Emotietelevisie

Als je nog geen telefoontje van een televisieprogramma hebt gehad dan heb je natuurlijk nog niet echt geleefd. Een oude liefde is op zoek naar je. Of iemand van de lagere school wil een reünie. Of een uit het oog verloren familielid, waar u nog steeds ruzie mee hebt, wil het uitpraten aan de ontbijttafel. Of misschien willen uw buren uw huis verbouwen of een nieuwe tuin voor u aanleggen.

Elke keer, dat de telefoon gaat, hoop je natuurlijk dat iemand naar je op zoek is. Het liefst natuurlijk van iemand, die heimelijk verliefd op je was of nog steeds is. Of iemand, die jou wil bedanken voor je wijze woorden of de troostende schouder op dat cruciale, beslissende trieste moment in zijn of haar leven. Of dat reeds volwassen kind, waarvan je het bestaan niet eens wist of kon vermoeden, maar dat nu plots jou, haar biologische vader, wil ontmoeten en ook maar meteen je nieuwe kleinkind in je handen drukt. Gefeliciteerd opa!

Zonder een televisie-uitzending bestaan onze emoties blijkbaar niet meer. Het moet in het openbaar. Het moet met publiek. Het moet met veel tam tam, met veel lawaai, met verrassende gasten, het liefst ingevlogen uit verre, exotische buitenlanden. De filosofisch getinte vraag:

"ALS IN EEN BOS EEN BOOM OMVER VALT, MAAKT DIT DAN EEN GELUID, OOK ALS ER NIEMAND IS IN HET BOS OM HET TE HOREN ?"

kan herschreven worden naar deze televisie emotie toe. Want, als je niet op de televisie bent geweest, is je leven dan wel echt, is het dan wel iets waard, wil je het dan eigenlijk wel leven? Wat als iemand uit uw verleden belt en u rustig en privé wil ontmoeten, bijpraten, iets vragen of bekennen, doet u het dan, of is het niet echt spectaculair genoeg, niet echt genoeg zonder camera ?

Het wachten is natuurlijk op de televisieshow waarin thuiswonende kinderen verschijnen en met tranen in hun ogen bekennen, dat dit de enige manier is om hun eigen vader of moeder weer eens te zien, weer eens te spreken en natuurlijk om ze voor weer eens te omhelzen. Weliswaar met inzoomende camera’s, maar dan staat alles tenminste voor eeuwig op een dvd’tje, om te kunnen herhalen, keer op keer.

Voor als het kind zich weer eens eenzaam voelt.