Een harde landing

De zondagmiddag is al een stuk gevorderd. Met neef en nicht wandelen we langs het water in het buitengebied van Overschie. Hier en daar schiet een konijn weg. In de verte piekt het kerktorentje aan de Rotterdamse Rijweg omhoog tegen een staalblauw decor. Schijnbaar van nergens klinken kinderstemmen. We wandelen als het ware door een schilderij van Jacob van Ruisdaal.

Totaal onverwacht wordt de idylle verstoord. Een reusachtige brullende schaduw valt over ons. Een minuut lang wordt het landschap verduisterd. Met de schrik nog in de strot, zien we een blauwwitte vogel van de KLM rakelings over de dorpsdaken scheren. Snel dalend naar Rotterdam The Hague airport.

Met Pasen vorig jaar waren we daar voor het laatst. Niet met het tintelende gevoel dat duidt op het begin van een vliegvakantie. Deze keer kwamen wij en andere reizigers een corona-vaccinatie halen. Een noodzakelijk kwaad dat inmiddels zijn nut heeft bewezen. Toen de besmetting ons besprong viel het ongerief dan ook mee. Ironisch genoeg konden we niet bevroeden dat de anti-corona-naald nu juist op onze favoriete luchthaven in ons zou worden geprikt.

Favoriete luchthaven, zo mogen we het wel noemen. Heel wat keren hebben we er rondgelopen.Wachtend op een vlucht naar een plezierige stad in een niet te ver buitenland. Pakweg Genua. Of Londen. Berlijn. Ten prooi aan een plezierige reiskoorts. Lid van een luchtvaartclan die zich kalm en rustig door de controlepoortjes richting startbaan begaf. Heel anders dan de altijd drukke gates op Schiphol.

En met pakweg 20 kilometer van huis naar airport. Met overzichtelijke parkeermogelijkheden. Gemoedelijke catering. Vriendelijke bewegwijzering. Kort samengevat, wij hebben iets met Rotterdam The Hague airport. Voor ons mag de luchthaven tot in lengte van dagen blijven waar ze is. Hoe lekker is het: je wordt bijvoorbeeld om halfzeven 's morgens door iemand voor de hoofdingang afgezet. En een goed kwartiertje later rolt je vliegtuig met bestemming Londen naar de startbaan. Probeer dat maar eens met de Intercity Direct. Die gaat best lekker snel van Rotterdam Centraal naar Schiphol. Maar niet snel genoeg.

Jammergenoeg pakken donkere wolken zich samen boven 'onze' luchthaven, die we ooit Zestienhoven noemden. Politieke partijen in de Rotterdamse gemeenterad als Groen Links, PvdA, SP, Partij voor de Dieren en SGP-ChristenUnie vinden dat de luchthaven plaats moet maken voor een park en een woonwijk met 10.000 woningen.

Ik kon een krachtterm niet onderdrukken toen ik dit voor het eerst hoorde. Voor mij hoort de luchthaven als vanzelfsprekend bij een zinderende stad als Rotterdam. Zoals het Kralingsche Bos. De haven. De Hef. De Markthal. Ze bevordert niet alleen het toerisme. Ze biedt ook hele volksstammen zakenlieden en ondernemers een portaal naar buiten.

Dacht ik. Maar dat blijkt niet zo te zijn. Rotterdam The Hague airport is niet het zakenvliegveld geworden dat het had moeten worden. Dat is wat je noemt een keiharde landing. Zo'n manoeuvre waarbij the captain de kist net iets te stevig tegen de landingsbaan kwakt. Zodat je als passagier bijna in je seatbelt wordt gewurgd.

Nog afgezien van vakantiereizen en familiebezoek, heb ik beroepshalve veel gevlogen. Vóór de NS een snelle verbinding van Rotterdam Centraal naar Schiphol op de rails zette, overbrugden we die afstand per Schiphol-bus. Het Zestienhoven van toen was maar zelden de plaats van vertrek. Maar dat veranderde in de loop van de jaren. Zeer tot ons plezier.

En dan nu dit. Om met Louis Couperus te spreken '.......de dingen die voorbij gaan.' De samenleving is niet statisch. In Rotterdam al helemaal niet. En het valt moeilijk te ontkennen: er zijn overtuigende argumenten aan te voeren voor de euthanasie van Rotterdam The Hague airport. Schiphol is dichtbij. De zakenwereld mijdt Rotterdam. Plaats maken voor 10.000 woningen is niet niks. En het milieu sparen door minder te vliegen, wie kan er tegen zijn?

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik op de vliegbasis Gilze Rijen voor het eerst van mijn leven in een vliegtuig klom. Nog zie ik een paar honderd meter beneden me de besneeuwde weg van Breda naar Tilburg liggen. Nabij het kerkdorp Dorst werd geschaatst. Ik keek ernaar en was voor altijd gewonnen voor het wonder van vliegen. Daarom moet Zestienhoven blijven waar het is. Nou ja, zo zou ik het willen. Maar ik ga er niet over.

Een plezierig weekend.
Blijf gezond.

5 februari 2022
Bert van Oosterhout