De vrede van Epe

Een aardige gedachte. Gisteren was het Valentijn. Om bij voorbaat het gevoel dat daarbij hoort de ruimte te geven, doken bijna 25 gemeenteraadsleden vorige week twee dagen onder. Even onzichtbaar voor hun achterban. Conferentieoord hotel Villa Heidebad in Epe op de Veluwe was de plaats van samenkomst. Volgens ingewijden maakt deze landelijke herberg zijn allure ruimschoots waar. Dus bleef vrijwel niemand van de Krimpense gekozenen thuis. En ja – de bospaddestoelen en de hertenbiefstuk bleken niet te versmaden.

Het weer zat overigens niet mee. De storm liet ook Epe niet onberoerd. Dat nam niet weg dat het in de eetzaal en aan de toog soms bar gezellig werd. En dat was precies de bedoeling van het schoolreisje. Masseren wat sinds jaren aan politieke spanning bestaat tussen partijen. En tussen individuele raadsleden. En wat sinds december heviger schuurt dan ooit. Dus hout op het vuur en de fik in de open haard van het hotel.

Helpt zoiets nou, denk ik dan. Ach, af en toe. Elkaar eens diep in de blauwe ogen kijken kan de stemming al aardig ophelderen. Aangenomen dat de sputterende rivalen van goede wil zijn. Als dat zo is kunnen twee psychologen die van wanten weten, hen allicht van hun vooringenomen stellingnamen genezen. Een huiselijk sfeertje, een plezierige maaltijd en een geurend glas helpen natuurlijk. En een hand op een schouder op vrijdagavond blijft voorlopig zitten als een tatoeage.

Uit mijn werkzame leven herinner ik me enkele van die bijeenkomsten. Sommige hadden vergaande gevolgen. Ik moet erbij zeggen dat ze zich op een ander podium afspeelden dan Krimpen. Het ging bijvoorbeeld om president Bill Clinton die de Israëlische premier Yitzhak Rabin en de Palestijnse leider Yassir Arafat naar het Witte Huis had geroepen. 'En nou praten, heren. Niet om de hete brij draaien. Het gaat om vrede.'

Wie herinnert zich niet die iconische foto in de krant, na afloop van dat beraad? Rabin – sowieso al geen lachebekje – die met zichtbare afkeer Arafat de hand drukt. De Palestijn op zijn beurt, met de spreekwoordelijke grijns op het bebaarde gezicht. Gadegeslagen door een triomfantelijke Bill Clinton.

Hotel Heidebad en het Witte Huis hebben zo goed als niets met elkaar gemeen. En praten over een golfje van venijn in de gemeenteraad van ons Dorp aan de Rivier lijkt in niets op vredesoverleg in het Midden-Oosten. Bill Clinton had natuurlijk goed begrepen wat hem te doen stond om vrede te zaaien. Dat het uiteindelijk niets werd, was niet zijn schuld.

Uit de boezem van de raad hoorde ik deze week een smakelijk verslag over het uitje naar Epe. Het kost wat, dat valt niet te ontkennen, maar het brengt ook iets op. Nu hoop ik niet dat elk volgend conflict voortaan in Epe of elders tussen de akkers en de bosrand moet worden afgekocht. Maar een handvol belasting- pegels mag de lieve vrede wat mij betreft wel kosten. We hebben het per slot van rekening over gekozen politici die een paar gigantische klussen moeten gaan opknappen. Wier inzicht en inzet de komende jaren enorm op de proef zullen worden gesteld. In dat licht bezien zijn de kosten van de Vrede van Epe allesbehalve weggegooid geld.

Over vrede gesproken, die kwam in dat rustieke Epe niet zonder slag of stoot tot stand. Er werden harde noten gekraakt en harde woorden gesproken. Jarenlang opgekropt chagrijn zocht een uitweg. Voor de psychologen die waren ingehuurd om het politieke volkje de weg te wijzen, was dat trouwens niets nieuws onder de zon. Zij zijn wel wat gewend.

Anders lag dat voor hun cursisten voor twee dagen. Het Leitmotiv van hun bezigheden was 'In verbondenheid verschil maken'. Klinkt aardig. Een tikje hoogdravend, vind ik eigenlijk. Bovendien herinnert het me sterk aan die mooie woorden bij het coalitieakkoord. 'Naast elkaar, met elkaar, voor elkaar', weet je nog wel? Loze woorden, zoals we inmiddels allemaal weten.

En loze woorden en voornemens liggen altijd op de loer. Ook tijdens een plezierig samenzijn in Villa Heidebad in Epe. Daar werd onder meer de schone kunst van het debatteren en het communiceren geoefend. Met leuke spelletjes voor gemeenteraadsleden in hun vrije tijd. Maar wel spelletjes die thuis in de raadszaal heel serieus moeten worden gespeeld. Wij blijven meekijken.

Ik wens jullie, beste luisteraars, een plezierig weekend. Tot de volgende keer.