Ontslagen docent

In de Alblasserwaard is een docent ontslagen. Die moet wel veel op zijn kerfstok hebben gehad, want een docent ontslaan is moeilijker dan door Krimpen rijden zonder een verkeersregelaar tegen te komen. Ik heb docenten meegemaakt die nooit hun lessen voorbereidden of die nooit een positief woord voor hun leerlingen hadden. Of die zo saai waren dat ze bij hun eigen les in slaap vielen. Maar ontslaan? Geen denken aan.

De docent in de Alblasserwaard moet het dus wel erg bont hebben gemaakt. Hij werd er op staande voet uitgegooid door het schoolbestuur. En hij zou er ook nooit meer inkomen. Zou hij zoutzuur in de koffie van de directeur gedaan hebben of misschien een leerling de nek hebben omgedraaid? Het moet iets verschrikkelijks zijn geweest.

Wat is er gebeurd? De klas had een excursie naar een chocolaterie gehad. Het was een kookklas, dus het is niet zo gek dat die kinderen leren hoe ze chocola van hun leven moeten maken. Aldus wijs geworden stapte de klas de bus in die hen terug naar school moest brengen. Nu is het al een heidens karwei om een groep leerlingen in het lokaal in toom te houden, maar in de bus is dat niet veel minder dan Sysifusarbeid. Want een bus - dat hebben ze van de voetbalsupporters afgekeken - is een ding dat gesloopt moet worden. En de stoelen zijn niet om op te zitten, maar om op te staan of met een mes te bewerken.

In alle andere gevallen schakel je voor de begeleiding van zo’n groep ongeregeld een bewakingsdienst in, met bodyguards en kogelvrije vesten, maar bij het onderwijs is het de gewoonste zaak van de wereld dat de leerkrachten voor deze klus worden ingezet, geheel onbewapend. En iedereen zich maar afvragen waarom het niet lukt de status van leerkrachten op te krikken.

Afijn, een van die leerlingen - laten we hem Sjakie noemen - weigert om te gaan zitten. Ik zie het voor me. Zo’n ADHD-etterbakkie denkt: we zijn niet op school, jij maakt me niks. En hij denkt het niet alleen, hij zegt het ook, terwijl hij triomfantelijk om zich heen kijkt. Geen opvoeden aan.

Als de bus op school aankomt, sommeert de docent de leerling naar zijn kamer te gaan. Sjakie weigert weer. Hij kan het niet tegenover zijn klasgenoten maken om nu bakzeil te halen. En toen is het verschrikkelijke gebeurd. De docent – hou u vast – de docent heeft de jongen bij zijn arm gepakt en mee naar binnen genomen. Echt waar, bij zijn bovenarm. Als u het niet gelooft… de jongen kon een heuse blauwe plek laten zien.

Het gevolg laat zich raden. Ouders dienen een klacht in bij het bestuur en het bestuur ontslaat de leraar op staande voet wegens het uitoefenen van ‘buitenproportioneel geweld’. Daar sta je dan, als 57-jarige docent. Je hebt ruim 30 jaar je ingezet voor de lieve jeugd en voor de school. Je hebt je best gedaan de leerlingen de nodige leerstof aan het verstand te peuteren en hen wat normbesef bij te brengen en dan word je op deze manier als een vuilcontainer aan de straat gezet.

De docent laat het er echter niet bij zitten en spant een kort geding aan. De kantonrechter, die voor hetere vuren heeft gestaan, zet heel wijs de aantijging ‘buitenproportioneel geweld’ om in een ‘stevige grip’. De docent mag zijn werkzaamheden hervatten. “Alsof er niets gebeurd is”, wou ik zeggen. Maar dat is niet zo, want hij is voor zijn leven getekend. Die ‘stevige grip’ laat hem niet meer los.

Ik las het berichtje in de krant en heb er wat omheen gefantaseerd. De werkelijkheid is misschien anders en ingewikkelder. Misschien was het jongetje helemaal geen etterbakkie en gedroeg de groep zich in de bus voorbeeldig. Misschien was de 57-jarige leraar wel te duur voor het bestuur en was dit een mooie gelegenheid om hem te lozen.

Ik zou het allemaal niet weten. Wel wil ik vandaag een lans breken voor al die docenten die dagelijks hun uiterste best doen om onze kinderen de nodige bagage mee te geven, terwijl ze steeds de kans lopen door leerlingen, ouders en schoolbesturen op de ziel getrapt te worden. Houd de leerkrachten in ere, zou ik willen zeggen.