D-day in Krimpen

Op en rondom de Grote Kruising in Krimpen aan den Ijssel is het vandaag D-day. Het sein voor het vervolg van de reconstructie heeft geklonken. 'Op volle oorlogssterkte,' beginnen projectleider Henk Slappendel, project engineer Laurens Smits en omgevings- manager Ruud de Vos, aan de zesde fase van het giga-project.

Zij voeren de regie over een team van aannemers. Ieder verantwoordelijk voor een deel van het geheel. En iedereen wordt, dat ligt voor de hand, nauwlettend in het vizier gehouden door mr.-Grote-Kruising-zelf, wethouder Anthon Timm. Hij beleeft waarschijnlijk zijn finest hour.

Intussen zitten wij, de autorijdende burgerij, met de gebakken peren. Timm windt er geen doekjes om. De veelbesproken kruising gaat tot en met eind 2022 op de schop. En dat zullen we weten. Heel Krimpen gaat hier last van krijgen, zegt de wethouder in de fraaie folder en in het digitale Kruising-journaal, waarin hij het hoe en waarom uitlegt.

Hoe de overlast werkt wisten we al. Ongeveer zo: Zaterdagmiddag 15.30 uur. Vanuit de richting van de brandweerkazerne naderen mijn vrouw en ik in onze Zweedse automobiel de rotonde op de kruising Nieuwe Tiendweg-Aalberslaan. Naderen is veel gezegd. Het verkeer dat als een halssnoer rondom de rotonde ligt, staat vrijwel stil. Nauwelijks beweging in te krijgen. Slechts minder dan stapvoets, sukkelt de karavaan om de paar minuten met horten en stoten een meter of drie meter vooruit.

De vertraging loopt moeiteloos op tot drie kwartier. Dan zijn we eindelijk daar waar de rijen uit de Van Ostadelaan en de Boerhavelaan zich verenigen met de file op de Nieuwe Tiendweg. De meeste automobilisten ondergaan lijdzaam hun lot. Slechts een enkele verkeersidioot wringt zich met een veel te dure auto voor zo'n snotneus, hinderlijk van links naar rechts door de voortkruipende rij. Dan komt eindelijk de Grote Kruising in zicht. Eenmaal zover, is de rit naar vrienden in Kralingen een fluitje van een cent.

Onwillekeurig denk ik terug aan wat aan deze verkeersellende voorafging. In gedachten verplaatsen we ons even naar een ander seizoen. Het is vrijdagmiddag en onstuimig weer. Een stevige wind jaagt de regen in slierten over de C.G. Roosweg. Ter hoogte van het appartementengebouw Sierra Nova valt de voorhoede van de file weekendgangers stil. Ik sta links voorgesorteerd. Wachtend op toestemming van het verkeerslicht om de Nieuwe Tiendweg op te draaien, begin ik me een tikkeltje ongemakkelijk te voelen. Ik vraag me af of mijn mede weggebruikers ook die ervaring hebben. Waar gaat het om? Onder mij bevindt zich een onzichtbare wereld van manshoge rioolbuizen, polsdikke kabels, pijpen en overstort putten. Een wereld van zacht suizend gas, brommende elektriciteit, kolkend en gorgelend water.

En daar is wat grondig mis mee. Herhaaldelijk vallen er grote gaten in de weg. Geen wonder. De betonnen fundering van deze oude provinciale weg is nota bene 85 jaar oud. Opgebouwd uit vierkante bakken die op houten palen rusten. Deze bejaarde constructie heeft natuurlijk niet het eeuwige leven. Een nieuwe fundering is onvermijdelijk.

“Een beetje geduld en begrip wordt op prijs gesteld” lees ik in de folder die ik al noemde, wanneer de voorspelde verkeershinder ter sprake komt. Zoiets noemen we nou een understatement – wat erop neerkomt dat de werkelijkheid vanaf vandaag een stuk vervelender is dan ze wordt voorgesteld. Dus moet je toevallig nog voor je corona-prik naar Rotterdam-The Hague-airport of naar Capelle, zou ik maar een paar kwartiertjes eerder van huis gaan. Aan mij zal het niet liggen. Ik heb je gewaarschuwd.

Trouwens, nu we het toch over verkeershinder hebben – wat te denken van de bespottelijke openingstijden van de Algerabrug? Met vele tientallen weggebruikers heb ik heel wat keren in de file gestaan tussen de brug en het Capelse Plein, omdat er zonodig wat pret-scheepjes-met-mast doorheen moesten. Tot oktober gebeurt dat 20 minuten over het uur. Ik weet dat die irritante openingen door Rijkswaterstaat worden geregeld. En ongetwijfeld is deze kwestie al herhaaldelijk daar aangekaart. Toch maar weer eens aan de bel trekken, zou ik denken. Het is toch te gek voor woorden dat aan beide zijden van de brug een file auto's stil valt, omdat beneden op de Ijssel wat mensen aan het spelevaren zijn. Maar dit is een verhaal apart. En op de keper beschouwd is er mee te leven.

Het grote verhaal van de Grote Kruising is andere koek. Nooit eerder heeft ons dorp een ingreep met zulke vergaande gevolgen meegemaakt. Nu is tijdens de corona-crisis ons geduld al stevig op de proef gesteld. Maar vanaf vandaag doen Anthon Timm en zijn medewerkers er nog een schepje bovenop. Kort samengevat, tot en met eind 2022 zal de verkeershinder heel wat 'geween en geknars van tanden' veroorzaken. Bereid je er alvast maar op voor. Weet je nog: een gewaarschuwd man telt voor twee.

Een prettig weekend.
Houd afstand en blijf gezond.

17 april 2021
Bert van Oosterhout