Even nog over het jaar 2017

Vorig jaar was mijn vader 100 jaar geworden als hij nog geleefd had. Hij is van 1917. In de Eerste Wereldoorlog geboren, in de Tweede Wereldoorlog krijgsgevangene in Stalag IV in Oost Europa, bevrijd door de Russen. Nu, in oktober 2018, flitste het door mijn hoofd dat ik vorig jaar zijn honderste geboortedag vergeten ben. Inhalen is niet mogelijk, dus het beste dat ik kan doen is er nu aandacht aan besteden.

Hij zou de eenentwintigste eeuw een feest hebben gevonden. Een telefoon zonder draadje in de muur. Internet om alles op te zoeken, wereldreizen in stad en ommelanden tot en met elke plek op de wereld virtueel betreden. Hij zou vast alles van en over Stalag IV hebben opgezocht en vastgelegd. Hij zou WhatsApp hebben geïnstalleerd. En zoals het gaat, zou één van de kleinkinderen daar mee hebben moeten helpen. Mijn vader zou onze familiegeschiedenis hebben opgezocht en elke week weer een feitje boven water hebben gehaald. En hij zou dan ook alles over het Belgische Sint Truiden hebben geweten, aangezien de Portasse familie stamboom daar begonnen is. Hij had de eenentwintigste eeuw willen meemaken. Hij verheugde zich altijd op de toekomst. Hij was voor Europa. We moesten samen leren en kunnen leven

Hij is de laatste vijftien jaar van zijn leven nog fotomodel, filmfigurant (in onder andere de film Amsterdamned) geweest. En hij was ook de treinconducteur van de Kanis en Gunnik reclameactie , waar je voor treinkaartjes met korting bonnetjes op de koffiepakken moest sparen.

Hij zou nu in 2018 101 jaar zijn geweest. Ondanks deze hoge leeftijd zou hij toch nog wel hebben verzucht: ‘Heb ik nou zo oud moeten worden om binnenkort naar twee splinternieuwe nummers van ABBA te moeten luisteren. Het zal toch niet waar zijn’.