Yoga in de polder

Van het hindoeïsme weet ik zo goed als niks. Behalve dan dat het de meest verbreide godsdienst in India is. En dat het niet één religie is, maar een mengelmoes van allerlei godsdiensten. Met wel erg veel goden. Want voor elk gemak of ongemak kan een hindoe een opperwezen om hulp vragen. Of het helpt weet ik niet. Hierover zijn geen statistieken beschikbaar.

Nu leek het tot enkele dagen geleden niet uitgesloten dat we onze geringe kennis van het hindoeïsme op afzienbare termijn kunnen bijspijkeren. Nota bene in ons eigen dorp aan de IJssel. Want blijkbaar hadden goden als Brahma, Shiva en Vishnoe via hun volgelingen op aarde het oog laten vallen op het voormalig jongeren-honk Big Bear. Bij wijze van spreken dan.

De stichting Brahmrishi Ashram Netherlands ziet het al voor zich: een hindoecentrum aan de Krimpenerbosweg. Bestemd voor de eredienst, bezinning, yoga. En alles wat zich in en om een hindoetempel afspeelt.

Menigeen zal de wenkbrauwen hebben gefronst toen de stichting met de moeilijke naam zich meldde als potentiële koper. Een hindoetempel in het hart van de Biblebelt? Bovendien in een dorp van bescheiden omvang als Krimpen aan den IJssel. Het heeft toch iets van een cultuurschok.

Nee, met intolerantie heeft dit niets te maken. Ik ben gewoon nieuwsgierig naar de overwegingen achter de onroerend goed-transactie met zo'n bijzondere koper. Als ik het goed heb, zou die de gemeente een kleine 6 ton opleveren. Nou ja, er zijn dagen dat het niet op mijn betaalrekening staat. Maar dit terzijde.

Overigens, het plan om de Big Bear in de verkoop te doen is niet van vandaag of gisteren. Al in 2015 gaf de gemeenteraad het college van b & w opdracht het gebouw op de markt te zetten. De raad hoeft dus niet opnieuw een besluit te nemen. Dat is er al.

Zodoende kon wethouder Arjen Neeleman, die het dossier Big Bear in zijn portefeuille had, in april dit jaar met de mogelijke koper aan tafel. Ze sloten een voorlopige overeenkomst. Wel met een ontbindende voorwaarde over een zogenoemd BIBOB-onderzoek. Deze afkorting staat voor Wet ter bevordering Integriteitsbeoordelingen door het Openbaar bestuur. Sorry, ik heb het niet verzonnen.

Zo beschermde de gemeente zich tegen een contract met een partij of iemand die niet deugt. Heel verstandig. Geen vuiltje aan de lucht, zou je zeggen. Iedereen blij. De stichting met de lastige naam was ongetwijfeld in haar nopjes. Ik heb het haar niet gevraagd, maar toch. En de wethouder had ook alle reden om tevreden te zijn.

Maar daar dacht een smaldeel van de gemeenteraad toch anders over. Het zat de wethouder weer eens niet mee. Hij had wat uit te leggen, vonden enkele raadsfracties. Eerder deze maand had hij immers in een commissie vergadering beweerd dat de Big Bear nog altijd te koop staat. Vermoedelijk zoiets als waar premier Rutte last van heeft: actief vergeten.

Je kon er natuurlijk donder op zeggen dat verscheidene raadsleden even rechtop gingen zitten. En zo kwam het plan om de Grote Beer te verkopen in één klap op losse schroeven te staan. Een kolfje naar de hand van Leefbaar Krimpen en de Stem van Krimpen. Samen met de SGP en met steun van de PvdA produceerden ze prompt een motie.

Het college moest het koopcontract openbreken. En wethouder Neeleman, die het in april ondertekende maar het lang stil hield, werd min of meer onder curatele gesteld. Hij diende de raad op de hoogte te houden van elke stap die hij nog zou zetten.

Mij bekroop toen al het gevoel dat het verlaten pand aan de Krimpenerbosweg nog wel eens een hele tijd leeg zou kunnen blijven. Misschien schortte er iets aan het karma van de betrokken onderhandelaars. Of rustte er gewoon geen zegen op meditatie en yoga in de polder. Het bleef even gissen. Maar niet lang.

Het leek er overigens jaren geleden al op dat Big Bear geen lang leven beschoren zou zijn. In 1998 gebouwd als jeugd- en jongeren-honk, stond het daar: een van geel baksteen opgetrokken blokkendoos, die al na ruim 10 jaar niet meer voldeed. Dat lag niet aan het gebouw. Het kwam omdat de gemeente de jeugdzorg wilde aanpassen aan 12- tot 17-jarigen. Vooral in de wijken.

De tijd verstreek. Big Bear kwam leeg te staan. Het gebouw staat nog steeds leeg. En iedereen mag het kopen. Nou, iedereen... We zagen hoe de twijfel toesloeg in de gemeenteraad. Als in een schermwedstrijd draaiden de fracties om elkaar heen. En samen om de wethouder. Wel verkopen, niet verkopen.

Vraag het Saskia Oudshoorn van de Stem van Krimpen. Zij vond dat de komst van de hindoe-stichting 'weinig tot geen toegevoegde waarde' zou hebben voor Krimpen. Waarom niet een maatschappelijke bestemming geven aan de de Grote Beer? Er zouden betaalbare appartementen in gebouwd kunnen worden.

Bijval van Ricardo Barkay van Leefbaar Krimpen. Volgens hem moet de 'maatschappelijke functie' van het veelbesproken gebouw doorslaggevend zijn bij de vraag wie het mag kopen.

Een onpartijdige waarnemer kreeg hier de indruk dat De Stem en Leefbaar niet het achterste van hun tong lieten zien. Juridische argumenten kwamen er nauwelijks aan te pas. De kritiek richtte zich met nadruk op het zwijgen van wethouder Neeleman. Een poging van D'66 zijn wethouder uit de wind houden hielp niet.

Fractieleider Larry Köster vreesde een 'gemiste kans om Krimpen aan den IJssel nog kleurrijker te maken dan het al is.' Bovendien had hij ontdekt dat het 'hindoe-levensgevoel ook in ons dorp leeft.' Daar keek ik toch even van op. Ik ben nog steeds benieuwd waar en wanneer hij dat had geconstateerd.

Komende week hadden b & w zich op de kwestie Grote Beer willen bezinnen. In het licht van het laatste, soms ronduit grimmige, raadsdebat had het misschien geholpen als ze tevoren een meditatiesessie hadden belegd. Het was maar een idee. Wie weet levert het nog verrassende nieuwe inzichten op, dacht ik. Laat maar. Het hoeft niet meer.

Ik wens u, beste luisteraars, een plezierig weekend. Tot de volgende keer.