Nietmachine

Gered door nietmachine
Op weg naar een belangrijke afspraak aan de Westblaak in Rotterdam was ik op zoek naar een parkeerplaats. Ter plaatse ‘yellowbrick’ ingeseind waar mijn auto geparkeerd staat. Ik stap uit mijn auto en precies op dat moment hoor ik krak gevolgd door een scheurend geluid. Wat doe je dan? Eerst even voelen, ja hoor scheur in mijn broek ter hoogte van mijn kruis. Over tien minuten is daar de lang voorbereide afspraak. Wat nu, teruggaan en een nieuwe afspraak maken of naar binnen stappen en hopen dat niemand het ziet? Ik kies voor dat laatste en meld me bij de portiersloge.

‘Vooral stil blijven zitten’ was het devies
Daar zie ik een nietmachine staan. Ik vraag aan de portier of ik die machine even mag lenen en of er in de hal een toilet is. Op beide vragen is het antwoord positief. In het toilet laat ik snel mijn broek zakken en begin als een razende te nieten, tot de machine leeg is. Daar had ik niet op gerekend. Hopelijk zijn het voldoende nietjes om het komende uur te weerstaan. Intussen was er gemeld dat ik me naar de hoogste etage, de directie-etage, kon spoeden. Aldaar aangekomen werd me een stevige lederen designstoel aangeboden. Mooie stoel, maar voor mijn nietjesconstructie niet de meest comfortabele. “vooral stil blijven zitten” was mijn enige gedachte.

Enkele minuten later voegde de directeur zich bij het gezelschap. Voorzichtig opstaan en weer gaan zitten, gevolgd door een zachte steek. Als de nietjes het nou maar houden. Intussen werd de marteling steeds wat erger, het leek wel of de nietjes open stonden. Bij het vertrek werd mij de vraag gesteld of het resultaat tegen viel, want ik bleef zo ernstig kijken. Ik kon nog net uitbrengen, dat ik erg tevreden was, maar op het punt stond vader te worden.

Overigens blijf ik van mening dat de dijken versterkt moeten worden.