Iets voor jou?

'Iets voor jou?', zei mijn vrouw, terwijl ze uitnodigend de ochtendkrant omhoog hield. Door de speelse uitdrukking op haar gezicht was ik meteen op mijn hoede. Ze hield een artikel onder mijn neus met de kop 'Reset jezelf: een maand droogstaan helpt enorm.'

Geen geruststellende tekst. Maar om haar een plezier te doen scande ik het artikel. 'Geen alcohol tijdens Dry January heeft nog zes maanden lang effect,' aldus een toevoeging bij de kop. Ha, ha, waait de wind uit die hoek? Als ik het niet dacht. Mijn vrouw, altijd bedacht op mijn gezondheid, werd door het krantenartikel op haar wenken bediend. Maar ik niet.

Ene David Nutt, arts in het land van Boris Johnson, houdt ons voor dat je van alcohol zo ongeveer elke denkbare ziekte kunt krijgen. Dus laat staan die lekkernij. En als je dat niet opbrengt, blijf dan ten minste de maand januari van de fles af. Nutt heeft er een boek over geschreven. Hij pretendeert dus dat hij er alles van weet.

Het idee is om ter compensatie van het royale innemen met kerst, oud- en nieuw en tussendoor, onze geteisterde organen, de lever voorop, even rust te gunnen. Nou, even, een volle maand. Bij voorkeur in januari. Dan resteren in ons benevelde brein immers nog een paar goede voornemens. Meestal blijft het daarbij.

Het advies spreekt mijn vrouw wel aan. Uiteraard met de beste bedoelingen waakt zij over mijn gewicht. Dat zou natuurlijk gebaat zijn bij een soberder leven. Maar ja, ik ben nu eenmaal geen monnik. Soberheid is aan mij niet besteed. In samenspraak met mijn cardioloog heb ik trouwens jaren geleden al vastgesteld dat een glas wijn aan het einde van de middag niet onder de dagelijkse zonden valt.

Zo'n verschijnsel als droge januari was een paar jaar geleden van de ene dag op de andere een hype. Maar dit jaar is natuurlijk alles anders. De Britse douane eist nu zelfs voor de export van een hype een stapel formulieren. Dat schiet dus niet op. Bovendien hebben we voorlopig bijna uitsluitend belangstelling voor de vaccinatie tegen het verduivelde virus. Het is niet anders. Een droge januari is momenteel wel het laatste waar we mee bezig zijn. Ik kwam er ook alleen maar op door dat artikel over dokter David Nutt.

Overigens is die modieuze soberheid bijna alleen populair in de westerse wereld. Miljoenen mensen hebben er niks mee. Lurkend aan de opium-pijp, is voor ontelbare genieters in grote delen van onze planeet het gebruik van alcohol taboe. Daar heeft zelfs de agressieve marketing van Freddy Heineken niets aan kunnen veranderen.

Voor zover ik weet zijn wij mensen de enige diersoort die alcohol drinkt. Ik heb in elk geval nog nooit een orang oetan een bruine kroeg zien binnen komen. Nou ja, soms schuift er wel eens een type aan de bar, dat verdacht veel op een gorilla lijkt. Per slot van rekening wordt niet iedereen als beauty in de wieg gelegd.

Maar we dwalen af. Terug naar droge januari. Het is een reactie, denk ik, op het feit dat we eeuwenlang de kruik, de kroes en het glas hebben geheven om het leven wat kleur te geven. Ons verdriet te verdrinken. Ons plezier brandstof te verschaffen. Generaties Hollandse schilders hebben zulke taferelen weergaloos in verf vastgelegd. Op hun beurt hebben schrijvers en filmers onze relatie met koning alcohol verder uitgewerkt.

Allemaal leuk en aardig, zo'n innige band tussen de mens en zijn drank. Maar niet eens zo lang geleden maakte de overheid – en niet alleen zij – zich grote zorgen over de geestdrift waarmee fabrieksarbeiders elke vrijdag hun zuur verdiende weekloontje verzopen. Om die dranklust in te dammen werd de Blauw Knoop opgericht, een vereniging van geheelonthouders. Je hoort er nooit meer wat van, terwijl de goegemeente geen sloten maar rivieren sterke drank naar binnen werkt.

Droge januari zal deze vochtige gewoonte niet de wereld uit helpen. Ik vraag me trouwens af wie zoiets bedenkt. Maar ok, er zijn wel eens slechtere ideeën gelanceerd. Goed beschouwd kunnen we er niet omheen. Het is zoiets als de APK-keuring. Eenmaal per jaar de neut en die blonde rakker een maand lang laten staan. En jongens en meiden, geloof me – het is ongetwijfeld goed voor lijf en leden.

Let wel, hier spreekt iemand die graag een glas wijn drinkt. Laten we zeggen twee. Die al driekwart eeuw een prettige vriendschap onderhoudt met alcohol. De laatste jaren trouwens met de rem er op.

Een leuke bijkomstigheid, vind ik zelf, is dat we nog regelmatig in onze geboorteplaats langs de plaats delict lopen, daar waar het ooit begon. Waarom deze pleisterplaats in het hart van de stad nog steeds De Vrachtwagen heet, weet ik niet. Maar om Vader Abraham te citeren:' Het is hier een heel goed café.' Daar houden we het op. Droge januari of niet.

Een prettig weekend.

En blijf gezond.