Oudjaar

Het jaar is een oude man geworden. Moeizaam strompelt hij naar het einde. Hij weet dat hij nog maar een paar dagen te gaan heeft. Het liefst zou hij er nu al de brui aan geven. Niemand houdt meer van hem en niemand houdt meer rekening met hem.

Het begon zo mooi. Begeleid door spetterend vuurwerk en oorverdovend geknal werd hij op 1 januari het leven ingeschoten. Kosten: heel veel miljoenen. Hij vond het toen wel een verantwoorde uitgave om zijn nieuwe bestaan in te luiden. Inmiddels kijkt hij er anders tegenaan, met zijn ervaring van een voltooid leven. Hij zou zijn opvolger willen waarschuwen: Schaf het af, jongen, dat vuurwerk. Veel te gevaarlijk en zonde van de centen. Stop dat geld liever in de woningcorporaties. Kan Adri Duivesteijn ook eens op tijd naar bed.

Maar goed, onze oude vriend stapte na een voorspoedige geboorte vol goede moed het nieuwe leven in. Hij kreeg geen naam, maar een nummer: 2013. Zoiets als 1984 van George Orwell. Men had nog even overwegen hem “selfie´ te noemen. Tenslotte hadden de dikke Van Dale die term tot het woord van het jaar uitgeroepen. Maar bij nader inzien vond men die naam toch te onbenullig, de tijd was al oppervlakkig genoeg. Bovendien stond die naam haaks op dat andere woord dat door het genootschap “Onze Taal” tot woord van het jaar was aangewezen: participatiesamenleving. Wat had hij daar graag invulling aan willen geven. Maar het is hem niet gelukt: voetbaltrainers zijn hun leven nog steeds niet zeker en er staan steeds meer mensen aan de kant en in de kou. De Syrische vluchtelingen zijn maar één voorbeeld.

Zoals iedereen was 2013 op 1 januari met de beste voornemens begonnen. Hij was vast van plan die vermaledijde crisis eens op te lossen. Achteraf moet hij toegeven dat hij ook hierin gefaald heeft. Tijdens zijn leven is het aantal voedselbanken en werkelozen alleen maar toegenomen. En dat wordt straks alleen maar erger, als de Roemenen en Bulgaren binnenkomen. Ook daarvoor zou hij zijn opvolger willen waarschuwen. Maar hij doet het niet. Laat die het allemaal zelf maar uitzoeken. Dat heeft hij ook moeten doen.

Hij had verder gehoopt die verziekte bankenwereld gezond te kunnen maken. Het zag er even naar uit dat men daar zijn lesje geleerd had, maar de Libor-affaire bij de Rabobank gooide weer frauduleus roet in zijn eten. Grijze haren kreeg hij ervan. Het lukte maar niet zijn leven goed op de rails te krijgen. Moedeloosheid neemt steeds meer bezit van hem, als een troosteloze, grijze decemberdag.

Natuurlijk, het was niet allemaal kommer en kwel geweest. Er was een nieuwe paus gekomen die de kogelvrije pausmobiel had ingeruild voor een oude Renault4.

En er was een nieuwe koning gekroond. Die feestelijke gebeurtenis leek het hele leven van nummer 2013 goed te maken. Maar toen kwam die dag die je wist dat zou komen… juist ja, dat vreselijke koningslied en hij moest erkennen dat het culturele niveau in de hem gegeven tijd naar een absoluut dieptepunt was gezakt. Schaamrood kleurt zijn kaken.

En verder trekt de film van zijn leven voorbij. Moskovitch uit zijn ambt gezet, Anouk die het op het songfestival niet verder brengt dan een schamele negende plaats, de Zwarte Pieten-discussie… waarin een klein land toch groot kan zijn!

En dan die Geert Wilders. Had-ie gedacht hem eindelijk een beetje onder de duim te hebben, komt de dwaas op het laatste moment met zijn anti-islamstickers. Hij zou die vent met liefde de nek om willen draaien, maar hij heeft er de kracht niet meer voor.

Ik kan maar beter het moede hoofd neerleggen, verzucht de grijsaard, alles wordt onder mijn oude gerimpelde handen afgebroken. De zithoek in het winkelcentrum en nu ook nog het raadhuis. Afbraak alom. Wat heeft mijn leven nog voor zin!

Hij overweegt nog even om euthanasie te plegen. Dat is onder zijn bewind ook een stuk makkelijker geworden. Maar hij ziet ervan af. Die paar dagen kan hij misschien beter besteden om zijn grafsteen te laten beitelen. Hij weet al wat erop moet:

Hier rust 2013. Hij had hoge verwachtingen van het bestaan, maar teleurstelling werd zijn deel. Hij ruste in vrede.