Prins Bernhard schreef van zich af. (deel tekst )

Hij probeerde zijn hart te luchten en een beetje om zich heen te slaan.

Voor het sterven nog eenmaal de waarheid vertellen.

Nog eenmaal de wereld laten zien en horen, dat je er bent.

Wat zou mijn vader eigenlijk nog hebben willen rechtzetten voor hij stierf. Welke waarheid, welke rehabilitatie.

Ik hoop, dat hij verteld zou hebben over het overwerk, dat zwart werd uitbetaald in de haven van Amsterdam. Hij kwam regelmatig laat thuis. En aan het eind van de week het salaris in een bruin envelopje.

Het zwart verdiende loon was op dat moment mooi meegenomen en zeer bruikbaar om er mijn broer en mij van te laten studeren.

Pas vele jaren later AOW en pensioen bij elkaar opgeteld.

Het viel wat tegen. De havenbaronnen hadden goed verdiend aan mijn vaders werkzaamheden. Zij hadden nog beter verdiend aan het zwart betaalde deel ervan. Maar wat bleek.

Nooit goed nagedacht over het feit, dat zwart betaalde arbeid niet meetelt voor de opbouw van het pensioen. Tegenwoordig kunnen zelfs illegalen nog achterstallig salaris opeisen, als zij onderbetaald zijn. Havenarbeiders konden weinig eisen. Zeker niet op het moment, dat het werkzame leven was afgesloten.

Wat zou mijn vader nog hebben willen rechtzetten.

Een man, die weinig woorden tijdens zijn leven gebruikte, zou niet opeens in zijn laatste levensavond een babbelende filosoof zijn geworden. Wel zou hij hebben kunnen vertellen over zijn dromen, die niet waren uitgekomen.

Over de middelbare school, waar hij niet naar toe mocht van zijn vader.

Over de oorlog, waar zijn verhalen nog steeds niet verteld waren.

Over de dromen, die wel waren uitgekomen.

Over zijn zoons, die wel zouden studeren.

Het ware verhaal over de steekpenningen?

Mijn vader zou het allemaal bekend hebben.

Het ware verhaal over zijn kinderen bij andere vrouwen in het buitenland?

Mijn vader zou bekend hebben, met dat kleine lachje om zijn lippen.

Mijn vader zou trots zijn geweest als er dikke biografieën over hem geschreven zouden zijn. Inplaats van de schrijvers aan te vallen, zou hij ze bedankt hebben voor hun tijd en moeite.

Mijn vader was een man van weinig woorden.

Een man, die weinig hoefde recht te zetten.

Op de dag van zijn sterven kuste hij mijn hand.

Niet om iets recht te zetten of eindelijk de waarheid te vertellen.

Maar gewoon een kus.

Hij had de wereld laten zien wie hij was.

Zonder om zich heen te hoeven slaan.

Zonder een pagina grote, ingezonden brief in de Volkskrant. (Waarom niet De Telegraaf?)

Alleen een overlijdensadvertentie in Het Parool.

Dag lieve pa.

© Lourens Portasse

LOK #143, 14 februari 2004