De liggende delen

Ed had zich al omgeschoold lang vóór het corona-virus de arbeidsmarkt omploegde. Zo kon het gebeuren dat hij deze week met vaste hand en tegelijkertijd met een zekere tederheid, de liggende delen van ons huis in de verf zette. Samen met zijn compagnon met dezelfde naam. Twee schilders wier schallende lach om de vier tot vijf jaar door huis en tuin klinkt.

Hun onbevangen gedrag laat zien dat ze op vertrouwd terrein zijn. Na de rituele uitwisseling van huiselijke nieuwtjes, wordt er geen tijd vermorst. Noodzakelijk overleg over de make up van ons pand wordt bij voorkeur met mijn vrouw gepleegd. Mij wordt geen enkel inzicht in zulke zaken toegedicht. Ed en Ed weten dit al jaren. En handelen er dan ook naar.

Anders dan vroeger, staat mijn vrouw niet met jeukende handen naar die schurende en lakkende mannen te kijken. Met veel plezier nam ze ooit zelf de liggende delen onderhanden. Maar die tijd is voorbij. Mensen van onze leeftijd kunnen maar beter ladder en steiger vermijden. Ik herken bij haar nog wel de voldoening over een wand, goot of raamkozijn die als herboren onder de verf vandaan komen.

Maar we hadden het over de omscholing van Ed. Geboren hier in Krimpen aan den Ijssel. Opgegroeid in Canada. Afgestudeerd als econoom in Toronto. Teruggekeerd naar dat mini-landje aan de Noordzee, waar wij met nu ruim 17 miljoen mensen anderhalve meter afstand betrachten. Met een ziel die altijd Hollands bleef. Zodat van re-integratieproblemen nooit sprake was.

Wat brengt een theoretisch hoogopgeleide voormalige emigrant ertoe naar schuurpapier en verfkwast te grijpen? Een handvol factoren, ongetwijfeld. Gepaard aan een natuurlijke afkeer van de rat race in het toenmalige bedrijfsleven. Met tegelijkertijd een hang naar gemoedelijkheid en vriendschap op basis van pittige humor. Ik bedoel maar.

En zo komt het dat Ed en Ed deze week tot op zekere hoogte het bewind in ons huis overnamen. Nota bene op de 25ste verjaardag van onze oudste kleinzoon. Wiens plannen om in het land van oma en opa zijn masters te komen doen, enigszins in het gedrang dreigen te komen. Vier universiteiten heetten hem weliswaar welkom. Maar een half puntje te weinig voor de Engelse voertaal, is even een probleem.

Spiegelbeelden. Een jong mens ging lang geleden vanuit de Nederlandse delta naar het gigantische Canada. En terug. Een ander jong mens wordt in Italië geboren. Komt dikwijls in Krimpen. Studeert af in Genua en zoekt tijdelijk zijn heil achter onze duinen en dijken. Maar dreigt dan te struikelen over dat vermaledijde halve puntje.

De wereld vergaat niet en we blijven lachen. Aangestoken door Ed en Ed, die ik plagenderwijs graag mag vergelijken met de gebroeders Ed en Willem Bever uit de legendarische Fabeltjeskrant. Al was het maar om iets terug te doen. Want ik zit hier in mijn werkkamer te bibberen van de kou, omdat ramen en deuren op last van Ed en Willem ver open moeten blijven. Waardoor ik op de tocht zit. Zo zie je maar weer hoe je in een vloek en een zucht de regie der dingen in je eigen huis kwijt kunt raken.

We liggen er niet wakker van. Vinden het eigenlijk nog wel gezellig ook. Zo'n praatgraag paar apart over de vloer. Zelfs al loop je daardoor in alle kamers en de gang het risico verf aan je kleren te krijgen. Wat mij in het verleden dan ook herhaaldelijk overkwam. Deze week heb ik het trouwens, mede dankzij de voortdurende waarschuwingen van een der Eds, kunnen vermijden. Zo leer ik ook nog wat bij.

Geheel buiten mijn wil om, ben ik een kleine eeuw geleden op de wereld gekomen met twee linker handen en de pest aan huishoudelijke karweitjes. In kringen van vrienden en kennissen, soms goed thuis in de categorie doe-het-zelf, wekt dat wel eens verbazing en ergernis. Dat vind ik vooral vermakelijk. Tegelijker -tijd vind ik het aardig dat Ed en Ed daar totaal geen last van hebben. Zo kunnen we tenminste in hun lunchpauze in een zonovergoten tuin, de gek steken met mijn onhandigheid. Want met mijn gevoel voor humor is volgens mij niks mis. En per slot van rekening kunnen we niet allemaal verstand hebben van de liggende delen en hoe die in de lak moeten.

Beste mensen, dit waren mijn overpeinzingen van deze week. Ik wens jullie een plezierig weekend, Houd afstand en blijf gezond.