"Hoe heette die ook alweer".

Maak je niet ongerust! Je hebt zo een andere baan!

Mijn baas vertrekt naar een filiaal, waar het nog slechter gaat dan waar ik werk. Het werd onverwachts medegedeeld door de grote baas. Deze deed daarover een zakelijke mededeling, vergat daarbij trouwens iets positief ondersteunend te zeggen over het overblijvende management. Bij mijn collega's was wat verslagenheid te bespeuren. De zaken worden bij ons waargenomen door een oudgediende uit eigen huis, tot we een nieuwe baas krijgen, waarschijnlijk geleverd door en afkomstig uit de geledingen van onze fusie partner.

In zo'n situatie heeft iedere collega zijn eigen gedachten en emoties. Sommigen zeggen jammer, anderen zie je al snel strategische omtrekkingen maken. Er wordt al in de verleden tijd gepraat over iemand, die 's ochtends nog springlevend was. Alsof we al bij de opbaring zijn aangeland en het serveren van de koffie en cake elk moment kan beginnen. Of hij met plezier en overtuiging overstapt wordt niet geheel duidelijk. Zou het een geplande carrièrestap zijn?

De mededeling is, dat het belang van de organisatie een rol speelde in de besluitvorming. En in zijn besluitvorming.

Soms lopen dingen, zoals ze lopen, toch?

Bepaalde details werden ons niet onthouden.

Mijn baas verliest in zijn nieuwe functie de auto van de zaak.

Degene, die hij vervangt gaat minder salaris verdienen, want doet een stapje terug.

Onverwachte details. Misschien wel te gedetailleerd.

Is dit toeval of is dit de nieuwe trend. Wel informatie over iemands financiën (voorheen toch een taboe) en nauwelijks informatie over de emotie (voorheen toch een geaccepteerd gebied). Een van mijn jongere collega's, om precies te zijn 30 jaar jonger, maakte waarschijnlijk de mooiste observatie.

Hij vertelde, dat hij er tot nu toe altijd van uit was gegaan, dat als dingen in het leven goed liepen, het altijd zo zou blijven.

Mensen om je heen vertrekken niet zomaar. Misschien begint hij nu ook te beseffen, dat hij zelf niet altijd op deze plek zal blijven werken. Misschien wordt hij wel weggekocht, weggestuurd of besluit gewoon zelf, dat het tijd is om te gaan.

Alles is tijdelijk, zei de wijze en schoof een paar centimeter op. En voor je het weet is er iemand al de naam vergeten van de vertrekkende: "Hoe heette die ook alweer".

Als je ergens werkt, denk je, dat je onmisbaar bent.

Zodra je verdwenen bent, wordt zelfs niet een keer gebeld.

Zelfs niet met de vraag waar dit af dat ligt.

D’r zit iemand op je plek, je bureau staat plots bij het raam.

Per wanneer gaat alles gebeuren? Over precies een week.

Weinig tijd voor de organisatie van een afscheid.

En wat moet je zeggen op zo'n moment :

"Ik zal je missen", of "Ik heb veel van je geleerd", of

"Het zal moeilijk zijn om iemand van jouw kwaliteit te vinden".

Ik zal hem, denk ik, de hand schudden en proberen niet te luchtig of te relativerend te doen.

Want het moet niet te gek worden.

© Lourens Portasse

LOK #179, 12 maart 2005