Les feuilles mortes

De es voor het huis is zijn bladeren nog lang niet kwijt. Daardoor genieten vogels van allerlei pluimage voorlopig nog van hun beschutte zitplaats op hun favoriete tak. Ik maak me sterk dat binnen enkele weken zich weer een onvoorstelbare hoeveelheid bladeren los zal maken van de boom. Het wachten is eigenlijk op een volwassen najaarsstorm.

Van vorig jaar herinner ik me hoe de bladerbrigade van de gemeente er op volle sterkte aan te pas moest komen om de straat schoon te vegen. Het hoort erbij in het najaar. Het seizoen van les feuilles mortes. Om maar meteen dat schitterende chanson van de dichter Jacques Prévert en de componist Joseph Kosma van stal te halen. Het lied werd onsterfelijk gemaakt door zangers als Yves Montand.

Het lijkt wel alsof ik reclame zit te maken voor de prachtige tv-documentaire Chansons die Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps kortgeleden in een aantal afleveringen op het toverscherm brachten. Niets is minder waar. Maar ik ben niettemin in mijn nopjes dat ze een vervolg gaan maken. En ik ben thuis niet de enige, die zich er bij voorbaat op verheugt.

Het Franse chanson bezingt niet alleen de Herfst. Het houdt zich bezig met alle seizoenen van het gemoed. Met alle jaargetijden van ons gevoel. Met de hoogte- en dieptepunten van ons dagelijkse bestaan. En dat in de enige taal die er voor gemaakt lijkt te zijn: het frans. Jullie hebben het al begrepen, hier is een liefhebber aan het woord. Niet meer en niet minder.

Herfst. De melancholie van het najaar hangt aan de kruinen van de bomen. Tientallen soorten vliegende migranten scheren in onvoorspelbare patronen door het onderste luchtruim. De grote trek naar het zuiden zal niet lang op zich laten wachten. Voor een paar maanden zullen we verlost zijn van die verfoeide vogelstront op de auto. Zoals ook van het lachende geschreeuw van meeuwen en Nijlganzen, die ons vanaf de schoorstenen het leven zuur maken.

Terwijl de een de schemering van een herfstdag als een weldadige mantel omslaat, wordt de ander er depri van. Volgens zeggen een aangeboren gemoedstoestand die elke opgewektheid uitbant. Zo bekeken is de herfst niet het plezierigste seizoen. Niet een waar je op zit te wachten. Maar toch wel weer een waar hele volksstammen veel vreugde aan beleven. Niet in de laatste plaats de creatievelingen onder ons, naar wie ik hiervoor verwees.

Hoe plezierig het intussen is je toevlucht te zoeken in het kleurenfeest van de herfst, we ontkomen niet aan de realiteit die ons lot is. Het aantal covid-besmettingen stijgt in hoog tempo. Nu al loop je als zieke Krimpenaar kans opgenomen te worden op de intensive care in Maastricht. Leuk vooruitzicht, nu een dubbele griep-corona-pandemie op de loer ligt. Hebben we waarschijnlijk mede te danken aan dat deel van de burgerij dat het vertikt zich te laten vaccineren.

De vaccinatieweigeraars en de overheid verhouden zich tot elkaar als de Europese wetgeving tot de Poolse grondwet. Europa pakt niet echt door tegen Warschau. En demissionair Den Haag heeft niet het lef zijn tanden te ontbloten tegen de weigeraars die het verstandige deel van de natie in gevaar brengen.

Dat brengt me trouwens op een onderwerp dat hoognodig door een nieuw kabinet – aangenomen dat we dat nog meemaken – moet worden behandeld: het geweld tegen hulpverleners. Na de voetbalwedstrijd NEC-Vitesse, een week geleden, raakte voetbaltuig slaags met de politie. Die werd met stenen en boomstronken belaagd. Verscheidene agenten en politiepaarden werden gewond.

Niks nieuws onder de zon dus. Politie, personeel op de ambulance, boa's en noem maar op. Ze blijven het mikpunt van hooligans. Iedereen spreekt er schande van en er verandert nauwelijks iets. Een onbeduidend aantal raddraaiers krijgt af en toe een taakstraf. Alsof dat helpt. 'Ach ja, hij bedoelde het niet kwaad. In zijn diepste binnenste is hij geen kwaaie knul. Maar zijn moeilijke jeugd zit 'm dwars.' Zo valt in menige rechtbank te horen.

Deze week beluisterde ik een discussie op de televisie over dit onderwerp. Een deel van het maatschappelijk ongerief werd er toegeschreven aan de botheid van ons Nederlanders. Ook aan gebrek aan ontzag voor de overheid. Dat begint al op de basisschool. Ouders willen er hun eigen opvoedkundig falen nog wel eens botvieren op het onderwijzend personeel. En ga zo maar door.

Het is een visie die met name bij onze ooster- en zuiderburen leeft. Ze is niet wetenschappelijk onderbouwd en is zeker eenzijdig. Maar er zit een kern van waarheid in. Denk ik. In elk geval voldoende om op een zaterdagmorgen in de herfst even aandacht aan te besteden. Desnoods tijdens een gezellige wandeling in het krimpense groen.

Prettig weekend.
Blijf gezond.

23 oktober 2021
Bert van Oosterhout