De 21 in tijden van corona

We zwaaien naar elkaar. Dat is toch het minste wat je kunt doen wanneer iemand positief is getest. Op corona natuurlijk. Waar anders op? De uitslag betekent voor het gemeenteraadslid in kwestie verplichte quarantaine. In elk geval voor een week. En zoals bijna altijd in een kamer, die net niet de zijne is.

Dat wuiven vraagt om een toelichting. Niks bijzonders mee. De achterkanten van onze huizen liggen tegenover elkaar. Hoe eenvoudig kan het zijn? Dus zijn balkon en het mijne zijn als het ware de periscoopkoepels van een onderzeeër. Wat corona al niet teweeg kan brengen.

Het duivelse virus heeft overigens niet alleen het raadslid van de overkant besprongen. Vermoedelijk na de eerste fysieke raadsvergadering van deze week was het prijs. Een van de gekozenen bleek positief te zijn. Nou dan weet je het wel. Meteen iedereen dat irritante wattenstaafje in keel en neus. Bingo. En daar ging een klein aantal leden van de Raad van Krimpen aan den Ijssel plat.

Het viel eigenlijk allemaal nogal mee. Je zou kunnen zeggen dat de eensgezindheid te wensen overliet. Had natuurlijk heel anders kunnen uitpakken. De geachte afgevaardigden hadden zomaar terecht kunnen komen in een situatie die doet denken aan een Griekse of Romeinse tragedie; aan een toneelstuk van Shakespeare of een Frans psychologisch filmdrama uit de vorige eeuw.

Stel je voor: door een macht waar ze geen greep op hebben – covid-19 – moeten de raadsleden in strenge afzondering. Gedwongen afzondering was al in de Oudheid een geliefd thema. Een groep mannen en vrouwen die tegen haar wil in afzondering terecht komen – het blijft een gegeven waar je als auteur altijd al alle kanten mee op kon.

Het verschil tussen toen en nu is alleen dat de klassieke karakters door hun literaire schepper vaak in één en dezelfde ruimte werden geplaatst. Die paar afgevaardigden in Krimpen aan den Ijssel zitten gewoon thuis bij moeder de vrouw. Of vader de man, zoals je wilt.

En anders dan hun verre voorgangers, zijn zij niet van de buitenwereld afgesloten. Ze hoeven dan ook niet voortdurend koeriers te paard met handgeschreven mededelingen op perkament naar hun achterban en medestanders te sturen. Dan wel van dezelfde koeriers het antwoord te vernemen. Zij werken immers met state of the art communicatie-apparatuur. Lang niet zo romantisch als in voorbije eeuwen. Maar natuurlijk wel zo efficiënt.

Het is verre van mij om via een namaak-klassiek toneelspel , laten we zeggen De 21 in tijden van corona, de draak te steken met de jongste gebeurtenissen. De huidige golf van de pandemie en alle golven die nog komen, lenen zich niet voor lolbroekerij. Maar met respect, een speelse analyse van de gebeurtenissen moet kunnen.

Niet eens zo lang geleden, om precies te zijn in februari 2020, acteerden de Krimpense gekozenen in een voorstelling, die ik indertijd De Vrede van Epe heb gedoopt. Twee dagen met z'n allen in Conferentieoord Hotel villa Heidebad in Epe op de Veluwe. Volgens ingewijden maakt deze landelijke herberg zijn allure ruimschoots waar. Dus bleef niemand van de Krimpense raad thuis. En ja – de bospaddestoelen en de hertenbiefstuk bleken niet te versmaden.

Dat was nu exact zo'n setting voor een toneelstuk. Het weer zat de dames en heren niet mee. De storm die ons land geselde liet ook Epe niet onberoerd. Wat niet weg nam dat het in de eetzaal en aan de toog soms bar gezellig werd. En dat was precies de bedoeling van het schoolreisje. Masseren wat sinds jaren aan politieke spanning tussen de partijen bestond. En tussen individuele raadsleden. Dus hout op het vuur en de fik in de open haard van het hotel.

De bijeenkomst kende verdraaid veel elementen van Shakespeare. Moord en doodslag bleven weliswaar achterwege. Maar dat sommige acteurs elkaars bloed wel konden drinken – daar begon het al aardig op te lijken. Mij is verteld dat er naast tonic uiteindelijk alleen wijn werd gedronken.

Dat deden de Griekse en Romeinse tragedieschrijvers indertijd toch even anders. Maar dat was natuurlijk lang vóór de Verlichting, net wat je zegt. Die bijeenkomst in Epe leverde uiteindelijk weinig tot niets op. Weggegooid geld, zullen pessimisten zeggen. Ok, maar wie niet waagt wie niet wint.

Aan dit alles moest ik denken toen ik hoorde welk malheur de gemeenteraad deze week heeft getroffen. De mise en scène die ik voor me zag, kwam niet van de grond. Geen besmet raadslid heeft zich ontpopt als acteur. En ach, dat is misschien maar beter zo.

Een plezierig weekend.
Blijf gezond.

17 juli 2021
Bert van Oosterhout