Borden

Al honderd ( of meer?) keer schreef ik, en de mensen met mij over de verkiezingen, over de gemeenteraadsverkiezingen, over de staatsverkiezingen, over op WIE we moeten stemmen. Wat zeg ik nou? Op wie we MOETEN stemmen? Nee natuurlijk moet dat zijn, op wie me MOGEN stemmen, dom hè, heel dom zo'n kleine verspreking want tja, na de goddelijke leeftijd van achttien jaren gehaald te hebben, mag je ook met een stemkaart gaan stemmen.

En zo weet ik nog dat ik dat spannende ogenblik wel VAST wilde houden. Ik mocht gaan stemmen! JOEPIE, iedereen die ik tegenkwam moest welhaast aan mijn vrolijke en zonnige gezicht zien dat ik nou toch echt een GROTE MEID was, ik MOCHT stemmen. En dat deed ik dus ook.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat de ruimte waar de gebeurtenis plaatsvond nou niet erg romantisch was, eigenlijk was er geen bal te beleven! Er zaten een paar ( vond ik) zuurpruimen achter een paar tafels, ik moest mijn stemkaart afgeven, kreeg een nummertje, een NUMMERTJE? Jawel een nummertje en werd verwezen naar een hokje, drie stuks naast elkaar met een gordijntje ervoor.

Ze waren alle drie leeg en dus koos ik voor de gulden middenweg, precies; de middelste dus. Met het nummertje wat ik weer aan de volgende zuurpruim af moest geven, kreeg ik een lap papier in mijn handen geduwd, en de spanning had intussen plaats gemaakt voor een " is dit nou alles gevoel"

Ik stap het ( kale) hokje in, open het gigantische vel papier, zie namen staan die ik NU niet eens meer weet te benoemen en denk, wat nu? Er ligt op het platte stukje een rood potlood, met punt ook nog en dan snap ik dat ik een van die onbekende namen aan moet vinken maar IK KEN ER GEEN HOND VAN, wat nu? Ik hoor wat geschuifel achter me en een van de zuurpruimen vraagt me vanachter het gordijn, of het " mevrouw" lukt?

Tja ik ben 18 en dus mevrouw, grappig wel, een mevrouw van 18 die niet weet waar ze op stemmen moet! De mevrouw van 18 begrijpt dat er meer mensen het hok in willen en draait het complete vel om, om vervolgens de allerlaatste persoon op de giga lijst van een rood vlakke te voorzien! Wie het was? Geen idee, op welke partij, nog minder, ik vouw het vel behang weer terug, leg het potlood ( nog steeds met punt) terug, open het gordijn en denk, als ik de volgende zuurpruim die bij een grote emmer met gleuf zit mijn papier afgeef die het door de gleuf duwt, kanonnen, 18 jaar en stemrecht, ik heb mijn mond niet opengedaan, die zuurpruimen trouwens ook niet!

Desillusie hoor, dat zeker. En weet je, als je NU 18 bent, en je mag NU voor de eerste keer stemmen, wordt het er niet makkelijker op, want op al die borden langs de weg staan de namen van de partijen waar je op kunt stemmen, maar er hangen ook posters op van een nieuwe partij. Dat is om het allemaal nog ingewikkelder te maken want op die poster staat, tussen al die posters van de politieke partijen met grote letters; Jezus leeft met vervolgens een internetpagina waar naar verwezen wordt.

Dus als Jezus inderdaad leeft moeten die mensen die ervoor zorgden toch even uitleggen wat die poster naast die van Emile en Geert doen want ik heb hem in geen enkel debat gezien? Maar aan de andere kant: was Jezus juist DE persoon die over water lopen kon, dus gezien de verkiezingen omtrent de waterschappen, misschien wel juist daarom?

Ik wens jullie, 18 of niet, wijsheid, want IK snap er geen hout meer van!