Theo van Gogh is alweer elf jaar geleden vermoord

Theo van Gogh is alweer elf jaar geleden vermoord. Ik begin hem steeds meer te missen. Het was een genoegen om mijzelf af en toe te spiegelen aan deze vrijdenker, deze grote mond met een klein hartje. Mijn moeder vond ons een beetje op elkaar lijken. Niet alleen vanwege ons gedrag, maar ook vanwege onze omvang. We konden samen oud worden en onze zonen opvoeden.

Zou hij milder worden of scherper. Zou zijn manier van kijken naar de wereld anders worden. Zou ik hem blijven begrijpen en soms een soort moed aan hem kunnen ontlenen? Met zijn dood is hij bevroren in de tijd en heeft ons achtergelaten met onszelf, losgekoppeld van zijn aanwezigheid, losgekoppeld van zijn films, columns, eigenwijze website en zijn tv interviews.

In overlijdensadvertenties kom ik in 2015 steeds meer leeftijdsgenoten tegen. Het maakt me niet echt oud, maar doet me beseffen, dat ik steeds langer in leven schijn te mogen blijven. Sommige oude, echt oude mensen klagen over een soort eenzaamheid, namelijk het feit dat er op een gegeven moment geen leeftijdsgenoten meer over zijn. Je bent dan de laatste. Dat wordt dan veel in jezelf praten. Als ik ooit zo oud wordt dan moet dat maar denk ik. Maar dat zal wel even duren mag ik hopen.

Ik mis Theo van Gogh. Ik mis zijn boosheid, zijn scherpte, zijn overdrijving, zijn venijn, zijn vastbijterigheid, zijn mildheid, zijn onvoorwaardelijke vaderschap. Hij bracht me soms op ideeën en dwong me door zijn gedrag scherp naar mijn eigen gedrag te blijven kijken. Zijn dood is geen eenmalige gebeurtenis, maar vindt elke dag weer plaats.

De dichteres Maria Vasalis heeft dit als volgt verwoord:

“En niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn”

Ik hoop, dat Theo van Gogh nooit tot rust zal komen in mijn geest.