Zure regen bij groep 8

Het lijkt een beetje mosterd na de maaltijd. Het schooljaar is net voorbij. En de vakantie duurt nog een eeuwigheid. Dus is dit niet echt het moment om aandacht te besteden aan een prangend thema, dat kortgeleden landelijk de gemoederen bezighield: ouder-participatie. Ook wel 'de lange arm van pa en ma'.

Je kunt het ook anders zien. Het is juist wel een uitgelezen gelegenheid om het erover te hebben. Immers, op het strand van Benidorm, een camping in Haamstede of waar je ook bent neergestreken: weg van huis wil de mens de dingen des levens nog wel eens met een helderder hoofd overwegen, dan in een gewone werkweek, tussen een gehaast ontbijt in de keuken en een diepvries avondmaaltijd van de nationale Grootgrutter.

Liggend in een strandstoel de zon in zee zien zakken, is goed voor lijf en leden. Bij uitstek lijkt het een remedie tegen allerlei muizenissen die het gemoed – nog niet helemaal bevrijd van de sores van het dagelijks bestaan – dwars zitten. Zoals die stap naar de rechtbank om de basisschool van je misschien wel geniale kind te dwingen tot een IQ-test van je kleine nazaat.

Want het zit je dwars. Het wil niet uit je kop. Jouw kind kreeg een schooladvies dat in de verste verten niet overeenkomt met wat jij had gedacht. Jullie kunnen zeggen wat je wilt, schoolleiding, maar alles beneden havo/vwo-niveau is echt niet voor mijn kind in het leven geroepen.

Wie herkent het niet? Wij ouders nemen graag aan dat ons kroost zich op havo en vwo met succes gaat voorbereiden op een mooie studie op hogeschool en universiteit. In veel gevallen klopt het. In veel gevallen niet. Dat weten we allemaal. Alleen steeds minder leerkrachten op de basisschool schijnen het te begrijpen.

Hoe is het anders te verklaren dat een aanzwellende groep ouders zich soms schuimbekkend op school vervoegt om verhaal te halen. Hun twaalfjarige Joyce – de parel van het gezin, het licht in het leven van opa en oma, de reden van ons bestaan op aarde – is voorbestemd voor het vmbo.

Zijn ze nou helemaal gek geworden? vragen de geschrokken ouders van Joyce – of hoe de kleine schat ook mag heten – zich af. Ok, de cito-toets was niet zo'n succes.

En haar vocabulaire is niet om over naar huis te schrijven. Maar wat maakt dat uit? We begrijpen toch wat ze bedoelt.

De praktijk laat het meer en meer zien: eenmaal terechtgekomen in zo'n zinloze discussie is er geen houden meer aan. 'Ik, de vader, wil dat jij, de onderwijzer, mijn kind een IQ-test afneemt. Zo niet dan stap ik naar de rechter om jou te dwingen.

Ook wel: Ik, de vader, wil dat jij, de onderwijzeres, mijn kind laat meespelen in de afscheidsmusical. Zo niet, sleep ik jou voor de rechter. En verder: wij, de ouders, eisen van jou, de leerkracht, dat er alsnog een schoolfoto wordt gemaakt buiten het Offerfeest.

Ik krijg de indruk dat er een collectieve gekte over dit land is neergedaald; een zure regen die ouders het zicht op de werkelijkheid ontneemt. Niet langer de basisschool beoordeelt de intelligentie van groep-8. Maar papa en mama. Zij zijn er niet voor opgeleid. En dus bemoeien ze zich met zaken waar ze geen bal verstand van hebben.

Dat de juf en de meester het kroost jarenlang hebben onderwezen, geobserveerd en begeleid, doet er blijkbaar niet meer toe. Dat ze desondanks wel eens een aanvechtbaar schooladvies geven, lijkt me onvermijdelijk. Maar om daarom nu de man in toga en witte bef de school binnen te halen lijkt me iets te veel op een tv-uitzending van de rijdende rechter.

Waarom niet even gewacht tot de damp van de zure regen is opgetrokken? Ga er samen voor zitten. Kijk elkaar in de ogen en doe alsof je volwassen bent. Ten bate van een jong mensje. Dat nog een heel leven voor zich heeft.

Tot hier toe heb ik een overdreven voorstelling van de werkelijkheid geschetst. Dat vind u, beste luisteraar, toch ook? Maar geloof het of niet, helaas komt deze tragikomische act wel degelijk overeen met de realiteit. Het zijn uitzonderingen. Nog wel. Maar de bemoeizucht van ouders neemt toe. Ongetwijfeld ingegeven door de liefde voor hun kind. Maar daar zit nu juist de crux, want liefde maakt blind. Ook op school. Nog wel de plek waar we allemaal hebben leren rekenen. Daarom voortaan eerst diep ademhalen en dan tot tien tellen.

Ik wens u, beste luisteraars, een zonnig weekeinde. Tot de volgende keer.