Ik wil op de voorpagina staan!

Zeg maar niets meer.

Wat moet je tegenwoordig allemaal doen om toch die voorpagina te halen.

Nou, de afgelopen tijd kwam ik de volgende manieren tegen:

Je kunt te jong sterven, zonder ooit een nummer

één hit gehad te hebben.

Je kunt met een zere poot in het ziekenhuis gaan liggen, om zo de koningin te ontlopen.

Of je kunt je inboedel, boeken, kleren, beeldjes, opgezette dieren en leugens laten veilen na je dood, om voort te leven in andermans collectie.

Met een goed verhaal, een geniaal inzicht of iets gevoeligs haal je geen voorpagina meer.

Het nieuws schijnt steeds meer extreem gedrag van anderen te belichten, inplaats van feiten en meningen, die relevant kunnen zijn voor ons eigen leven en ons voortbestaan.

De dode zanger, de zieke poot van de minister president of de veiling van de, wel dan niet homofiele, schrijver zijn voorpagina nieuws.

Ander nieuws wordt daarmee naar achteren geschoven. Mindere belangrijk gemaakt.

Het helpt ons de ellende, zoals volkerenmoord, hongersnoden, corruptie en oorlog even vergeten.

Even geen Irak, even geen Israël en Palestijnen, even geen steekpenningen, even geen incompetente bestuurders en even geen corrupte waterschapskandidaten. Je zou bijna wensen, dat er weer een Beperkte Dijkbewaking kwam.

Lokale boze woorden in de gemeenteraad over het wel of niet plaatsen van gokkasten haalt pagina drie niet eens.

Zelfs de boze burgemeester, die uitroept niet als een soort gokkastsouteneur te willen worden bestempeld, krijgt geen extra nieuwsuitzending bij uw lokale omroep.

Met pensioen gaan, vervroegd of gewoon op je 72^ste, is ook al geen nieuwsfeit meer.

Het nieuws gaat over 85 jarigen, die nog steeds full time werken. Dat schijnt bijzonder te zijn. En dan nog een kind verwekken bij z'n 20 jarige collegaatje.

Gewoon langs de lijn staan bij de voetbalwedstrijd van je kind levert nooit een voorpagina vermelding op. En dat is eigenlijk maar goed ook. Daarom eindig ik vandaag nu al mijn column. De wedstrijd van mijn zoon is namelijk al begonnen. Ik kan nog net het laatste deel meemaken als ik opschiet. En laten we elkaar de komende week maar niet tegenkomen in de krant. Ons leven is daar toch iets te kostbaar en te plezierig voor.

En als mijn zoon ook deze week weer wint, mag dat natuurlijk best wel op de voorpagina.

Ik wil op de voorpagina staan!

© Lourens Portasse 2004

LOK #159, 25 september 2004