Wie kan ik dan bellen, als het mis gaat?

Mon Dieu, ayez pitié de mon âme et de ca pauvre peuple

Tweederde van het Nederlandse volk is tegen de Europese grondwet.

Terug naar hoe het nooit is geweest.

Wie kan ik bellen, als de Euro instort?

Wie legt uit, dat we het armere Europa niet echt een warm hart toedragen?

Nederland is mede dankzij Europa één van de rijkste landen ter wereld.

Maar, het is blijkbaar niet genoeg.

Wij zijn onze eigen gouden eieren leggende Eurokip aan het slachten.

En waarvoor?

Om de overwinning te kunnen vieren aan de bar, geflankeerd door Marijnissen en Wilders.

Lijkt me niet gezellig.

Ik voel me niet thuis in kroegen, waar uiterst links en rechts elkaar ontmoeten en broederlijk omhelzen.

Ik ben trouwens benieuwd hoe er nu met respect voor het democratische gevoel naar minderheden wordt omgesprongen.

Is dit nu de dictatuur van de meerderheid, waar de SP altijd zo tegen geageerd heeft?

Dus terug naar hoe het nooit echt is geweest.

Terug naar de tijd, dat onze moeders nog met hoofddoekjes liepen, eigenlijk een soort moslimas “avant la lettre”.

Met, als het regende, daar weer over zo’n plastic omtrekje, die je met een kort rukje weer kon opvouwen.

Terug naar de tijd, dat onze vaders nog op zaterdag moesten werken. En veel overwerken. Om de baas rijker te maken, Europa sterker, de kinderen te laten studeren en toch te weinig pensioen op bouwen, omdat een deel van het overwerk zwart werd uitbetaald. Terug naar de tijd van de zilveren rijksdaalder.

Terug naar de tijd, die voorbij hoort te zijn.

Want zo hoort dat te gaan met vroeger.

Ik wil mijn kind een Europa achterlaten vol durf, vol van vooruitkijken, vol van compassie met de minder rijken,

vrij van bangmakerij en te veel nostalgie, vrij van benepenheid en verkeerd begrepen eigenbelang.

Straks willen de andere landen ons Schiphol niet meer, ze bouwen er zelf wel één.

Straks willen de andere landen onze Rotterdamse haven niet meer, ze graven er zelf wel één.

Wie kan ik dan bellen, als het mis gaat? Marijnissen en Wilders hebben op dat moment natuurlijk plots een geheim telefoonnummer.

Europa is geen keuze op een stembiljet, maar een plek om geboren te worden en samen te leven.

We zouden ons moeten schamen om zo weinig vertrouwen te hebben in het Europa van onze kinderen.

Wie bang is voor de toekomst moet geen kinderen nemen. Of ruil ze maar in. Geef ze maar aan mij.

Want het moet niet gekker worden.

© Lourens Portasse 2005

LOK #189, 4 juni 2005