Angst!

Bomalarm. Een vliegtuig.

De Britse luchtmacht begeleidt dit vliegtuig tot aan de landing.

Een volgend vliegtuig. Weer een bomalarm.

De Nederlandse luchtmacht komt langszij vliegen.

Desnoods om het neer te schieten, volgens de Nederlandse regering.

Dan dwingt de Israëlische luchtmacht een passagiersvliegtuig om, na een bommelding, niet verder naar Israël te vliegen.

Misschien ook bereid om het neer te schieten.

Want dat zal een keer gebeuren op deze manier.

Een bommelding, een vermoeden van een terroristische aanslag in de lucht of met een vliegtuig, als wapen, een object op de grond aanvallen. Elk vermoeden is tegenwoordig mogelijk. Elke aanwijzing is serieus, elke bron kan een waardevolle zijn. En dan wordt besloten een passagiersvliegtuig, vol met nietsvermoedende passagiers, uit de lucht te schieten. Want, StarTrek liefhebbers kennen de dril, het belang van het individu is ondergeschikt aan het belang van het collectief. Die paar individuen offeren we op voor het grotere goed. De politiek gaat aan het eind van de dag dus wel degelijk over leven of dood.

De meest vernuftige terroristische aanslag lijkt op dit moment als volgt te werken. Men laat een regering zelf een vol passagiersvliegtuig uit de lucht schieten.

Want, waarom zou je als terrorist nog langer vuile handen maken als je een regering als een soort van onderaannemer kan gebruiken.

Het enige, dat moet gebeuren, is dat deze regering gelooft dat een vliegtuig zo'n gevaar vormt voor stad en land dat het neergeschoten moet worden.

Je zorgt voor wat betrouwbaar lijkende informatie, je zorgt voor wat betrouwbare bronnen en je voedt ook nog wat betrouwbaar overkomende analyses.

En vervolgens BINGO.

Met een trefzekere raket, in één keer de Boeing of Airbus uit de lucht. Ook nog redelijk goedkoop voor de terrorist. Deze hoeft namelijk niet zelf voor de raketten te zorgen. Er hoeft ook geen bom aan boord gesmokkeld te worden, Zolang er maar geloofd wordt, dat er een bom is loopt alles op rolletjes.

Zolang er maar geloofd wordt, dat er een dreiging in lucht hangt.

Franklin D. Roosevelt zei al in de dertiger jaren, bij zijn inauguratie als president van de Verenigde Staten van Amerika, dat hij geloofde dat, en ik citeer : “We have nothing to fear is but fear itself" of te wel -dat wij voor niets bang behoeven te zijn dan voor de angst zelve-.

Het zou goed zijn als regeringsvoorlichters, ministeriële woordvoerders en andere recht-wat-krom-is-praters zich alvast voorbereiden op hun teksten die zij moeten uitspreken op het moment dat een vliegtuig uit de lucht wordt geschoten en dat al gauw blijkt dat het allemaal een vreselijke vergissing is, dat het te betreuren valt, dat er meegeleefd wordt met de nabestaanden, maar dat je natuurlijk beter het zekere voor het onzekere kunt nemen, fouten worden natuurlijk weleens gemaakt, maar waakzaamheid blijft geboden, want je weet het maar nooit en natuurlijk is vliegen nog steeds veilig.

Het had toch een dreiging kunnen zijn, nou dan, of wilt u liever dat we helemaal niks doen.

Hoe bedoelt u excuses aanbieden. Een echte terroristenbestrijder heeft toch nooit spijt van zijn daden.

Anders denken ze nog dat we slappelingen zijn.

Liever onschuldige passagiers neerschieten dan knikkende knieën hebben.

De mensen moeten begrijpen dat we soms het volk moeten doden om ze te kunnen redden.

De overheid draagt het zwaard niet voor niks.

© Lourens Portasse 2004

LOK #161, 9 oktober 2004