Homo ludens (de spelende mens)

Hoe ziet een bruisend hart er uit? Wie het weet mag het zeggen. Een kloppend hart – daar heeft iedereen wel een voorstelling van. Maar een bruisend hart? De cardiologen die in Krimpen wonen kunnen ons desgewenst uit de droom helpen. Maar het hoeft niet. In de persoon van Coen Derickx hebben we namelijk een wethouder om ons bij te praten.

De Tuyter als het bruisende hart van Krimpen – dat is waar hij het graag over heeft. Zoals jullie als fans van de LOK weten, deed hij dat een week geleden nog in deze studio. En het was snel duidelijk dat hij gelooft in de potentie van De Tuyter als centrum van allerhande culturele activiteiten. Voor verenigingen, clubs, cursussen. Voor jong en oud, rijp en groen.

Maar ja, je kunt geloven wat je wilt. Onderdak bieden aan homo ludens – de spelende mens – is één ding. Of die mens nu juist in De Tuyter wil spelen, is wat anders. Maar zonder hem bruist er natuurlijk niks. Mogelijk komt daar verandering in nu bij Eetcafé De Crimpenaar een nieuwe eigenaar ten tonele is verschenen, om die toepasselijke term even te gebruiken.

Met een bochtje kunnen hij en zijn compagnon het cultureel programma van De Tuyter een boost geven. 'Sambal bij?', zal ik maar zeggen. In hun geval meer een kwestie van 'cabaret met kroket' of 'Eerst biefstuk, dan Claudia de Breij.' Ongetwijfeld zijn er origineler ideeën te bedenken. Al steek ik meteen mijn vinger op wanneer ik de biefstuk hoor pruttelen in de pan. Claudia, wier oudste fans wij zijn, kan wel even wachten.

Wat meer reuring in ons dorp, wie wil dat niet? Eerdere pogingen 'leuke dingen' te doen, liepen vast op de corona-ellende. Nu het verdraaide virus voorlopig wat is terug gedrongen, zou een opleving van culturele activiteiten moeten kunnen. Wat in dit opzicht bijvoorbeeld in Rotterdam gebeurt, kan hier in de bocht aan de Ijssel op kleine schaal worden nagebootst.

Rondom De Doelen en de Schouwburg staat het stijf van de horeca. Tientallen café's, bistro's en restaurants hebben een menu, aangepast aan de tijden van voorstellingen aan de overzijde van het Schouwburgplein. Die wederzijdse bevruchting van cultuur en horeca moet hier ook mogelijk zijn. Vooropgesteld natuurlijk, dat de horeca-ambities verder gaan dan een slok slappe koffie in een plastic bekertje.

Hoe plezierig kan het zijn om op pakweg een kille novemberavond de oversteek te maken van een plaatselijk etablissement naar De Tuyter. Life is a cabaret, old chum. Come to the cabaret, zong Liza Minnelli in 1966. Hoe toepasselijk wil je het hebben? En dat in het besef dat de wandeling naar huis na afloop van de voorstelling niet langer dan een kwartier duurt. Het zal niet aan iedereen zijn besteed. Maar het klinkt aantrekkelijk genoeg voor degenen die 's avonds liever niet de brug over willen.

De kans Liza Minnelli of een vergelijkbare grootheid op het Krimpense podium te treffen, lijkt me zacht uitgedrukt klein. Maar zelfs zonder een superster kan het hier best bruisen. Zeker wanneer traditionele voorstellingen en eigentijdse acts voor en door jongeren er een plaats vinden.

Om vorm te geven aan de gedachten die hierover leven, is wethouder Derickx op zoek naar een duizendpoot die weet hoe de hazen lopen. Een man of vrouw die de wereld van kunst, cultuur en entertainment door en door kent. Die alle betrokkenen in en buiten het gemeentehuis op sleeptouw kan nemen. Zoekend naar de opbouw van een breed cultureel programma.

Verschillende Hogescholen bieden al jaren opleidingen in deze sector aan. Vroeg of laat moet er dus een geschikte kandidaat opduiken, zou ik zeggen. Als de corona crisis trouwens één ding duidelijk heeft gemaakt, is het hoeveel genot en troost kunst kan bieden. Als sneeuwklokjes in het vroege voorjaar zag je om je heen de aquarellen, gouaches, potterij en olieverfjes opduiken. Heel wat exemplaren vonden hun weg naar de expositiezaal van De Tuyter. Een fraaie illustratie van een van de functies van het ontmoetingscentrum.

Als je je erin verdiept, ben je verbaasd over wat er op dit gebied leeft in Krimpen. Hoewel bescheiden van omvang qua inwoners, is de professionele en amateuristische kunstbeoefening allerminst bescheiden. Nog afgezien van de dorpsgenoten die passief van kunst genieten. Dat roept om een cultureel centrum. En dat bestaat natuurlijk. De Tuyter, nietwaar.

Met een nieuw theaterseizoen in het verschiet, kan de beoogde samenwerking van alle betrokkenen wel een stevige oppepper gebruiken. De wethouders Derickx en Van der Wal weten dat. Daarom lonken ze uitnodigend met een buidel pegulanten. Geen vermogen, maar ook weer niet niks. Wie een mooi idee heeft, moet vooral bij hen aankloppen. Ze wekken echt de indruk dat ze het met plezier zullen uitgeven.

Een plezierig weekend.
Blijf gezond.

3 juli 2021
Bert van Oosterhout