Apparaten

Het is nog geen twee mensenlevens geleden dat het menselijk bestaan apparaatloos was. Mijn moeder veegde op haar blote knieën de vloer aan met stoffer en blik. Met haar even blote handen waste zij de kleren en de kopjes en ze schreef met een pen op een stuk papier. Ze moest wel, want er was geen stofzuiger, geen wasmachine, geen vaatwasser, geen computer en geen telefoon. Ook geen radio en tv trouwens. Later druppelden de apparaten stuk voor stuk haar leven binnen.

Inmiddels is een leven zonder apparaten ondenkbaar geworden. Een mens zonder apparatuur is letterlijk onthand. Alsof je zonder handen en voeten door het leven moet. Ik heb ze dus ook aangeschaft, die apparaten: een computer, een iPad, een mobiele telefoon en wat niet al. Maar mét die apparaten ben ik niet minder onthand. Als ze werken is het mooi en makkelijk, maar is als ze weigeren te doen waarvoor ze zijn gemaakt, ben ik een radeloos mens. Deze week was het weer zo. De telefoon, de Ipad en de televisie lieten mij alle drie tegelijk in de kou staan, alsof ze het met elkaar hadden afgesproken.

De mobiele telefoon ging in de fotostand als ik wilde bellen, de Ipad vroeg ineens om een toegangscode die ik natuurlijk niet wist en de televisie vertoonde een met gele kleur overgoten beeld, alsof de zon eroverheen gevallen was, terwijl het geluid het van schrik liet afweten. Geen telefoon, geen iPad en geen televisie. Ik was onthand en ontheemd en ijsbeerde rusteloos door het huis.

Wat raar, dacht ik toen, dat ik de weg kwijt ben als mijn apparatuur het laat afweten. Ben ik zo afhankelijk geworden van de techniek en de technologie? Is het een vorm van verslaving of verschuil ik mij achter dit kleine leed om het grote leed in de wereld niet te hoeven zien?

Want terwijl ik me druk maak over mijn speeltjes, staan grote delen van de wereld in brand. Massa-executies, plunderingen, en andere gruwelijkheden vallen als een grauwe deken over de wereld. Het brengt die wereld en mijzelf in verwarring. Machteloos moeten we toekijken en weten niet wat te doen. Wegkijken? Ingrijpen? F-16’s? Grondtroepen? Ik weet het niet en intussen dreig ik gewend te raken aan dreigingsniveau substantieel.

Een verwarrende wereld, inderdaad. Terwijl de terroristen van de Islamitische Staat hun tegenstanders onthoofden en de vrouwen als seksslaven verkopen, voel ik me onthand met een overbodig apparaat dat het laat afweten. Schrijnender kun je het niet bedenken.

Toch besluit ik niet om voortaan apparaatloos door het leven te gaan. Ik bel de telefonische hulpdiensten die tegenwoordig voor elk apparaat dag en nacht beschikbaar zijn. De iPadman is met veel geduld een half uur met mij bezig om het apparaat te resetten en opnieuw te installeren. En de telefonische hulpman van de KPN is niet eens boos als blijkt, dat ik in een poging de tv zelf weer op gang te krijgen, een stekker half heb losgetrokken.

Hij begrijpt kennelijk dat hij iemand aan de lijn heeft die niet meer van deze (verwarrende) wereld is.