinds ze premier wil worden nog niet zoveel gedaan. En wat ze als gekozen volksvertegenwoordiger ondertussen wel zou moeten doen (in de Tweede Kamer verschijnen en deelnemen aan de gedachtewisseling) dat doet ze niet. Voor die mevrouw zou het daarom niet leuk zijn voor de ledenvergadering van haar partij te staan. Die partij komt er dan ook niet. In plaats daarvan heeft ze haar politieke ambities gegoten in de vorm van een beweging. Je kiest zelf wat mensen die je kan vertrouwen en daarmee ga je aan de slag.

Eerst leek die beweging een saaie bedoening met alleen die ene mevrouw als spreekster die zich zelf steeds herhaalde – al klonk het wat ze te zeggen had best wel stoer. Die mevrouw alleen - met nog wat aardige, betrouwbare binken links en rechts. Maar omdat ze niet nieuws te vertellen had en al helemaal niet kon laten zien wat ze doet werd het stil om haar heen. Prima. Toch vroeg ik me af: zit er nog beweging in de beweging? Nou, daarover konden we deze week het nodige lezen in de dag- en weekbladen. Ja hoor, er gebeurt van alles. Er is veel meer beweging dan wij dachten. De dolle tijden van de Lijst Pim Fortuyn lijken te herleven. Onbetaalde rekeningen, ruimhartige declaraties en een chaotische boekhouding. Scheldpartijen.Wat wil je nog meer?

Wat de mevrouw wil? De mevrouw wil doorgaan. Ze weet het weer goed te zeggen: "LPF-achtige toestanden bij Trots op Nederland. Onze tegenstanders staan natuurlijk te juichen langs de zijlijn." Zegt zij. Dat klinkt wel zuur, want niemand wil graag dat de eigen partij, pardon beweging, vergeleken wordt met de LPF.

Hoongelach? Nee, daar is de zaak te ernstig voor. De vraag is: wat heeft zij geleerd van de debacle van de erfgenamen van Pim Fortuyn? Als je van plan bent het vaderland te gaan regeren is het wel praktisch om van de fouten uit het verleden te leren. Maar de mevrouw is zo overtuigd van haar eigen kunnen dat ze alleen met dédain over de avonturiers van LPF kan praten. Haar enige fout is – zegt ze - dat ze vertrouwen heeft geschonken aan mensen die dat bij nader inzien niet waard waren. Vertrouwen in mensen, daar is toch niets mis mee? Maar zei Lenin niet: vertrouwen is goed, controle is beter? Lenin, dat is zo'n uiterst linkse rakker, daar kan je als uiterst rechts toch niets van leren? Hoewel, als je echt van plan bent een heel land te gaan besturen is het misschien wel beter om met een beetje meer inzicht en mensenkennis de klus te aanvaarden. Oefen eerst eens een poosje op zo'n overzichtelijk clubje als een stichtingsbestuur voordat je verantwoordelijkheid neemt voor miljoenen Nederlanders. Op het gestumper van de mevrouw kan ik in ieder geval niet trots zijn. Daarvoor schiet zelfs haar welsprekendheid te kort.

Mijn trots was – u begrijpt het al – de prestaties van het Nederlandse voetbalelftal. Die ploeg van Marco van Basten, maar ook de miljoenen Nederlanders die hem en zijn ploeg in Zwitserland en thuis bij de buis volgden. Dat is Nederland op z'n best.

Iedereen is dus nu gelijk voetballiefhebber? Welnee. Dat hele toernooi en de prestaties van de mannen in het veld vormen alleen maar aanleiding voor warme gevoelens van betrokkenheid en saamhorigheid in onze soms wat verbrokkelde samenleving. Ik kan ook het niet helpen, maar daarvoor heb je zulke wedstrijden voor nodig.

Ik noem de uitslagen nog maar even: 3-0, 4-1, 2-0. Dat zijn werkelijkheden. Zo waren de uitslagen. Dat waren geen prognoses, geen opiniepeilingen, geen voornemens. Filosofieën over 3-4-3 of 1-3-4-2 zijn vergeten. Er kwam geen Maurice de Hondt aan te pas. Zo doe je dat. Daarvoor hoef je niet welsprekend te zijn zoals die trotse mevrouw, maar je moet wel iets doen. Resultaten laten zien. Dat geeft vertrouwen, niet het gejeremieer over valse vrienden en vergelijkingen die we niet mogen maken maar voor iedereen duidelijk zijn.

Al die grote voetballers, waar we nu zo trots op zijn, zijn klein begonnen. Vierdeklas amateurclubjes. Vader traint ze. Schoolvoetbal. Het eenvoudige werk als begin. Je laat zien dat je wat kan. Zo kom je verder.

Mevrouw, u verbeeldt zich op weg te zijn naar het Catshuis. Zou u zichzelf niet wat meer leertijd moeten gunnen? Net als die voetballers eerst wat presteren op een lager niveau? Een bestuursfunctie op lokaal niveau. Op Ameland bijvoorbeeld. Het grote werk komt vanzelf als u hebt laten zien wat u kunt. Daden, u weet wel. Praten hoeft even niet, daar bent u al goed genoeg in.

21 juni 2008