Door Combinatie Verkregen

Mijn zoon is ondertussen 10 jaar oud.

Gisteravond voor het eerst naar een disco feest, georganiseerd door DCV, de plaatselijke voetbalvereniging. Om half acht bij de kantine afgezet, om negen uur weer opgehaald, uiteindelijk om half tien naar huis gereden.

Voor het eerst, zonder ouders aanwezig, zelfstandig naar zo'n feest. Alles ging zoals het moet gaan. Zenuwachtigheid van te voren, een echt toegangskaartje in de hand, toegangscontrole, muntjes kopen, vriendjes opzoeken en genieten van een nieuwe fase in dit jonge bestaan.

Chips gekocht, een cola gedronken en later zo'n oranje sportdrankje, het blijft natuurlijk een voetbal kantine.

Bij het naar huis rijden besefte ik, dat deze ervaringen voor hem heel belangrijk zijn. Hij heeft rondgekeken, de geur opgesnoven en de soms verleidelijk geklede meisjes in het discolicht zien giechelen en ook verlegen zijn

Een kind dat langzaam aan gedachten, gevoelens en daden voor zichzelf begint te houden is aan het opgroeien, is langzaam volwassen aan het worden. Mijn zoon wordt steeds meer van zichzelf en steeds minder een product van twee trotse, soms sturende ouders. Zijn gedachten worden steeds meer privé.

Hij begint ook rake en tegelijkertijd licht pijnlijke observaties te maken: "Pa, af en toe ben je gewoon een saaie vijftiger". Eerst dacht ik nog even dat deze tekst was ingefluisterd door mijn vrouw, maar hij heeft dit echt zelf bedacht. Hij zegt het ook met een vanzelfsprekendheid die geen ontkenning toelaat.

Maar hoe groot hij zich ook begint te voelen, hoe verbaal vaardig hij ook aan het worden is, het moet allemaal ook niet te snel gaan. Hij hoeft zich niet te haasten. Hij hoeft nog niet in het pak van te veel verantwoordelijkheid en volwassenheid gehesen te worden. Hij is een kind van tien jaar oud, dat na de disco met rode koontjes thuiskomt, snel zijn pyjama aandoet en binnen de kortste keren ligt te slapen. Hij moet per slot van rekening weer vroeg op. Voetballen hè, een uitwedstrijd.

Voordat ik zelf naar bed ging, heb ik de deken nog even recht over hem heen gelegd. Hij was in diepe slaap. Hopelijk nog niet dromend van meisjes, van zoenen, van verkering, van uitmaken, van samenwonen en in een ver land gaan wonen en werken.

Hij is nog maar tien, dus het moet niet te gek worden.

© Lourens Portasse LOK #182, 9 april 2005