Pyla-sur-Mer

Met een zucht van verlichting zette ik het Renaultje-4 stil. Onze donkergroene mobiele gezinstrots had zijn best gedaan. In een lange rit, verdeeld over twee dagen, had hij ons naar ons vakantie-adres in Pyla-sur-Mer gebracht. Bij aankomst daar brandde de zon nog even onbarmhartig als op de autoroute naar het zuiden.

Blij dat onze expeditie goed was verlopen, stak ik de sleutel in het slot van ons tijdelijke huis. Op hetzelfde moment rinkelde de telefoon in de hal. Vanuit zijn appartement in Parijs, informeerde de eigenaar, monsieur Duchamps, of alles naar wens was. Dat konden wij opgewekt beamen. En na enige huishoudelijke informatie, namen wij bezit van zijn tweede huis.

Het was een riante bungalow in een landelijke straat met villa's in elke denkbare bouwstijl. Alles erop en eraan. In alle opzichten een prachtig uitgangspunt voor trips naar het nabij gelegen hoogste duin van Europa, het pittoreske stadje Arcachon, Bordeaux en brede stranden. Kortom, voor een dag of veertien, the place to be.

Op de avond van de derde dag werd de stilte in de straat verbroken. De ene auto na de andere liet opgewekt kwetterende jongens en meisjes uit bij de villa recht tegenover ons. Het was duidelijk, hier ging wat gebeuren. Tegen middernacht, de hitte hing nog als een vochtige deken in de straat, ging het volume van de pickup aan de overkant op standje hoog.

Hangend uit het raam van de slaapkamer, genoten wij mee van onbekende klanken. Voortgebracht door onbekende zangers en zangeressen. Toen we een beetje thuisraakten in de waterval van melodiën viel ons wel op dat een bepaald liedje steeds werd herhaald. Niet zonder moeite ontcijferden we na de zoveelste herhaling de eerste tekstregel: Music was my first love and it will be my last.

Voila, we hadden kennisgemaakt met de song die tot op de dag van vandaag in ons is blijven klinken. Muziek was mijn eerste liefde. En het zal ook mijn laatste zijn. Zoveel jaar na dato heb ik nog steeds de neiging het volume van radio of pickup op te draaien, zodra de muziek inzet. Music werd een wereldhit en daarna onweerstaanbaar een evergreen. Die eerste zinnen van de tekst – ik had ze zelf kunnen bedenken. In al hun eenvoud vatten ze een levenslange passie samen. Muziek was er altijd. In alle soorten en maten. In alle kleuren en tempi.

Wat we zo gemakkelijk als vanzelfsprekend ervaren, blijft voor mij een mirakel. Als een spons zoog ik ooit mijn allereerste muziek op. En dat is nooit veranderd. Een leven zonder muziek – ik moet er niet aan denken. Het kan bijna geen toeval zijn dat ik enkele zeer getalenteerde muzikale vrienden heb. Cees, telg uit een muzikale familie, tovert nog steeds lekkere vette swing uit accordeon en toetsen.

Jean zong als tenor jarenlang de sterren van de hemel in opera en operette. De sterren hingen uiteraard in het decor. En Louis is niet alleen een vaardig jazz-gitarist. Hij weet ook van wanten op de drums.

Zelf ben ik een toetsenist op schrijfmachine en computer. Pogingen een gitaar mijn wil op te leggen werden geen succes. Ik blijf de luisterende liefhebber. Dat is mij genoeg.Wel wil ik hierbij aantekenen dat ik op het ritme van trompet, klarinet, trombone, banjo en drums bij tijd en wijle voluit uit mijn dak kan gaan. Dat jullie het weten.

En deze mag ik jullie trouwens niet onthouden.......... het tienerbandje waarvan ik deel uitmaakte, is vermoedelijk het enige dat ooit optrad voor de tijdelijke bewoners van het Huis van Bewaring in Breda. Het was een gezellige middag met muziek, spelletjes en voor de winnaar....... een reep chocola.

Tegenwoordig is een reep van Verkade niet meer in trek in de bajes. Voor minder dan een snuifje van het naar binnen gesmokkelde witte poeder komt geen gedetineerde meer in beweging, vermoed ik. Maar dit terzijde.

Bij deze overpeinzingen moet me nog even het volgende van het hart. In deze in politiek opzicht verbazingwekkende tijden, hoor ik soms verontrustende geluiden. Sommige politieke partijen rechts van het midden, beschouwen alles wat we onder cultuur verstaan als een linkse hobby. Ze willen dat kunstenaars, musea, theaters en dergelijke hun eigen broek ophouden. Subsidies zijn uit de boze. Het staat iedereen vrij er zo over te denken, zou ik zeggen. Maar we gaan de schat aan boeken, films, beelden en schilderijen mooi niet in het knekelhuis opbergen. Niemand wil terug naar de wereld van de apen. Toch?

Hoewel, misschien is dat niet eens zo erg als het lijkt. In de film Out of Africa (Sidney Pollack, 1984) met het magistrale duo Meryl Streep en Robert Redford in de hoofdrollen, luistert een chimpansee geboeid naar een klarinetconcert van Mozart. Zo kan het dus ook. Blijkbaar was deze chimp een gevoeliger personage dan die politici die zeuren over subsidie voor kunst en cultuur.

Op ons vakantie-adres in Pyla-sur-Mer is het inmiddels rustig geworden. Music was my first love heeft voor de laatste keer geklonken. De componist en zanger ervan – John Miles – is begin deze week, op 5 december, op 72-jarige leeftijd overleden.

Een plezierig weekend.
Houd afstand. Blijf gezond.

11 december 2021
Bert van Oosterhout