Stofjes in de kosmos

Het is ruim voor acht uur op donderdagmorgen. Fris en fruitig zijn we naar Crimpenhof gereden. Het is nog donker. Op de parkeerplaats staan zegge en schrijve 7 auto's. De krimpense consument heeft er kennelijk nog niet veel zin in. Wij prijzen ons gelukkig omdat we duidelijk de drukte voor zijn. Maar dat blijkt een misverstand.

Eenmaal in het winkelcentrum staan welgeteld 22 mensen te wachten voor het gesloten rolluik van bakker Casteleijn. Iedereen verbergt zich achter een mondkapje. Het herinnert me aan de gesluierde vrouwen in de kashba van Tunis. Met dit verschil dat hier ook de mannen zo'n ding dragen. Bijna iedereen houdt zich aan de anderhalve meter. Voor nieuwkomers is het wel even zoeken. Wat is nou precies de rij wachtenden? Deze of die?

Om exact 0800 uur draait het rolluik van de bakkerswinkel omhoog. Twee aan twee kunnen de klanten naar binnen. De eerste frictie buiten in de rij is dan al gesust. 'Nee mevrouw, ik was hier voor u.' Zo te zien lichtelijk geïrriteerd, schuift de aangesproken mevrouw haar rollator een metertje naar voren. Ze moppert iets onverstaanbaars en vermijdt de ander aan te kijken. In de rij kijken omstanders lachend toe. Minuten later is de spanning voorbij. Vrouw met rollator en man zonder, stappen ongehinderd de winkel binnen.

Het is al weer ruim een week geleden maar we blijven even bij dat tafereeltje in Crimpenhof. Ik keek ernaar op de dag voor Kerstmis. Die werd door de lockdown de merkwaardigste sinds de Tweede Wereldoorlog. Jingle bells in kleine kring. Daarna een Oud-en-Nieuw om nooit te vergeten. Fantastisch vuurwerk in Krimpen. Verboden, maar indrukwekkender dan vorig jaar. En anders dan anders, gelukkig weinig slachtoffers op straat. Je zou het bijna een rustige jaarwisseling kunnen noemen. WELKOM IN 2021.

Hoewel, welkom is eigenlijk een te groot woord. Je hoeft geen pessimist te zijn om in te zien dat het dit jaar achter dijken en duinen voorlopig niet echt gezellig wordt. Ik zie het nog niet gebeuren: Covid-19 met alle varianten spartelend op zijn rug; de ic-'s gaandeweg leeg; weer gewoon met je chronische jeuk naar de polikliniek en ergens in het voorjaar zonder mondkapje naar Benidorm vliegen.

Vergeet het maar. We leggen het af tegen zoiets banaals als een virus. Covid-19 heeft ons stevig in zijn greep. En dan te bedenken dat het kreng niet eens leeft. Ja, je hoort het goed. Maar vraag me niet om het uit te leggen. Het gaat me boven m'n pet.

Goed beschouwd, heeft het virus ons intussen onze plek gewezen. We zijn stofjes in de kosmos. Nietig en kwetsbaar. Tja, da's even slikken, maar ik kan er niet meer van maken. Wij blijven natuurlijk een slimme diersoort. Daar doet corona niks aan af. Maar al wandelden we op de maan; al bouwden we de Taj Mahal, de Eiffeltoren en de piramiden – virussen uitroeien is ons nog niet gelukt. Irritante krengen.

We hadden ons leven juist zo aardig ingericht. In dat multi-culturele landje van ons, deed iedereen net lekker zijn ding. Als vrije burgers mochten we van meester Mark ons eigen boontjes doppen. We hoefden niet bij voorbaat rekening te houden met het algemeen belang. En Donald Trump had heus niet in alle opzichten ongelijk.Wat niet wegneemt dat hij nou maar eens moet opzouten.

We waren dus met z'n allen prettig bezig toen het virus ons overviel. Overgewaaid uit China, zoals we weten. Hoe dat kon gebeuren mag Joost weten. Marion Koopmans, virologe bij het Erasmus Medisch Centrum, gaat het ter plaatse uitzoeken, heb ik begrepen. Ik denk niet dat de Chinezen haar met open armen zullen ontvangen. Dat kan trouwens sowieso niet vanwege de anderhalve meter. Bovendien zijn die Chinezen meestal zo gesloten als een oester. Maar je weet het nooit, misschien komt onze virologe toch nog achter de waarheid. We zien wel waar ze mee thuiskomt.

Ik heb alvast een mouw van mijn overhemd opgestroopt. Kan de huisarts binnenkort ongehinderd het anti-corona-vaccin inspuiten. Mijn lief en ik komen misschien wel spoedig aan de beurt. Ben benieuwd hoe lang het nog gaat duren. Bij Rutte en de Jonge weet je het per slot van rekening nooit. Een paar apart, mogen we wel zeggen. Hebben wij weer.

Laten we positief blijven. De vaccinatie komt eraan. Maar om nu te zeggen dat het voortvarend werd geregeld. Nee. Het proces verliep sloom, slomer, sloomst. Maar nog lang niet zo sloom als de terugbetaling in de toeslagaffaire. Dat is toch werkelijk in alle opzichten een schandvlek op het blazoen van de altijd goedlachse Mark Rutte. Nou, het lachen is hem inmiddels wel vergaan.

Wij leven hier niet op een eiland en dus werden ook in Krimpen aan den Ijssel ouders door die op hol geslagen belasting- ambtenaren het bos ingestuurd. Vind je het gek dat ze geen vertrouwen meer hebben in de rechtstaat? Ook al kwamen te elfder ure Rutte en de zijnen met een vergoeding van € 30.000 op de proppen. Beter dan niks, natuurlijk. En voor veel benadeelden waarschijnlijk genoeg. Of het ook genoeg is om het kabinet overeind te houden, is de vraag.

Van oudsher is de overgang van Oud naar Nieuw een oorverdovende en nostalgische gebeurtenis. Een lach en een traan en zo. En met de hoop dat het nu allemaal beter zal gaan. Dat de raddraaiers op straat hun energie positief gaan gebruiken. Dat bij nader inzien de drukte op de ic's afneemt. Het bitse nationale debat over van alles en nog wat van toon verandert. Kortom, dat we weer normaal met elkaar omgaan. Zoals we – in elk geval in onze verbeelding – vroeger deden.