Stoelendans

Opeens kwam het allemaal heel dichtbij. Te veel zonaanbidders op het strand bij de surfplas. Te veel demonstranten op de Dam in Amsterdam. Een burgemeester en een minister die ruziënd over straat rollen. Eerder de arrestatie van een zwarte man in Minneapolis die koelbloedig werd vermoord. Opnieuw brak het racisme van witte Amerikaanse politiemannen als een gezwel open. Met plunderingen, brandstichting en vernielingen tot gevolg. Meneer de president bibberde in de kelder van het Witte Huis. Waarna hij alsnog liet weten “Ik ben uw president van law and order”.

De spectaculaire gebeurtenissen in de USA en elders en natuurlijk de corona-crisis, zouden bijna doen vergeten dat er in Krimpen achter de schermen nog politiek wordt bedreven. Terwijl in Minneapolis de vlam in de pan sloeg – aangewakkerd door Donald Trump, wiens morele kompas helemaal is dolgedraaid – voltrok zich in Krimpen aan den Ijssel de politieke stoelendans. En vooruitlopend op de officiële bevestiging ervan, hing wethouder Kirsten Jaarsma de lier aan de wilgen.

Hoe betrekkelijk kan het leven zijn? De Corona-Coalitie anno 2020 is een feit. Dat wil zeggen, als op 2 juli het nieuwe college – SGP, VVD, CDA, PvdA, Krimpens Belang en ChristenUnie – daadwerkelijk wordt geïnstalleerd. Je weet het maar nooit in ons mooie dorp aan de Ijssel. Maar misschien lukt het deze keer. Nieuwe kansen dus. De krimpense politieke roulette draait weer. Faites vos jeux.

Hoe kort geleden lijkt het, dat bijna 25 raadsleden twee dagen onderdoken in conferentieoord Villa Heidebad in Epe op de Veluwe, om voor eens en altijd de neuzen in dezelfde richting te krijgen. Kosten noch moeite werden gespaard. Helaas werden de voortekenen van het stormachtige weer niet ter harte genomen. De storm liet ook Epe bepaald niet onberoerd. Uiteindelijk lukte het niet echt om weg te masseren wat sinds jaren aan politieke spanning tussen de partijen en individuele raadsleden bestond.

De ambiance was te verdragen, al werden er harde noten gekraakt. En zoals we nu weten: the rest is history. Ik weet niet of het jullie is opgevallen, maar ik heb de indruk dat ondanks het politieke krakeel in de boezem van de gemeenteraad de poëzie opbloeit. Hoe komen de geachte afgevaardigden anders aan die fraaie titels van hun opeenvolgende coalitie-akkoorden?

Sinds in december vorig jaar de gewapende vrede door de Stem van Krimpen en Leefbaar Krimpen om zeep werd geholpen, hebben de fractieleiders in de raad een waaier van goede voornemens geproduceerd. En nu hebben ze er wéér een.

Evenwichtig door de crisis, is ditmaal het motto. Hij klinkt niet zo lichtvoetig als vorige slogans. En het is mij ook nog niet helemaal duidelijk of de samenstellers een zekere hoop uitspreken of een constatering. Enfin, de tijd zal het leren. Zoals het voorbije half jaar heeft geleerd dat je aan mooie woorden geen bal hebt, zolang de oprechte wil om samen te werken ontbreekt.

Ik herinner in dit verband aan welluidende motto's als 'Naast elkaar, met elkaar, voor elkaar.' en aan 'In verbondenheid verschil maken'. Mooie titels voor een kortstondige schijnvertoning van wederzijdse politieke liefde en behoefte aan samenwerking. Maar dat wordt nu allemaal anders en beter. Nou, wij blij natuurlijk, want het is toch werkelijk de hoogste tijd om ons dorp weer eens serieus te gaan besturen.

Evenwichtig door de crisis: waar en wanneer hebben we dat eerder gehoord? In elk geval een paar keer – met variaties dan – sinds Leven en de Stem in december de coalitie lieten exploderen.Toen was de lucht ook een tijdje zwanger van mooie voornemens. En traditiegetrouw gingen die vergezeld van welluidende slogans.

Als we van alle geharrewar intussen iets hebben geleerd is het – ik zei het al – dit: welluidende slogans helpen niet. Ze suggereren de wil om samen te werken. Tegenstellingen te overbruggen. Elkaar open en eerlijk in de ogen te kijken. Maar dat is het dan. Veel verder dan die suggestie kwamen de bestuurders vooralsnog niet. Toch denk ik bij het lezen van weer zo'n hooggestemde verklaring: nou, die hebben er zin in.

Laat dat zo zijn, maar een handvol gezonde scepsis kan geen kwaad. Zelfs de recente historische coalitie bleef immers niet langer dan een klein jaar overeind. De Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) – van oudsher de grootste partij in het dorp – werd tot haar verbijstering naar de dug out verwezen. Maar ziedaar – op deze zaterdagochtend in de zomer van 2020 speelt ze weer voluit mee.

Mij schiet een wat gewaagde vergelijking te binnen: in het gevecht met het corona-virus is de groepsimmuniteit, waar de virologen bij zweren, voorlopig ver te zoeken. Dat hebben wij weer. In figuurlijke zin overgeheveld naar de lokale politiek, zal een echt groeps gevoel nu toch eens vorm moeten krijgen. Zoals ik al zei: faites vos jeux.

Ik wens jullie, beste luisteraars, een genoeglijk weekend. Houd afstand en blijf gezond.