Prem

Je kunt niet vaak genoeg achter de televisie zitten. Volgens mij hangt onze totale vorming tot verantwoord burgerschap ervan af. Elke dag is er wel een programma dat ons de ogen opent voor misstanden en vertelt hoe we ons leven moeten inrichten. Het is onmogelijk je ergens een mening over te vormen, zonder de televisie. We mogen de programmamakers wel oneindig dankbaar zijn. Zij maken met elkaar de bijbel van onze samenleving. En net als in protestantse gezinnen de bijbel dagelijks aan tafel werd en wordt gelezen, kunnen we eigenlijk niet meer leven zonder onze dagelijkse portie tv.

Zo is er tegenwoordig een programma met de naam “De school van Prem”.

Prem is een grote, donkere man met een stem als een klok. Hij heeft veel charisma, je kunt zogezegd niet om hem heen. Prem is ook zo’n programmamaker, die onze samenleving graag in rechte banen wil leiden. Iemand die even komt vertellen wat er mis is en zal laten zien hoe het wel moet. Een echte zedemeester. U mag zijn wijze lessen niet missen. Ik zal u vertellen wat hij aan het doen is.

Prem heeft zijn oog gericht op het basisonderwijs en in zijn wijsheid heeft hij besloten dat het aan alle kanten tekort schiet. Op de basisschool moeten leerlingen aan het eind van de rit een Citotoets afleggen. Die toets speelt een grote rol bij de de keuze voor het verolgonderwijs. Ik wil het nu niet hebben over de waarde van die toets en van alle andere toetsen waarmee leerlingen tegenwoordig gek gemaakt worden. Ik ben vroeger op de lagere school nooit getoetst, het drie-jaarlijkse rapport met inclusief een cijfer voor gedrag en vlijt, was kennelijk voldoende om mijn niveau te bepalen en dat van mijn medeleerlingen. Het zal u niet verbazen dat die niveaus verschilden. Mijn bankgenoot in de klas ging naar de HBS, ik naar de ULO. De een reikte hoger dan de ander. Of vindt u dat gek?

Nou, Prem wel. Hij ontdekte dat niet alle leerlingen bij de citotoets tot dezelfde hoogte stegen. En dat het die stomme leerkrachten maar niet lukt alle leerlingen naar de Havo te krijgen. Sommige leerlingen bleken achterstanden te hebben. Had u gedacht dat dit mogelijk was in onze moderne samenleving? De ene leerling beter dan de andere, dat is niet minder dan een nationale ramp.

Goed dat Prem de aandacht vestigt op deze catastrofe.

En eerlijk is eerlijk Prem laat het niet bij die constatering. Hij neemt drastische maatregelen om dit probleem aan te pakken. Hij gaat laten zien dat het wel degelijk mogelijk is om die achterstanden binnen korte tijd weg te werken en hoopt daarmee aan te tonen hoe schromelijk het basisonderwijs zijn plichten verzaakt heeft.

Hoe doet deze wonderdoener dat?

Nou, heel simpel. Hij heeft een tiental leerlingen met achterstanden geselecteerd (ja u hoort het goed, hij heeft eerst wat leerlingen uitgekozen. Dat zou de meester op de basisshool misschien ook wel willen). Vervolgens heeft hij een buitenhuis afgehuurd. Nee niet zo’n saai en volgepakt klaslokaal, een kasteeltje. In deze ambiance zijn de kinderen een aantal dagen dag en nacht bij elkaar. Als het klasje dan in de ridderzaal les krijgt, staan er – let wel - twee leerkrachten voor die klas. Nee, ik lieg niet. Een gemiddelde klas op de basisschool telt al gauw zo’n dertig leerlingen, die door één juf of meester in bedwang moeten worden gehouden, bij Prem krijgt een klasje van tien twee leerkrachten! En nog weten ze niet alle kinderen bij de les te houden.

Prem zorgt als een ware pedagoog voor de sociale en psychologische begeleiding. Hij gaat als een supervader rond en roept met grote stem dat ze het kunnen, dat ze niet minder zijn dan wie ook. En als het toch niet gaat, is het niet hun schuld, maar die van de basisschool waar ze op zitten of gezeten hebben.

Prem kan ook hard zijn, want de kinderen moeten leren omgaan met terleurstelling. Een jongetje moest bij zijn voetbalclub spelen, op het moment dat hij in het kasteel verwacht werd voor dit wel heel bijzondere onderwijs. Het ventje ging natuurlijk liever voetballen, maar Prem was onverbiddelijk. Het huilende jongetje moest leren prioriteiten te stellen en als hij zich over de teleurstelling heen zou zetten, zou hij sterker uit de strijd komen, zo praatte Prem pedagogisch op hem in.

Uiteindelijk werd die wedstrijd afgelast en loste het probleem zichzelf op. Maar nu komt het… Omdat onze pedagogische Prem het toch wel zielig vond, liet hij de volgende dag een beroemde Ajaxspeler komen, die een poosje met de kinderen kwam spelen. Wat nu, leren omgaan met teleurstelling, zo wil ieder kind wel teleurstellingen beleven..

Inmiddels heeft ook Prem ervaren dat het niet vanzelf gaat. Hij wordt geconfronteerd met rotzooi schoppende jochies en kinderen die het vertikken om te leren.

Hoe het gaat aflopen weet ik niet. De serie uitzendingen is nog niet afgelopen.

Ik hoop maar dat Prem erin slaagt de kinderen echt op te krikken. Je moet er toch niet aan denken dat ze het niet halen, terwijl Prem steeds geroepen heeft dat ze het kunnen. Er zijn al genoeg gefrusteerde kinderen die niet voldoen aan de verwachtingen van hun omgeving.

Verder raad ik Prem aan eens naar de Franse film “Entre les murs” te gaan kijken. Daar probeert een leraar in een klas het hoofd boven water te houden. Hij leeft zich in in zijn pupillen en heeft het beste met hen voor. Toch wordt hij op geraffineerde wijze onderuitgehaald door de leerlingen.

Misschien dat Prem bij het zien van de film wat coulanter wordt in zijn oordeel over het onderwijs en het rendement ervan.

Misschien toch maar wat minder televisie kijken. Dat bespaart een hoop ergernis.