Spoorloos?

Ik werk alweer bijna twee jaar met drugsverslaafden, die proberen niet meer te gebruiken, die proberen weer de baas te worden over hun leven.

Sommigen komen rechtstreeks van de straat, anderen komen via de gevangenis naar het programma toe. Lichamelijk aansterken, gevoelens weer toelaten. Tegelijkertijd weer meer rollen op zich nemen.

Een aantal van deze verslaafden zijn namelijk ook vader. Sommigen zelfs van volwassen kinderen. Kinderen, die door de verslaafde vader zijn verlaten, vaak ook geestelijk zijn verwaarloosd. Deze kinderen hebben zich weten te beschermen tegen een vader, die zijn beloften niet nakomt, een vader, die belooft niet meer te gebruiken, een vader, die een verjaarscadeau belooft, die belooft te bellen of te schrijven, die belooft weer vader te zijn. De verslaving maakt de meeste beloften ongedaan. Het kwam er allemaal niet van.

En kind moet zich wel beschermen tegen zo'n vader. Dan maar helemaal geen contact meer. Dan maar geen kaartje op je verjaardag!

Dan maar afzwemmen en afstuderen zonder je vader. En een kleinkind mist vervolgens zijn opa, een opa, die hij of zij niet eens gekend heeft.

Hoe moet je deze mannen vertellen, dat ze weer vader mogen zijn? Weer vader moeten zijn. Het is als in het televisie programma "Spoorloos".

Als kind wil je toch ergens, dat het contact weer tot stand komt. Als kind blijf je waarschijnlijk stiekem hopen, dat het op een dag goed komt.

Je wilt in ieder geval geen kind van een junk zijn.

Maar, als pa heeft laten zien, dat hij de drugs echt de baas is, zal het kind zijn vader weer, beetje bij beetje, willen toelaten in zijn of haar leven.

Niet dat er iets goedgemaakt hoeft te worden.

Het zou al mooi zijn als vader weer zijn rol als vader op zich zou nemen. Niet met mooie woorden, maar met duidelijke acties, met concreet gedrag, dat weer zorgvuldig en oprecht aanvoelt .

Maar, het gaat te vaak mis. Pa gaat toch weer gebruiken en beperkt zijn leven weer tot één rol, die van de verslaafde junk.

Het kind wordt ouder en leert zich steeds beter te beschermen tegen het gemis en de hoop dat het misschien ooit nog eens… misschien, je weet het maar nooit.

Steeds meer overlastgevende drugs gebruikers worden hard aangepakt. Gewoon oppakken, hoge boetes geven, voor vele maanden of jaren de gevangenis in. Streng straffen, het niet meer pikken, de sleutel weggooien, ze hebben het d’r zelf toch naar gemaakt.

Wie gaat het de kinderen uitleggen? Je vader is een junk, je vader is een boef, je vader is een gevangene, je vader heeft een strafblad, je vader heeft een straatverbod, je vader steelt, je vader is mager en ongewassen.

We stoppen je vader weg, we heffen hem gewoon op. Uit het zicht, uit de stad, uit de uitkering, uit de behandeling, uit de begeleiding.

Mag ik trouwens één uitzondering voorstellen op deze situatie?

Namelijk, dat als u of ik verslaafd mochten raken (wat natuurlijk nooit zal gebeuren), deze harde en liefdeloze aanpak niet voor ons zal gelden.

Want wij zijn per slot van rekening toch de beste ouders ter wereld.

Want het moet niet te gek worden natuurlijk.

© Lourens Portasse

LOK #177, 26 februari 2005