Pruillip

Nou, het was me het weekje wel. Met de cruise control steady op 100 kilometer per uur en het corona-virus constant in de hoogste versnelling op weg naar deze zaterdagmorgen. Rakelings langs het onbetwiste hoogtepunt van de week: de magistrale toespraak van de Vader des Vaderlands. 7,6 miljoen Nederlanders hingen aan zijn lippen, toen Mark Rutte deed wat hij nog nooit had gedaan. Hij bracht de Tweede Kamer – enkele notoire dwarsliggers daargelaten – tot een verbluft zwijgen en het land hier en daar in tranen.

De metamorfose was indrukwekkend. Niet langer de bekende act van de jongensachtige leider, die de problemen weg lacht. Het Torentje was plotseling gevuld met de uitstraling van een staatsman. Brenger van een moeilijke boodschap. Helaas. Maar wat deed hij het geweldig.

Niet in het gelikte taalgebruik van zijn tekstschrijver. Maar op de gepaste toonhoogte van een premier die in één klap boven zichzelf was uitgegroeid. Het was, denk ik, zijn opus magnum – zijn grootste werkstuk – tot nog toe.

Dat maakten we dan mee, in het besef dat op een steenworp afstand van deze LOK-studio ook een groots werk werd verricht. Sorry, geintje. Van groots is in onze omgeving nou net geen sprake. Kinnesinne, ruzie en wantrouwen regeren als nooit tevoren. Nog niet zo lang geleden had zowat ieder raadslid, iedere wethouder de mond vol van mooie slogans. 'Naast elkaar, met elkaar, voor elkaar'. Kom daar nu eens om.

En een meer recente strijdkreet – zegge en schrijve één weekendje populair tijdens het schoolreisje naar Villa Heidebad in Epe op de Veluwe – 'In verbondenheid verschil maken' – blijkt bij nader inzien ook een lachertje. Toch stellen de inwoners van ons dorp het wel op prijs als er weer eens bestuurd zou worden. Er is niet bepaald onderzoek nodig om hiervan uit te gaan. Ze hebben bij de laatste verkiezingen per slot van rekening niet voor de kat zijn viool hun stem uitgebracht.

Maar dat besef lijkt in kringen van de edelachtbare dorpsgenoten wat verbleekt. Mede daarom moest informateur Tjerk Bruinsma er aan te pas komen om een mooie nieuwe coalitie van eensgezinden te smeden. En warempel, het leek te lukken. Bijna dan. Want zoals bekend, ging het feest te elfder ure niet door. Stem van Krimpen en de VVD kunnen maar niet van elkaar houden. Wat hen precies dwars zit mag de kiezer blijkbaar niet weten. Over transparantie gesproken.

Terwijl wij binnen zitten, de wereld buiten in rep en roer is door het corona-virus, vliegen de dames en heren politici in Krimpen aan den IJssel elkaar in de haren. In een soort burenruzie. Je vraagt je toch in gemoede af in hoeverre ze zich ervan bewust zijn dat ze op die stoel in de raadszaal zitten – zolang het nog duurt – namens ons.

De volgende gemeenteraadsverkiezingen zijn op woensdag 16 maart 2022. Dat duurt dus nog een poosje. En we weten best allemaal dat de politieke vechtersbazen niet tot dat tijdstip rollebollend over straat blijven gaan. In hun diepste binnenste willen ze immers niets anders dan het beste voor Krimpen.

Zoals rechttrekken wat er volgens de Rekenkamer fout zit met het project De Grote Kruising. We herinneren ons toch nog wel dat de waakhond van bestuurlijk Krimpen in een rapport met als titel Ongefundeerd aan de slag de vroede vaderen van onder uit de zak gaf.

De gemeente loopt volgens de Rekenkamer te hard van stapel. Ze begon aan een megaproject dat nota bene nog niet helemaal was uitgewerkt. Bovendien was de financiering niet rond. Daarmee neemt de gemeente een fors financieel risico. Hoe mooi zou het zijn als ruziënde raadsfracties hun energie zouden besteden aan dit en andere belangrijke projecten.

Goed, ik maak nog even een sprongetje naar premier Rutte. “Je vraagt je af: gebeurt dit echt?”, zei hij afgelopen maandag. “Want de maatregelen die hier en elders worden getroffen, zijn ongekend voor landen in vredestijd.”

En verder: ”Dit is een tijd waarin we elkaar moeten vinden, over meningsverschillen en tegenstellingen heen.” Je zou bijna denken dat Rutte het over Krimpen aan den IJssel had. In elk geval zouden de betrokken politici eens een blik in de spiegel kunnen werpen. Met in hun achterhoofd de opmerkingen van Rutte.

In zijn alom geprezen toespraak steeg hij ver uit boven elke zweem van partijbelang. Dat betekent nog niet dat hij nu ineens ieders morele leidsman is. Maar zijn boodschap was de moeite waard. Om een voorbeeld aan te nemen. En laten we nou eens even doen alsof ze was toegesneden op en bedoeld voor 30.000 Krimpenaren. Dan kunnen we die pruillip achterwege laten.

Beste luisteraars, ik wens jullie een plezierig weekend. Blijf gezond. Tot de volgende keer.