Reclame

Sommige mensen zijn er gek op; ik word er gek van. En dan heb ik het over reclame. Dat begint op maandagochtend al. Dan stort iemand een pakket reclamefolders op de deurmat en op dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag is dat niet anders. Laatst wist iemand zelfs op zondag onze brievenbus te vinden voor een stapel gekleurd papier.

Een bijkomende ergernis is de verpakking in plastic. Ieder reclameblaadje is geseald en dan wordt het hele pakketje nòg een keer in plastic gehuld. Het liefst zou ik de hele bundel in de papierbak mikken, maar dat mag niet vanwege dat plastic. Dus trek je je vingers kapot om dat te verwijderen. Maar waar moet je het laten? Men schijnt nu aparte plasticafvalbakken te overwegen? Ze zijn gek! Eerst frommelen ze elk papiertje en schroefje en doosje en hebbedingetje in plastic en dan roept men dat de plasticberg zo groot wordt. Je creëert bewust een probleem en gaat dan zeuren dat het zo moeilijk is het op te lossen. Net zo iets als hypotheken verstrekken aan bezitslozen en dan moeilijk doen dat de economie in elkaar stort.

Maar we hadden het over de reclame die ons overspoelt als de Elizabethvloed. Niet alleen de folders en flyers, die als lastige vliegen je huis binnen fladderen, maar ook de kranten zijn vergeven van de reclame. Margaret heeft net het nieuws uit de streekbladen uit de doeken gedaan. Nou, ik krijg daar met de week meer bewondering voor. Ik snap niet hoe ze die nieuwsberichten vindt tussen al die reclames en advertenties. Geloof me, daar komt enorm veel recherchewerk voor kijken. De beroemde speld in de hooiberg is makkelijker te vinden.

De reclame op tv doet mijn bloeddruk helemaal tot levensbedreigende hoogte stijgen. Zappen naar een leuk tv-programma doe ik al lang niet meer. Niet alleen omdat tv-programma’s niet meer leuk zijn, maar vooral omdat je altijd van reclame naar reclame zapt. Voor mijn favoriete detective-serie zet ik precies op tijd de tv aan, maar het lukt me nooit een stuk reclame te ontwijken.

Zoals de mens vroeger omgeven werd door de natuur, wordt hij nu omhuld en ingepakt door

bergen reclamefolders, ster-spots en schreewende bill-boards.

En als je daar nu een beter mens van wordt…! Maar nee, we worden er alleen maar hebberig, grijpgraag en ontevreden van. Waarom verbieden ze harddrugs wel en reclame niet!

Maar gelukkig! Wist u dat er ook reclame is waar we wel beter van worden. Die reclame wordt verzorgd door Sire, Stichting Ideële Reclame. Dat is reclame die tot nadenken wil aanzetten en die ons wil opvoeden tot wellevende en fatsoenlijke burgers.

Hun nieuwe campagne richt zich tegen asociaal gedrag. Hard bellen en praten in een openbare ruimte, mobiel leuteren terwijl je voor de kassa staat, hondenpoep op straat, met je bagage een plek bezet houden in het openbaar vervoer, rommel op straat gooien…

Goed zo, Sire, dacht ik direct, want ik erger me groen en geel aan dit soort hufterigheid. Ik ging direct naar de site van Sire om mijn hartelijke instemming te betuigen en deed daar meteen mee aan een testje waarin mijn eigen sociaal gedrag onder de loep werd genomen. De uitkomst was even schrikken, een stevig leermoment. Er kwam uit dat ik me nogal snel erger aan iets. Ik zou wat toleranter moeten zijn. Maar schokkender was de conclusie dat mijn sociale gedrag zeer te wensen overlaat. Terwijl ik altijd van mening was dat asociaal gedrag alleen bij anderen voorkwam, bleek ik me er ook schuldig aan te maken.

En inderdaad, soms als ik me onbespied waan, beroer ik wel eens de binnenkant van mijn neus. En met schaamte beken ik dat ik op de racefiets datzelfde lichaamsdeel soms op onwelgevoegelijke manier leegmaak. En nu moet ik ook maar meteen schuldbewust opbiechten dat ik ook wel eens snel van rij verander voor de kassa. Al moet ik er ter verzachting bij zeggen dat ik dan altijd net in de verkeerde terecht kom.

In ieder geval moet ik Sire hoogst dankbaar zijn dat zij mij hier op mijn nummer zet. Dat volgens hun onderzoek 95 procent van alle Nederlanders zich wel eens asociaal gedraagt, doet niets af aan het feit dat ik het asociaaltje in mezelf herkend heb. Dat is een harde, maar leerzame boodschap. Maar ik ben toch blij dat Sire mij tot dit zelfonderzoek gebracht heeft. Je mag toch niet verwachten dat ik mezelf ga opvoeden? Daarom is het goed dat Sire bestaat. Nooit te oud om te leren. Ik ga me echt fatsoenlijker gedragen. En ik zal ook oprecht proberen me niet zo snel meer te ergeren.

Want zo erg is het toch niet als er eens een reclameblaadje in de brievenbus valt. En ik kan mijn eigen muziek toch wel even uitzetten als zo’n snotjongen in de auto naast me zijn boxen zo laat dreunen dat zijn carrosserie en de mijne uit zijn voegen dreigt te barsten.

En die hondenpoep… ach, ik moet eerst zelf maar eens van de fiets stappen en netjes mijn neus in een zakdoek snuiten.