Ieder land zijn eigen boef

Dus het zit als volgt: In het buitenland de wet overtreden. Opgepakt en veroordeeld. Misschien een beetje ander rechtssysteem. ‘s Lands eer, ‘s lands wijs. Daarom reis je toch ook naar verre landen en streken, omdat het er anders is. Omdat het anders is dan thuis.

Dus veroordeeld tot een aantal jaren gevangenisstraf. Niet met twee op een cel, niet met vier, maar soms met tientallen. Soms met ketens om de voeten, de bewakers zijn niet bijgeschoold in de Nederlandse taal, het eten is eenzijdig, vitaminegebrek, geen televisie met Nederlandse ondertiteling, vaak helemaal geen televisie. Weinig bezoek van familie (had je trouwens, maar in een dichterbij land veroordeeld moeten worden), weinig aandacht van de ambassade. Wel drugshandel, wel ongewenste intimiteiten, wel mishandeling, wel onbehandelde ziekten, wel wegkwijnen.

De Nederlandse wetgever vindt, dat deze gevangenen (met de Nederlandse nationaliteit), als het even kan, niet weg mogen kwijnen in die onmenselijke, buitenlandse gevangenissen. En dan hebben we het niet over het Belgische, Duitse, of Deense buitenland. Het gaat natuurlijk met name over het verre buitenland. Het niet blanke buitenland. Het exotische buitenland. Het niet westerse buitenland.
Het mensenrechten schendende buitenland. Misschien wel een Moslim buitenland.

De Nederlandse onderdaan verdient beter dan die buitenlandse opsluit ellende. De lokale boef is daar, ’s lands eer en ’s lands wijs, natuurlijk wel geschikt voor. De Nederlander mag wel in het buitenland misdaden begaan, graag zelfs, dan houden we het thuis een beetje netjes, maar mag vaak zijn straf in Nederland uitzitten. En dan niet zitten volgens het buitenlandse vonnis, maar volgens de Nederlandse rechtsregels. Al die buitenlandse rechtsregels, daar kunnen we ons niet echt druk over maken. Dat zoeken ze daar zelf maar uit. Moeten die mensen maar een andere regering kiezen. Of de huidige omverwerpen.

Een Nederlandse boef is toch anders dan een boef in het buitenland. Een Nederlandse boef is beter gewend en verdient ook beter dan de lokale boef. Ieder land zijn eigen boef. In een strijdbaar verleden dorsten we de foute dingen in de buitenlanden nog apartheid of neokolonialisme te noemen. Nu beperken we ons tot “eigen boef eerst”.