Vijfhonderd in getal

Alleen al de foto's waren hartverscheurend. In de krant en op tv zijn ze inmiddels verdrongen door het laatste nieuws over het corona-virus. Maar ik haal moeiteloos de beelden terug van kinderen en jonge volwassenen in overvolle vluchtelingenkampen op Lesbos in Griekenland.

Het is goed dat deze week ruim 500 christelijke voorgangers ons geheugen opfristen. Opnieuw de aandacht vestigden op deze vergeten weeskinderen. Ze dienden een petitie in bij de regeringspartijen CDA en ChristenUnie in de Tweede Kamer. Kern van de petitie: ontferm je over de weeskinderen op Lesbos. Het zijn er meer dan tweeduizend. Vijfhonderd van hen wacht een nieuw leven in een van meer dan honderd Nederlandse gemeenten. Die hebben laten weten dat ze welkom zijn. Maar die vlieger gaat niet op.

Een meerderheid in de Tweede Kamer ziet het niet zitten. Ze stemde een poosje geleden al tegen het opnemen van de kinderen. Laat ze maar gewoon in Griekenland blijven, was het devies. Daar zullen ze best een plekje vinden. Dat ze, voor het zover is, waarschijnlijk weg kwijnen in de kampen, is even een ander dingetje. Maar ja, wij kunnen het ook niet helpen dat ze zonder medische zorg, water en normaal sanitair zitten. Het zit nu eenmaal niet altijd mee.

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat het in het hoofd van staatssecretaris Ankie Broekers-Knol (migratie, VVD) – die erover gaat – zo kil toegaat. Maar veel warmte komt er bij haar niet aan te pas. De staatssecretaris is er blijkbaar nog niet achter dat je wetten en regels naar de letter en naar de geest kunt toepassen. Je kunt ook zeggen: met je verstand of met je hart.

Zij kiest voorlopig voor het verstand. Getuige het feit dat ze er drie tot vijf miljoen euro voor opzij legt om de opvang in Griekenland te verbeteren. Dat strookt met de opvatting dat 'opvang in de regio' de beste is. Zo voorkomen we tenminste dat al dat grut hier naar toe komt.

Het ziet er dus niet naar uit dat zelfs maar een bescheiden groepje van die verschoppelingen ooit het Krimpenerwaard college of Comenius in ons dorp zal bezoeken. Dat het zal deelnemen aan de jaarlijkse wielerronde. Een ster wordt bij DCV of een andere sportvereniging. Zijn of haar muzikale aanleg zal ontwikkelen op de muziekschool. Onder ons een veilige en gelukkige jeugd kan hebben.

Niets van dat alles. Voor Rutte en zijn kompanen is een warm kloppend hart geen politiek kompas. Goeie hemel nog aan toe. Alsof niet in een vloek en een zucht een beschaafde, menselijke regeling kan worden getroffen voor de meest kwetsbaren onder ons. Met haar financiële hulp erkent de staatssecretaris dan wel dat de kinderen hulp nodig hebben. Maar ze in huis halen, dat gaat haar te ver. Soms is een zakelijke opstelling eenvoudig weg onbarmhartig. De discussie over het lot van de kinderen en jongeren in Griekenland is daar een voorbeeld van.

Intussen siert het ons dorp – preciezer uitgedrukt: het gemeentebestuur – dat het desgewenst een aantal wezen in de armen wil sluiten. Muriel Noë, beleidsmedewerkster van de gemeente, vertelt me er meer over. Wat me vooral bij blijft van haar toelichting, is dat we te maken hebben met een buitengewoon weerbarstige werkelijkheid. Dat neemt niet weg dat de gemeenteraad op 4 juni een motie heeft aangenomen waarin ons dorp zich bekent tot de Coalition of the willing. Een samen -werking van gemeenten die bereid zijn weeskinderen te redden. Een mooi gebaar en hoe dan ook beter dan niks.

Vijfhonderd kinderen en half-volwassenen verdeeld over ruim honderd gemeenten. Hè, hè, zeg maar vijf per stad. Hoe moeilijk kan het zijn? 'Laat de kinderen tot mij komen', zei een prediker in Galilea twintig eeuwen terug. Hij wordt vooral in kerkelijke kring nog wel eens geciteerd. Maar ondanks miljarden likes gebeurt er verder niks. Daar zijn die jongelui dus niet mee geholpen.

Volgens mij terecht, zijn veel gemeenten niet van plan slaafs de opvattingen van de Kamer te volgen. Samen beschikken ze over een reusachtig netwerk. Daarom zou ik hen willen zeggen: Kom op dan, gebruik je invloed. Laat je geestverwanten in de Kamer weten dat ze 500 kinderen en jongeren niet kunnen laten barsten. Op het landelijke podium van de Kamer stoeien politici graag met normen en waarden. Allemaal best, maar dat kan toch niet alleen voor de Bühne bedoeld zijn.

Ik wens jullie een goed weekend. Houd afstand en blijf gezond.