Je hebt aan haar gedacht

Dit wordt dan echt de merkwaardigste Moederdag in jaren. Om nou midden in de corona-crisis moeder te verwennen met bloemen, eau-de-cologne, bodylotion en meer zulke zaken – ik weet het niet. Natuurlijk zal ze het op prijs stellen. Je hebt aan haar gedacht. Hoe mooi is dat? Maar er valt toch een schaduw over je gebaar. Er liggen immers nog te veel mensen op de intensive care.

De crisis bepaalt nog steeds ons leven. Ook al is een aantal beperkingen verzacht. Een jaar geleden konden we er nog luchtig over doen. Zeg 's eerlijk, zei ik toen uitdagend. Je was het bijna vergeten. Het is morgen Moederdag. En jij staat daar met lege handen. Nou, geen paniek. De winkels zijn nog open. Parfum en bodylotion bij de vleet. En niet alle bloemen zijn al verwelkt. Je kunt dus alsnog goede sier maken met een cadeau.

Het was anders dan nu. En ook leuker om te zien. Als bij afspraak liepen vaders en kinderen een tikje samenzweerderig over winkelcentrum Crimpenhof en Arcade De Korf. Gewikt en gewogen hadden ze, maar uiteindelijk kwamen ze eruit. Samen konden ze moeder de dag van het jaar bezorgen.

En zoals altijd was moeder weer blij verrast. “Ach, wat mooi. Dat hadden jullie echt niet moeten doen. Veel te duur.” Hoewel het toneelstukje niet was gerepeteerd, verliep het vlekkeloos. En zo hoort het ook. Want naast Sinterklaas (en Zwarte Piet natuurlijk) is Moederdag misschien wel het meest huiselijke familiefeestje dat we kennen.

Bloemwinkels, parfumerie en banketbakker – om eens enkele neringdoenden te noemen – zijn het daar van harte mee eens. Per slot van rekening huren zij hun peperdure winkelpanden niet voor de kat zijn viool. Moeder verwennen, allemaal tot je dienst, maar voor niks gaat de zon op. En nu, met die vermaledijde crisis al helemaal.

Zo had Anna Jarvis (1864 – 1948) het eigenlijk niet bedoeld. Deze domineesdochter uit de Amerikaanse staat West-Virginia schreef geschiedenis als de bedenkster van Moederdag. Het idee sloeg indertijd sterk aan. Zo zelfs, dat het Amerikaanse Congres er in 1914 bij wet een officiële feestdag van maakte. En zoals dat dikwijls gaat, de traditie waaide de oceaan over, richting Europa.

In de loop van de jaren arriveerde een heleboel flauwekul uit de Verenigde Staten in onze delta. En nog steeds. Moederdag is een gunstige uitzondering. Zou je denken. Maar Nederland zou Nederland niet zijn, als zelfs Moederdag in bepaalde kringen niet op weerstand zou stuiten.

In hun drang naar emancipatie en ontplooiïng, liep een kleine groep vrouwen een aantal jaren geleden tegen de feestdag te hoop. “Wij laten ons niet met een taart het riet insturen”, lieten zij weten. Waarmee ze bedoelden te zeggen dat dat ene feestje in mei niet voldoende compensatie is voor een jaar lang koken, poetsen en soppen.

Mijn idee. Maar als elk fuifje zonodig moet worden gezien als compensatie, lust ik er nog wel een. Dat het een belachelijke actie was, zagen de dames uiteindelijk zelf ook in. En eenmaal tot die wijsheid gekomen, verstomde haar revolutionaire opwinding. Ik hoor er tenminste niets meer over. Gelukkig maar, want we hebben deze maanden verdorie wel andere dingen aan ons hoofd.

Een kort onderzoekje mijnerzijds bevestigde mij intussen hoe ongelofelijk populair Moederdag is. In de hele wereld, welteverstaan. Er is nauwelijks een land waar moeder morgen niet in het zonnetje wordt gezet. Opgewekt aangezwengeld natuurlijk door een glunderende middenstand, al heeft die in de huidige crisis helaas wel een probleem.

Hoe het midden- en kleinbedrijf al lang geleden de eerder genoemde Anna Jarvis voor haar karretje wist te spannen, geldt trouwens als een schoolvoorbeeld van gewiekste marketing. En soms helpt het toeval een beetje. Zo ga ik ervan uit dat heel wat middenstanders indertijd in hun sas waren toen het kind-zangertje Heintje – wie kent hem nog? – de harten en de markt veroverde met 'Mama, je bent de liefste in de hele wereld.'

De singeltjes met dit tranentrekkende kunstwerkje gingen als broodjes over de toonbank. De verkoop van moederdag producten steeg, bij wijze van spreken, met het uur. En kleine Hein liep binnen. Maar ik meen te weten dat het uiteindelijk niet best met hem is afgelopen. Het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen.

Terug naar de werkelijkheid van vandaag. Nog één nachtje slapen en wij, vaders en kinderen, moeten aan de bak. En zoals gezegd, de laatbloeiers onder ons, zijn nog niet echt te laat. Het is nog geen sluitingstijd. Maak die winkeliers nou even los.

Ik wens jullie, beste luisteraars, een plezierig weekend. Tot de volgende keer.