Het werd al donker.
De column van Lourens Portasse
2 oktober 2004 Lourens Portasse
"Red Alert" in Utrecht.
Het speelde zich af in Utrecht.
Nog maar enkele dagen geleden.
De straat afgezet.
Het werd al donker.
De politie, massaal aanwezig, verschafte zich toegang tot een woning. De Marokkaanse bewoners schrokken zich een ongeluk. Vader, moeder en zoon vastgepakt, gearresteerd en behandeld als potentiële terroristen.
Een vermoeden van springstoffen.
Ergens verstopt in het huis.
De plinten losgerukt, onder de matrassen gekeken, de luidsprekers van de stereo opengesneden (bewaren we daar niet allemaal onze explosieven) en boeken in beslag genomen.
Met z'n allen naar het politiebureau.
Afzonderlijk ondervraagd.
"Ja, beken nu maar. Jullie zijn toch terroristen, ja beken nu maar. Waar hebben jullie het verstopt".
Na twee dagen vrijgelaten.
"Nou dan beken je toch niet, ja misschien hebben jullie er niks mee te maken. Maar je weet het met jullie soort mensen maar nooit. En we moeten toch het zekere voor het onzekere nemen.
Dus eerst oppakken, handen omhoog en snel wat, om vervolgens je onschuld te mogen bewijzen. Dit zijn benauwde tijden snapt u wel, we moeten toch voorzichtig zijn".
De zoon werd geïnterviewd op televisie.
Ja, natuurlijk was het schrikken.
Ja, natuurlijk was hij bang.
Nee, ze hebben geen excuses aangeboden.
Nee, ze hebben nog niks gerepareerd.
Dan nog een laatste opmerking van deze zoon des Marokkaanse huizes.
Hij vertelt, dat de politie de in beslag genomen boeken nog niet heeft terug gegeven. Ook de boeken uit de bibliotheek niet.
De jongen is nu bang, dat hij een boete moet betalen, vanwege het te laat terugbrengen van de geleende boeken.
Wedden dat minister Donner van Justitie vindt, dat hij die boete niet hoeft te vergoeden.
Hadden die Marokkanen maar geen boeken in huis moeten hebben.
Het hadden toch ook handleidingen voor het maken van bommen kunnen zijn.
Je weet het maar nooit met lezende Marokkanen.
© Lourens Portasse
LOK #160, 2 oktober 2004
