Het is weer zo'n dag

Het is weer zo'n dag. Op de kalender is het woensdag. Maar voor mijn gevoel is het onmiskenbaar maandag. Ik heb dat wel meer. Blijkbaar zetten geheimzinnige prikkels mij op het verkeerde been. Daarom moet ik met enige regelmaat de steven wenden. Kalender en werkelijkheid even resetten. Maar waar komen die prikkels vandaan? Ongetwijfeld uit mijn hersenen, want ik geloof onderzoeker Dick Swaab. Hij schreef in 2010: 'Wij zijn ons brein.'

Het is eigenlijk amusant. Mijn brein, waar ik het toch van moet hebben in alles wat ik doe of laat, speelt me parten. Mooie boel. Voor je het weet sta ik met mijn auto in de garage om te horen dat de afspraak pas volgende week is. Of de pedicure fronst de wenkbrauwen omdat ze eergisteren heeft afgebeld wegens corona. En als klap op de vuurpijl krijgt mijn vrouw voor dag en dauw een lachkramp, omdat ik te vroeg op de proppen kom met een nieuw horloge – bedoeld als cadeau voor onze trouwdag. Die pas volgende maand is.

Zo blijven we hoe dan ook lachen. Een prima medicijn trouwens tegen de saaiheid van dit corona-tijdperk. En misschien wel een goeie aanvulling op die paar druppels uit het flesje van Pfizer. Dat spuitje dat voor velen van ons nog even op zich laat wachten. Met nog tenminste drie weken lockdown te gaan, is daarom nu wel elke vorm van vermaak welkom.

Zo was het lang geleden dat mijn vrouw en ik probeerden elkaar bij een partijtje scrabble de loef af te steken. Inmiddels pijnigen we geregeld het eerder genoemde brein om bijvoorbeeld de letter q, de x en de y zo aan te leggen dat de tegenstander op de knieën moet. Onschuldig maar amusant vermaak. Tegelijk met de aloude routine keert het plezier in het spelletje terug.

Goed gevoel voor wie best weer eens ergens in het land een paar dagen de luierik zou willen uithangen in een prettig hotel. Of een wie een uurtje wil blijven plakken in ons stamcafé. Al dan niet met vrienden. Of wie weer eens nieuwsgierig zou willen snuffelen in het aanbod van boekhandel de Slegte. Dan wel bij lekker lenteweer over de Kop van Zuid zou willen slenteren. En niet te vergeten in de Laurenskerk in Rotterdam de Mattheus passie zou willen bijwonen.

Niets van dit alles. Het virus uit Wuhan heeft het ons allemaal afgenomen. Bij wijze van troost wandelen we geregeld rondom de surfplas en in het Loetbos. Letterlijk een verademing, die we met heel wat wandelaars delen. Tegelijkertijd even een escape uit de wereld die wij allemaal niet willen. Waar het kabinet-Rutte de pijp aan Maarten geeft. Waar een burgeroorlog dreigt in Amerika. En waar wordt gepoogd Donald Trump voor altijd te weren uit het Witte Huis.

Over Rutte: wie ook maar een moment had gedacht dat de toeslagenaffaire zonder politieke gevolgen kon blijven is op z'n zachtst gezegd naïef. Lodewijk Asscher weet wel beter. Hij trok zich wijselijk terug. Eric Wiebes neemt ook de benen. En wat betreft de gisteren door Rutte gekozen oplossing, die kan er for the time being mee door. Maar uitsluitend omdat er nog een vuiltje met corona geregeld moet worden.

Nog maar even terug naar het Loetbos. Al wandelend over modderige paden gaan gedachten soms in de vrije val. Als in een caleidoscoop tuimelen de beelden over elkaar heen. Ons brein associeert dat het een lieve lust is. Mark Rutte slaat, amicaal als hij is, zijn arm om Nancy Pelosi. Op haar beurt brengt zij een thermometer in bij Donald Trump om te zien of hij wegens koorts moet worden afgezet.

Tegelijkertijd bezemt de fractie van Groen Links de laatste rotzooi van de trappen van het Capitool. In Den Haag debatteert de Tweede Kamer over een voorstel van president Trump een muur te bouwen tussen België en Nederland. En de gekozen president Jo Biden ligt onder vuur omdat hij vorige week nog een vakantievilla op het Griekse eiland Lesbos heeft gekocht.

Ik bedoel maar, de wereld is een gekkenhuis. Dat wisten we natuurlijk al. Maar er was blijkbaar een angstaanjagende crisis nodig om ons dat weer even in te peperen. Met maatregelen die er niet om liegen. Waardoor we noodgedwongen een leventje leiden alsof we mollen zijn. Weggekropen in ons hol. Niet of nauwelijks in staat normaal met vrienden, bekenden en familie te communiceren. Tenzij dan door middel van een arsenaal aan elektronische middelen. Zo weten we in elk geval met welk een onvoorstelbaar comfort we ons normaliter omringen.

Niemand weet op dit moment of en zo ja wanneer dat verleden weer ons heden zal zijn. Covid-19 en zijn varianten gedragen zich niet volgens de regels. Al die peptalk van 'we zien het einde van de tunnel' kan mij dan ook gestolen worden. Eerst zien en dan geloven, lijkt me een realistischer motto. Jullie en mij rest daarom voorlopig niets anders dan berustend af te wachten. Nou, dan doen we dan maar.

OK mensen, laat je niet gek maken. Blijf gezond.