Het schaap Veronica en haar kinderen

In mijn boerderij periode, ja die heb ik ook gehad, voelde ik de behoefte om op het platteland te gaan wonen. De autochtonen vonden mij een echte amateur, een ‘burger’. Maar ik deed mijn best, ik leerde de rol van de dijk maaien, ik schafte een bokkie aan en natuurlijk ook een schaap. Op een dag reed ik langs de dijk en bij een boer stond een lammetje aan een touwtje met een bord ‘te koop’.

Zo kwam het dat wij ons eerste schaap Veronica kregen, het was een feest voor de kinderen. Een paplammetje de fles geven, dat rondhuppelt in huis. Een jaar later was Veronica naar de ‘rammenboer’ geweest en waren we in blije verwachting. Het werden twee prachtige lammetjes. In begin maakten we ons geen zorgen, ze groeiden goed. Maar na enige tijd bleken ze toch te mager en ze zagen er vies uit. Wij hadden geen idee wat de oorzaak was.

Balt Oskam, onze veebonk van een dierenarts, gaf de oplossing: “je hebt een paplam grootgebracht, die heeft geen notie van melk geven, loopt door terwijl de lammeren willen drinken, daardoor gaan ze achterlangs en worden vies”. Er moest een list verzonnen worden; “geef Veronica de fles, dan staat ze stil en kunnen de kinderen drinken”.

Deze truc werkte perfect, de lammeren groeiden en werden perfecte schapen. De boeren vonden het nep, ik bleef in hun ogen een amateur. Nog jaren lang, weer wonend in de ‘burgerwereld’, zijn we met al onze teckels tot bijna de laatste dag van zijn praktijk klant gebleven van deze onvergetelijke dierenarts, Balt Oskam.

Overigens ben ik van mening dat de dijken verhoogd moeten worden.