Ik wil ook gehoord worden door een commissie

Ik wil ook gehoord worden door een commissie over wat er eventueel fout ging in het verleden. Over mijn rol in de besluitvorming.
Over mijn perceptie van de gebeurtenissen. Over mijn plaats in de geschiedenis.

Allereerst zal ik zeggen hoe vereerd ik ben om uitgenodigd te worden. Dat mijn kant van het verhaal waard is om gehoord te worden, want thuis willen ze al lang niet meer luisteren naar verhalen over mijn glorieus verleden. Mijn vrouw zegt dan vaak: "Ik wou, dat je nu thuis ook zo intelligent was als toen".

Nu ben ik ergens voorzitter van. Mijn vrienden van toen hebben dat voor me geregeld. Het betaalt goed en mijn pensioenvoorziening is ook in orde, maar soms mis ik toch het in de belangstelling staan, mis de zeiltochten in Friesland, mis het gevoel van macht en mis de etentjes met buitenlandse regeringsleiders. Ik was me der een. Echt. Heus.

Ik zou de commissie vertellen over hoe de gesprekken van toen echt liepen. Over mijn inzichten, over mijn twijfels, over mijn gelijk en over het gezeik van anderen. Dat ik niet eens hoefde te dreigen met naar de Koning te gaan, want mijn woord was natuurlijk wet, in ieder geval in mijn eigen fractie. En als een would-be politicus zich door mij onder druk liet zetten, was hij daarom al natuurlijk geen knip voor de neus waard. Het past trouwens niet bij de herinnering die ik over mijzelf heb, namelijk dat ik anderen op zo'n manier onder druk zou zetten.

Het is niet mijn beeld, niet mijn stijl en niet mijn herinnering. Met alle respect natuurlijk voor andermans herinnering natuurlijk, maar dat spreekt vanzelf. Ik hoop natuurlijk, dat de commissie nu al merkt, dat ik nog net zo kan praten als toen. Dat ik het vak niet verleerd ben. Dat ik er nog steeds ben. Toch even vanavond naar Nieuwsuur kijken. Is alweer een tijd geleden, dat ik daar te zien was. Daar dan de moeilijke vragen over hoe het precies ging, wat de correcte volgorde was en met wie op welk moment werd gepraat. "Nee, natuurlijk heb ik me door niemand laten ompraten, nee, natuurlijk diende ik alleen de Kroon, het land. Natuurlijk ging alles naar eer en geweten. Twijfel ken ik nog steeds niet. Het was een goed besluit, een verdedigbaar compromis.

Wie niet voor ons plan was, werd natuurlijk beschouwd als onze tegenstander. En tegenstanders maak je belachelijk, je brengt hen in diskrediet, maakt hen 't spreken onmogelijk. Ik voel de opwinding, de spanning van de actie, van het politieke gevecht weer door mijn lichaam razen.

Oh, voorzitter, vraag me meer, laat me die dagen weer opnieuw beleven. Laat me die momenten weer voelen, proeven, inademen, oh voorzitter……. wat zegt u? Is de tijd al weer om? Zijn er geen vragen meer? Ik was toch niet zo belangrijk, als u dacht? Mijn informatie draagt niets bij aan wat u al wist? Maar… ik heb nog een anekdote over mijn ontmoeting met de President van de Verenigde Staten van Amerika.

U wilt het niet meer horen, zegt u.
Ja, u ook bedankt dan maar. En tot ziens
Meneer de voorzitter.
Tot slot.
Waar kan ik mijn reiskosten declareren ?