Een rode lamp gaat branden!

Ruim drie jaar geleden werd Pim Fortuyn vermoord door Volkert van der Graaf.

De straf voor deze moord werd uiteindelijk gesteld op 18 jaar, met aftrek van voorarrest.

Rond 2010 kan van der Graaf vrij komen en zal weer iemands buurman worden.

Op 6 mei 2002 besloot Volkert van der Graaf, dat een leven in de gevangenis te verkiezen was

boven een leven met zijn vrouw en jonge dochter.

Die dochter moet later maar een boek schrijven over haar gevoelens voor een vader, die de

dood van Pim Fortuyn belangrijker vond dan het zien opgroeien van zijn dochter, moet van der Graaf hebben gedacht.

Pim Fortuyn afgeslacht.

Een dochter geofferd op het altaar van het eigen moorddadige gelijk.

Een samenleving achterlatend in verwarring en onmacht.

Eigenlijk zou Volkert van der Graaf ook gestraft moeten worden voor wat hij zijn dochter en de samenleving heeft aangedaan. De volledige schade, die hij heeft aangericht begint pas langzaam maar zeker aan de oppervlakte te komen.

Het blijft me verbazen, dat menig politicus en gezagsdrager nog steeds probeert Fortuyn rechts in te halen.

Het gedachtegoed van Pim wordt niet nog steeds, maar steeds meer misbruikt door personen en organisaties, die hun kans schoon zien om meer greep te krijgen op ongewenste elementen in de samenleving.

Want daar schijnt het om te gaan.

Preventief fouilleren, registreren, controleren, legitimeren.

Altijd een paspoort op zak moeten hebben. De overheid, de gezagsdragers, de gewapende wetshandhavers stellen geen vragen meer. Eerst plat op de grond, benen gespreid, dan pas vragen en verklaringen en om vervolgens een binnensmonds gemompeld excuus aan te moeten horen.

Ongewenste elementen zijn alle mensen, die opvallen, er uit springen en kritisch om hun heen blijven kijken.

Neemt u te veel geld op volgens het burgermansfatsoen? Een rode lamp gaat branden, een bel gaat rinkelen en een arrestatie unit wordt achter de hand gehouden.

U loopt te hard, u zingt te veel, u bent te vrolijk, u stelt te veel vragen, u reist te veel, u krijgt nooit een bekeuring, u bent nog steeds niet gescheiden, u heeft geen schulden. Uw kinderen lopen lachend rond en houden van u.

Dit zijn naar enkele voorbeelden van verdacht, misschien wel ongewenst gedrag. Het valt in ieder geval op.

Want hij, die iets kwaads in de zin heeft, zal zich netjes gedragen om juist niet op te vallen. Net doen of er een gelukkig gezinnetje woont op dat verdachte adres.

Ja, ja, verjaardagen en soms zomaar vrienden op bezoek. Dat zijn natuurlijk eigenlijk illegale bijeenkomsten.

Het voorarrest wordt verlengd, u kunt wel zeggen, dat er niets aan de hand is, maar dat maken de autoriteiten wel uit.

Je kunt tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn.

En trouwens, als u niets te verbergen heeft, dan mogen we uw brieven toch wel lezen, dan mogen we uw telefoon toch wel aftappen, dan mogen we bij uw buren toch wel naar binnen gluren, dan mogen we u toch wel vragen uw onschuld te bewijzen.

Het is te gek voor woorden.

Maar ja, erover zwijgen is tegenwoordig ook verdacht.

Het moet niet gekker worden.

© Lourens Portasse

LOK #192, 25 juni 2005